»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»







»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»


 

FAMILIEBERICHTEN & LEVENSBESCHRIJVINGEN



             
                 f a m i l i e b e r i c h t e n
 
                        ( 1882  -   2009 )
 
 
 
            l e v e n s b e s c h r ij v i n g e n

 

 

 

1882

Gerrit van der Groef  , geb. 9 mei 1846 in Dirksland op Flakkee , was de zoon van Dirk van der Groef (1793 - 1870) en Willemina Walraven (1803 - 1883) ;  Gerrit  was kleermaker van professie , en hij had het geluk of de pech ... afgekeurd te zijn voor militaire dienst of , zoals dat in die dagen werd genoemd : Nationale Militie wegens  'lichamelijke gebreken' .

Gerrit trouwde op 3 juni 1869 in Nieuw-Helvoet met Geertruij Hooimeijer / Hooijmaaijer (1839 - 1922)  ( t.b.v. dit huwelijk werd er voor beide echtelieden n voor hun beider ouders indertijd een zogeheten bewijs van onvermogen afgegeven wegens 'behoeftige omstandigheden') . 

Doordat we Gerrit van der Groef verschillende malen zijn tegengekomen in krantenadvertenties , waarin te lezen staat dat hij gedagvaard werd om voor de Rechtbank te verschijnen , hebben we wel een bepaald beeld kunnen krijgen van Gerrits handel en wandel die vast en zeker net bij iedereen in goede aarde gevallen zal zijn ......

Kort na de geboorte van zijn derde en laatste kind zou Gerrit namelijk met de noorderzon vertrekken , volkomen onvindbaar voor zijn naaste verwanten , waardoor het tot een rechterlijk vonnis komen zou wegens  o v e r s p e l  , van de kant van Gerrit wel te verstaan , en het huwelijk uiteindelijk toch nog ontbonden kon worden verklaard , op 26 juni 1882 in Rotterdam .

Gerrit en Geertruij kregen in totaal drie kinderen , een zoon en twee dochters  -  hun enige zoon , het oudste kind , overleed echter al ruim een jaar na zijn geboorte .

Gerrit woonde (o.a.) in de plaatsen Dirksland , Goedereede , Sommelsdijk , Rotterdam , Herkingen , Sliedrecht ... en in de provincie Zeeland , waar hij in de hoofdstad, zeer ovrijwillig , maar naar het schijnt zeer noodzakelijkerwijs .... op een zeer vaste locatie enige tijd verblijf gehouden moet hebben ..... en Zeeland moet ook de provincie geweest zijn waar Gerrits bewogen leven vr het jaar 1909 geindigd moet zijn ......   

 

 

 

1893

 

WILLEM VAN DER GROEF , hoofdpersoon en tragisch middelpunt van deze familiekroniek , kwam ooit op 11 februari 1842 in het Flakkeese Sommelsdijk ter wereld in het arme , protestantse gezin van JACOB VAN DER GROEF en PIETERNELLA DONKERSLOOT - beide ouders waren arbeider van beroep .

Willem was weliswaar het vijfde kind dat binnen dit gezin het levenslicht zag , maar pas het tweede kind dat uiteindelijk de volwassen leeftijd bereiken zou .

Van de elf kinderen die er binnen de drie huwelijken van zijn vader geboren werden , zouden slechts vijf kinderen in staat zijn op te groeien tot volwassen man of vrouw .

Hoe groot de armoede en hoe intens de wens geweest moet zijn om elders , buiten Goeree - Overflakkee , een ander en beter bestaan te vinden , blijkt wel uit het gegeven dat van de vier volwassen geworden zusters van Willem er twee , Cornelia en Johanna Jacoba , zelfstandig , dus znder echtgenoot (!) , aan het eind van de 19e eeuw , voorgoed vertrokken waren naar het land van de onbegrensde mogelijkheden , naar de Verenigde Staten .......

En ook Willems leven zou aan de andere kant van de Atlantische Oceaan , op het Amerikaanse continent , maar dan op het zuidelijke gedeelte daarvan , op zeker moment en op dramatische wijze een vervolg krijgen en ten einde geraken ........ maar dan lopen we vooruit op alle feiten en dus keren wij thans terug naar Willems jonge jaren .....

*

Willem was de derde zoon van vader Jacob en moeder Pieternella ; twee zonen die jaren vr Willem in het gezin geboren waren , heetten ook Jacob , maar beide eerder geboren zonen waren in hun babyjaren reeds gestorven .

Het had in de lijn der verwachting gelegen als ook hun derde zoon naar zijn opa , Jacob van der Groef , vernoemd zou worden , maar dt geschiedde - vanwege deze zeer trieste voorgeschiedenis ?! - dus net : Willem werd vernoemd naar zijn ndere opa , naar opa WILLEM DONKERSLOOT .

Al diegenen die (veel) later in de tijd geboren werden en Willem werden genoemd , zullen hun voornaam dus , indirect , aan deze Willem Donkersloot te danken hebben .

Net als zijn vader was Willem arbeider (bouwknecht = boerenknecht) van beroep - en vanwege de belabberde financiele en sociale omstandigheden van toen zal er voor Willem naar alle waarschijnlijkheid ook geen enkele andere beroepsmogelijkheid , met meer en betere vooruitzichten , indertijd weggelegd zijn geweest .

In militaire dienst heeft Willem nooit gezeten , want in zijn bewaard gebleven militaire paspoort staat het volgende geschreven : " ........ bij loting ten deel gevallen no. 22 dat , buiten oproeping gebleven zijnde , hem tot geen dienst heeft verplicht ......"En daar bofte hij toch maar mee , zo zullen we er zelf dan maar aan toevoegen , want deze verplichte militaire diensttijd duurde in de negentiende eeuw maar liefst vijf jaren !

Onderaan dit paspoort bevindt zich het enig 'zichtbare en tastbare' uit Willems bestaan : zijn handtekening !

In heldere en tamelijk sierlijke letters had Willem rond het jaar 1860 zijn militaire paspoort gesigneerd , zodat hij dus , in tegenstelling tot zijn vader , vermoedelijk wl lezen en schrijven kon , al zal dit dan ongeveer het enige geweest zijn dat net parallel liep aan het leven van zijn vader , want lees maar hoe het met Willem verder in het leven verging .......

*

Het leven van Willem op Flakkee lijkt welhaast een kopie te zijn geweest van het leven van zijn vader Jacob : evenals zijn vader zou ook Willem drie maal aan een vrouw het jawoord geven en evenals zijn vader zou ook Willem in totaal elf kinderen krijgen n , evenals dat helaas ook geschiedde binnen de gezinnen van zijn vader , zou ook Willem meerdere kinderen vroegtijdig gaan verliezen :  van de elf kinderen van zijn vader werden er uiteindelijk vijf volwassen , van de elf kinderen van Willem bereikten er uiteindelijk zes de volwassen leeftijd ....

Op 25 - jarige leeftijd was Willem voor de eerste keer , hoopvol , verwachtingsvol ...?! , in het huwelijk getreden : Willems eerste bruid heette LIDIA MISSEL - Lidia was dienstbode van broep .

Dit eerste huwelijk verliep desastreus : hun enige kind stierf al binnen drie weken tijd en n jaar nadien kwam er ook al een onafwendbaar einde aan het nog jonge leven van zijn echtgenote : Lidia Missel werd niet ouder dan 27 jaar .

Eind 1869 vond Willems tweede huwelijk plaats : Willem trouwde toen met arbeidster ELISABETH TIJL , en met haar zou Willem in de daarop volgende jaren meerdere kinderen krijgen , maar ook aan dit huwelijks - en gezinsgeluk kwam abrupt een eind toen Elisabeth in de lente van het jaar 1879 , in de lente van haar leven , op 34 - jarige leeftijd overleed .

Anno 1879 had Willem , op dat moment in zijn bestaan toch nog niet ouder dan 35 jaar , inmiddels al vier jong gestorven kinderen en twee echtgenotes ten grave moeten dragen .....

Enkele jaren later trad Willem voor de derde en tevens dus laatste maal in het , voor hem inmiddels zo vertrouwde huwelijksbootje : Willems derde echtgenote heette IDA VAN MAASTRIGT , arbeidster van beroep , protestants van religie en , net als Willem , straatarm ..... want om dit derde huwelijk doorgang te kunnen verlenen ,werd , noodgedwongen , een zogenaamd bewijs van onvermogen afgegeven voor beide echtelieden , vanwege hun beider " behoeftige omstandigheden ........"

Uit het huwelijk van Willem en Ida werden vier kinderen geboren .

Het grootste deel van zijn leven woonde Willem in de Flakkeese plaats NIEUWE - TONGE , hier waren ook , op n na , al zijn kinderen ter wereld gekomen , en hier ook zou hij , in overleg met zijn vrouw , een beslissing gaan nemen die voor hen allen zr verstrekkende , onvoorziene en zelfs dramatische gevolgen hebben zou ..........

*

Leendert van der Groef , geboren op 27 april 1888 in Nieuwe - Tonge , was het laatste kind van Willem en Ida .

Hoe arm het gezin indertijd geweest moet zijn en hoe groot hun misre , kan duidelijk gellustreerd worden aan de hand van het volgende voorval uit Leenderts babyjaren : anno 1888 verkeerde het gezin van Willem en Ida nog steeds in zulke armoedige en behoeftige omstandigheden dat zij zelfs het geld ontbeerden om voor hun pasgeborene de voor een baby zo noodzakelijke melk te kopen , en , door de omstandigheden daartoe gedwongen , het jonge ventje daarom maar voedden en grootbrachten met datgene wat wl beschikbbaar was :  met koffie !! Het heeft Leendert er overigens niet van weerhouden om , ondanks deze wat ongezonde levensstart , uiteindelijk de leeftijd van 86 jaar te gaan bereiken ........

Tegen het eind van de 19e eeuw besloten talloze landgenoten aan deze toen heersende grote armoede te ontsnappen door voorgoed afscheid te gaan nemen van Nederland en af te reizen naar het land van de onbegrensde mogelijkheden , naar de Verenigde Staten , om daar , duizenden kilometers van huis , een nieuw en beter bestaan op te bouwen .

In de jaren tachtig van de 19e eeuw vertrokken kort achter elkaar Cornelia van der Groef , Johanna Jacoba van der Groef ( Willems halfzusters ) n Cornelia Tulp , de derde vrouw van Willems vader Jacob , die kort daarvoor weduwe geworden was en de zeventig reeds naderde .....! , en alle drie znder echtgenoot (!) , naar dit nieuwe 'beloofde land' en zij keerden nooit weerom .........

Door al deze en andere emigrantenverhalen in sterke mate benvloed , moeten ook Willem en Ida , na lang of kort beraad , in het jaar 1888 uiteindelijk de knoop hebben doorgehakt en de nomkeerbare beslissing genomen hebben om min of meer in de voetsporen van al deze mensen te gaan treden , Flakkee definitief vaarwel te gaan zeggen en het levensgeluk dat zij noch in Nieuwe - Tonge , noch in Sommelsdijk , noch in Melissant vinden konden , elders te gaan nastreven , en dus af te reizen naar dat grote Amerikaanse continent , mr ............. niet naar de Verenigde Staten ....................

 

D E   A R G E N T I J N S E   J A R E N   < 1889 - 1893 >

Op 24 september 1889 begonnen Willem van der Groef , zijn vrouw Ida van Maastrigt tezamen met de kinderen Daniel , Jacob , Pieternella Anna , Cornelia , Anna , Willem en Leendert aan een onzeker en hachelijk emigratie-avontuur , dat hen allen verlossen moest van honger , gebrek , armoede en misre , maar dat totaal anders verlopen en veel dramatischer en abrupter eindigen zou dan zij zich ooit hadden kunnen voorstellen.........

Op die voor hen allen historische 24e september 1889 vertrok het gezin van Willem , vermoedelijk via de haven van Amsterdam , voor een langdurige bootreis naar "het beloofde land" , het land waar een beter en gelukkiger bestaan voor hen allen in het verschiet zou dienen te liggen : naar ARGENTINI !!!

Waarom deze (protestantse) mensen eertijds het verre (katholieke) Argentini als emigratiebestemming hadden uitgekozen , is lange tijd een raadsel voor ons geweest , ttdat we erachter kwamen dat rond deze tijd veel meer landgenoten (ruim 5000) naar Zuid - Amerika vertrokken waren , om op dit zuidelijke continent , met name in Argentini en in Brazili , een geheel nieuw bestaan op te bouwen , maar ......... we zijn er ook achter gekomen dat deze mini-volksverhuizing vanuit Nederland richting Zuid - Amerika veelal verre van gelukkig verliep .......

Vele landgenoten keerden na enige tijd volkomen gedesillusioneerd terug naar het oude moederland , f waren daar al spoedig fysiek niet meer toe in staat .........

Ook het verblijf van het gezin van Willem van der Groef in de Argentijnse Republiek kan in n woord miserabel genoemd worden , z miserabel zelfs dat we durven stellen dat de vier jaren die hun verblijf in Argentini duren zou , werkelijk lle ingredinten in zich dragen voor een lang en dramatisch film-epos !!

*

Willem , Ida en de kinderen kwamen eind 1889 in Argentini terecht in n van de grootste steden van het land : in ROSARIO .

In de grote Argentijnse plaats Rosario zullen Willem , Ida en de zeven kinderen waarschijnlijk een soort van mini-protestantse enclave gevormd hebben binnen een verder vrijwel uitsluitend katholieke omgeving .

Hun protestantse religie , vermoedelijk in combinatie met hun (protestantse) Hollandse , Flakkeese achtergrond en dito gebruiken n hun zeer gebrekkige kennis van de Spaanse taal moeten indertijd in hun nieuwe Argentijnse woonomgeving van meet af aan al voor de nodige spanningen en problemen gezorgd hebben .

Het beeld dat van dit 'Argentijnse avontuur' naar voren komt , is buitengewoon triest en somber te noemen - alle hoop die vader Willem en Ida van deze nieuwe episode in hun leven gekoesterd zullen hebben , zal door al datgene wat zij daar moesten ondergaan , spoedig sterk getemperd en wellicht zelfs vervlogen zijn geraakt .......

Want nst het feit dat zij hier als "vreemde snuiters" en misschien wel als zeer ongewenste "indringers" werden gezien , waren ook de fysieke leefomstandigheden voor het gezin ronduit bar en boos te noemen - er werd door hen zelfs honger geleden ..........

En van Willems kinderen , dochter Anna , heeft namelijk later eens verteld dat zij en haar (half-)zusjes in grote ketels waarin toentertijd enorme hoeveelheden suiker vervoerd werden , op zoek gingen naar kleine restanten suiker om zo hun honger enigszins te kunnen stillen .......

Aanvankelijk werd nog gedacht dat dit slechts een kinderspel was , ttdat het besef doordrong dat hier van een 'leuk' kinderspelletje absoluut geen sprake was geweest .....

Willem jr. , het n na jongste kind van Willem en Ida , is in die tijd op zeker moment ernstig ziek geworden , z ernstig ziek zelfs dat het jonge kind aan de gevolgen van zijn kwaal kwam te overlijden - Willem jr. was geboren in het jaar 1886 en kan dus hooguit een aantal jaren oud geworden zijn .

Het verlies van hun zoon Willem was de eerste zware klap die het gezin in Argentini te verwerken kreeg - en er zouden er nog meer gaan volgen .......want ook de gezondheidstoestand van moeder Ida - als gevolg van alle beproevingen en ontberingen ??! - liet veel , hl veel te wensen over ........

Op zeker moment gedurende die vier jaren die het verblijf in Rosario duren zou , werd ook Ida namelijk zeer ernstig ziek , z ziek zelfs dat ziekenhuisopname onvermijdelijk was - maar nu was ze tenminste wl in goede handen , althans zo lk het .........

En maal hebben Willem en de kinderen Ida in het ziekenhuis een bezoek kunnen brengen , maar toen zij voor een tweede bezoek in het ziekenhuis aankwamen , kregen zij het ontstellende bericht te horen dat hun geliefde echtgenote en (pleeg-)moeder enige tijd daarvoor overleden was n reeds begraven ..........

Blijkbaar had niemand van het ziekenhuispersoneel de moeite genomen om Willem en zijn kinderen in te lichten over het verscheiden van Ida .

De vraag die zich dan onmiddellijk aandient , is : Waarom niet ??? De verbijstering over deze hele gang van zaken werd zelfs nog groter toen ook later nog bekend werd dat in het ziekenhuis getracht moet zijn om de doodzieke Ida zo ver te krijgen dat zij "het heilig kruis zou kussen ...." Voor een vrouw die haar hele leven tot de hervormde kerk had behoord , was dit vanzelfsprekend onacceptabel , om het slechts mild uit te drukken ......

Was dit nu een oprechte poging geweest om Ida , 'op de valreep nog' , tot het katholieke geloof te bekeren , f was het een poging geweest om een niet-katholieke vrouw aan het eind van haar leven , vanwege haar "verkeerde religie" , nog min of meer te gaan vervolgen .....?? - wederom zo'n vraag waarop het juiste antwoord niet meer , en te vrezen valt zelfs helemaal nit meer , te geven zal zijn ........

Anna , n van Ida's kinderen , heeft later in haar leven meer dan eens de wens te kennen gegeven om nog eens volledige helderheid te verkrijgen over de exacte omstandigheden rondom de ziekte en dood van haar moeder - deze wens is helaas nooit in vervulling gegaan ........... 

 

*

In bewaard gebleven documenten over Willems bestaan staat vermeld dat hij eertijds in Rosario als  s t o k e r  de kost moet hebben verdiend voor zijn hele gezin ; onderdeel van dit werk was het onderhoud van de immens grote ketels die in de suikerindustrie gebruikt werden , een , naar wij aannemen , zwaar , ongezond en zeker ook gevaarlijk werk ......

18 oktober 1893 zou in het bestaan van Willem en zijn kinderen de meest dramatische en ingrijpende dag blijken te zijn die zij ooit in hun leven zouden meemaken , met bovendien zr verstrekkende gevolgen voor lle betrokkenen .........

De 18e oktober 1893 begon voor Willem zoals alle andere dagen , met opnieuw een zware werkdag in het vooruitzicht , met wederom een groot leeg suikervat waarin hij zou moeten afdalen ....

Deze vaten waren z groot dat Willem voor deze onderhoudsklus , vermoedelijk langs een ladder , in het vat moest neerdalen , om zo staande op de bodem van het vat een begin te kunnen maken met zijn werkzaamheden .

Menigmaal zal Willem , zo vermoeden wij althans , zich afgevraagd hebben waarom hij helemaal naar dit land afgereisd was om hier nu op deze wijze in zijn (karige) onderhoud en dat van zijn kinderen te moeten voorzien ...

Mar nu was er geen weg meer terug en moest hij er maar het beste van zien te maken , hopende dat de toekomst er voor hem en zijn kinderen rooskleuriger uit zou blijken te zien dat het recente verleden - al zou er van een 'toekomst' voor Willem absoluut geen sprake meer kunnen zijn ..............

Op die tragische , memorabele 18e oktober 1893 , terwijl hij 'in het zweet zijns aanschijns' zijn monotone , zware werk stond te verrichten , moet de een of andere onverlaat c.q. moordenaar ..... het stoomsysteem van het vat geactiveerd hebben , waardoor Willem als het ware door deze kokend hete stoom geschroeid werd en dientengevolge een buitengewoon pijnlijke , jammerlijke en tragische dood gestorven moet zijn .........

En nog diezelfde dag is het ontzielde lichaam van Willem van der Groef in zijn werk- en woonplaats Rosario , gelegen in de deelstaat Santa Fe in Argentini , op 51 - jarige leeftijd ter aarde besteld .

Dochter Anna , eind 1893 negen jaar oud , kon zich later nog herinneren dat zij die bewuste dag enkele stukken van haar vaders kleren had zien liggen , de gruwelijke bewijsstukken van de onbeschrijfelijke tragedie die korte momenten eerder had plaatsgegrepen .

 

*

De belangrijkste , alles overheersende vraag die nu natuurlijk nog beantwoord dient te worden , is : Was hier nu 'enkel' sprake van een zeer triest ongeval f werd Willem daadwerkelijk opzettelijk en met voorbedachte rade om het leven gebracht en zo ja , waarom dan wel ???

Het is ons bekend dat er op de jammerlijke dood van Willem in Argentini een rechtszaak is gevolgd en dat dit strafproces ook geresulteerd moet hebben in veroordeling van de dader of daders , maar ........ het is ons tevens bekend dat de straffen die toentertijd opgelegd zijn , erg laag geweest moeten zijn , zodat we ons nu nog steeds afvragen of de dader(s) veroordeeld zijn vanwege grove onachtzaamheid de dood van een onschuldig mens ten gevolge hebbend , fwel vanwege opzettelijke levensberoving , moord dus , mogelijkerwijs als gevolg van zeer hoog opgelopen (religieuze) twisten ?!?!

Leendert , de jongste zoon van Willem , is er zijn gehele leven van overtuigd gebleven dat zijn vader het slachtoffer geweest moet zijn van een wrede en lafhartige moordaanslag .

Maar was hier echt wel sprake van een moordaanslag ??

Zou iemand vanwege (religieuze) spanningen en twisten werkelijk z ver gaan dat hij een eenvoudige , weerloze , hardwerkende man , vader van meerdere kinderen , op een dergelijke brute wijze van het leven zou willen beroven ???

De exacte omstandigheden en drijfveren achter de gebeurtenissen van toen kennen we niet en zullen we ook , naar alle waarschijnlijkheid althans , nooit meer te weten komen , zodat onze slotconclusie zijn moet dat het juiste , ultieme antwoord op deze belangrijke en intrigerende vraag vermoedelijk voor altijd verscholen zal blijven in de mistige nevelen van de eeuwenoude geschiedenis van het leven van onze verre voorvaderen ...........

 

 

M A A R   H O E   N U   V E R D E R ???

Wat was nu het verdere verloop van het leven van Willems zes kinderen ???

Hadden de kinderen korte tijd daarvoor al op tragische wijze hun moeder verloren , nu moesten zij ook , en deze maal zelfs volkomen onverwachts , voorgoed afscheid nemen van hun vader , n waren dus , van de ene op de andere dag , vrijwel volledig verstoken van middelen van bestaan .........

Besloten werd daarom , na kort of ampel beraad , om weer terug te keren naar het oude moederland , naar Nederland dus , terug naar de plaats waar hun aller wiegje ooit had gestaan : naar de plaats Nieuwe - Tonge op het eiland Goeree - Overflakkee ...

En van de kinderen , zoon Jacob , besloot echter om in Rosario achter te blijven , alhoewel hij eind 1893 niet ouder was dan 17 jaar !

Zodoende zou hij natuurlijk wel als enige van de familie nog in staat zijn om het komende strafproces in Argentini bij te gaan wonen .

Eind oktober of begin november in dat gedenkwaardige jaar 1893 moeten Jacob en zijn (half-)broers en - zusters op de kade van de haven van Rosario gestaan hebben , somber en verdrietig gestemd vanwege alle recente gebeurtenissen , maar ook vanwege de onzekere toekomst die er nu voor hen allen in het verschiet lag ....

Het afscheid aan de kade zal zeer zeker emotioneel geweest zijn : Daniel , Pieternella Anna , Cornelia , Anna en Leendert lieten hun 17 - jarige broer achter in dit voor hen zo vijandige land , niet wetend of zij hem ooit nog wel terug zouden zien .

Toen de stoomboot de haven van Rosario verliet , zullen ze hem vermoedelijk allemaal tt aan het allerlaatste moment hebben toegezwaaid ......... en inderdaad zou dit het llerlaatste levende beeld blijken zijn dat zij van hun broer Jacob en Jacob op zijn beurt van zijn broers en zusters te zien zouden krijgen..............

 

D E   T E R U G R E I S

Het vijftal begon nu aan een tweede lange bootreis over de Atlantische Oceaan .

Maar ook nu , aan boord van het schip , speelden zich nog minstens twee 'drama's' af .......

Het eerste 'drama' zouden we , met wat overdrijving , een ware kinder-tragedie kunnen noemen ....

Dochter Anna , nog maar negen jaren jong , had een kostbaar en zeer dierbaar bezit : een klein poppetje , dat zij misschien nog wel kort daarvoor als afscheidscadeau van haar broer Jacob gekregen had - vermoedelijk koesterde zij dit eenvoudige stuk speelgoed als ware het een zeer bijzonder kleinood en mogelijkerwijs was dit kleine poppetje zelfs Anna's nige bezit ...... maar wat gebeurde er .....??!

Tijdens de bootreis viel dit poppetje op zeker moment uit de kleine handjes van het meisje en kwam ongelukkigerwijs precies door een openstaande patrijspoort in de hoge golven van de oceaan terecht , waar het onbereikbaar voor het kind langzaam wegzonk in het onmetelijk diepe water van de oceaan ..... en uiteindelijk helemaal uit het zicht verdween .......

Een groter verlies was er op dat moment voor een kind van negen jaar nauwelijks denkbaar ...........

 

Het andere drama dat zich aan boord van het schip afspeelde , was van een geheel andere orde .

Aan boord van het schip bevond zich onder andere een rijk Joods echtpaar dat op weg was naar de Verenigde Staten . < Het schip moet dus vanuit Argentini eerst naar Amerika zijn gevaren alvorens koers gezet te hebben richting Europa > .

Dit Amerikaanse echtpaar kreeg tijdens de reis ook het zeer trieste relaas te horen van het verblijf van de kinderen in Argentini , maakte zodoende ook kennis met de kinderen , en moet vooral door de aanblik van het jongste kind , Leendert , toen nog maar vijf jaar oud , zeer getroffen zijn geweest .

Leendert , zeer donker van uiterlijk , moet namelijk als twee druppels water op hun korte tijd daarvoor overleden kind geleken hebben , z sterk zelfs dat zij op het idee kwamen aan Daniel , toentertijd fungerend als de pater familias van het hele stel , het volgende wel heel bijzondere en tegelijkertijd ook shockerende voorstel te doen ........

Het echtpaar was bereid voor geld , voor vl geld , de jonge Leendert van Daniel te kopen (!) , hem dan als 'hun eigen zoon' de Verenigde Staten 'binnen te loodsen' en hem als ware hij hun eigen , bloedeigen zoon , verder in Amerika groot te gaan brengen ..........

Dit op z'n zachtst gezegd nogal opzienbarende voorstel schn voor alle betrokken partijen aantrekkelijk te zijn : het echtpaar had toch nog het zo verlangde kind en kon , zonder verdere administratieve 'adoptie-rompslomp' , met dit kind in Amerika voet aan wal gaan zetten ; Leendert zou een rijke en hopelijk ook gelukkige toekomst tegemoet kunnen zien , nu nog te jong om te beseffen dat deze ouders zijn echte ouders niet waren en dat 'Leonard Cohen' of bijv. 'Leonard Rosenthal' zijn echte naam en identiteit helemaal niet waren ; en tenslotte : alhoewel ze nu op weg waren naar een arme leefomgeving , zouden de overige kinderen dankzij dit aangeboden geld dan toch in ieder geval in staat gesteld worden om straks , in Nieuwe - Tonge , over een wat royalere financiele armslag te kunnen beschikken - en dat zou absoluut geen luxe geweest zijn !

Daniel , de 'pater familias' , degene die nu als enige over Leenderts toekomst moest gaan beslissen , moet het voorstel daadwerkelijk enige tijd in overweging genomen hebben en alle voors en tegens ervan tegen elkaar afgewogen hebben , en uiteindelijk dan de knoop doorgehakt hebben ........ door toch maar niet op dit even aantrekkelijke als afstotende voorstel in te gaan , met de volgende redenering : " We zijn vier jaar geleden gezamenlijk vanuit Nederland naar Argentini vertrokken , we gaan nu ook weer gezamenlijk met elkaar terug naar onze geboortegrond ....." --- en zo geschiedde dus ook , want op 10 december 1893 arriveerden Daan , Pietertje , Anna , Cornelia n de jonge Leendert in de plaats die zij enige jaren daarvoor "voorgoed" achter zich hadden gelaten ...... in Nieuwe - Tonge .....

In Nieuwe - Tonge konden de vijf kinderen niet langer meer bij elkaar en werden daarom ondergebracht in verschillende pleeggezinnen om daar , zo wij stellig hopen , verder liefdevol grootgebracht te worden ........

 

E P I L O O G

Hoe is het nu met al deze kinderen verder gegaan in het leven ....??!

DANIEL ( 'DAAN' ) , de oudste , de 'pater familias' dus , ging in Nederland aan de slag als (bouwvak-)arbeider , later als steenkolenwerker en kreeg spoedig verkering met een dorpsgenote met wie hij in 1898 in het huwelijk trad .

Het pas getrouwde paar vestigde zich in Rotterdam , waar ook al hun kinderen geboren zouden worden .

Daan zou uiteindelijk een hoge leeftijd bereiken : hij overleed op bijna 86 - jarige leeftijd , net op Flakkee of in Rotterdam , maar in de woonplaats van zijn zoon Jacob : in Amsterdam .

Ook zijn kinderen zouden zelf later veelal in het huwelijksbootje stappen en ook kinderen gaan krijgen , zodat er heden ten dage vle nazaten van Daan en zijn vrouw Annetje rondlopen , op Flakkee , in Rotterdam , Amsterdam en ook elders in den lande ........

Ook PIETERNELLA ANNA ( 'PIETERTJE' ) , zuster van Daan , kwam sinds haar huwelijk in 1902 in de grote havenstad te wonen , en in deze stad kwamen ook haar drie kinderen ter wereld : zoon Adrianus ( 'Adri') kreeg later maar liefst 10 kinderen , 24 kleinkinderen en 28 achterkleinkinderen ! < althans dit was de "voorlopige stand der nazaten" anno 2006 .... > , zodat we , zonder enige overdrijving , stellen kunnen dat de hernieuwde aanwezigheid van Pietertje in Nederland zeker net zonder aanwijsbare en merkbare gevolgen gebleven is .......

Van de vijf kinderen die teruggekeerd waren , kwam Pietertje als enige al vr de oorlog , in 1936 , te overlijden -  Pieternella Anna van der Groef werd 57 jaar oud .

CORNELIA , eerste kind uit het laatste huwelijk van Willem van der Groef met Ida van Maastrigt , trouwde eveneens , maar haar huwelijk zou kinderloos blijven , al was ze wl , samen met haar echtgenoot , pleegouder over n van de kinderen van haar halfbroer Daan .

Cornelia heeft van alle kinderen de hoogste leeftijd kunnen bereiken : op 91 - jarige leeftijd is zij na een zeer lang verblijf in rusthuis "De Goede Ree" in het Flakkeese Middelharnis overleden .

ANNA , de ruim een jaar jongere zuster van Cornelia , heeft wellicht van alle kinderen het meest avontuurlijke leven geleid : ze is in haar (lange) leven zelfs twee maal gemigreerd ! - de eerste maal natuurlijk in 1889 , de tweede keer in het jaar 1910 , toen zij naar de Verenigde Staten vertrok , haar grote Flakkeese galiefde achterna , Pieter Hartveld , met wie zij in de plaats Passaic , in de staat New Jersey , officieel in de echt verbonden werd .

Maar het echtpaar vestigde zich definitief helemaal aan de andere kant van het land , in de staat Californi , waar ook hun zes kinderen allemaal het levenslicht zouden zien .

In de jaren zestig van de vorige eeuw zijn Anna en Pieter , na een afwezigheid van 50 jaar (!) , nog eens voor familiebezoek op Flakkee teruggeweest .

Na zvele jaren moet dit voor alle betrokkenen toch wel een zr emotioneel weerzien geweest zijn !

Anna is uiteindelijk in Californi , in haar woonplaats Oxnard , op 88 - jarige leeftijd overleden .

De zes kinderen van Anna en Pieter zijn later allemaal in het huwelijk getreden , hebben ook zelf kinderen gekregen , kleinkinderen , achterkleinkinderen ......

Eind 2005 woonden er in Amerika , in Californi en omstreken , in totaal 62 (!) nazaten van dit van origine Flakkkeese echtpaar en ook drie van hun kinderen , van wie de oudste de 90 reeds gepasseerd was , waren toen nog steeds onder ons !

LEENDERT ( 'LEEN' ) , ooit de benjamin in het gezin van Willem en Ida , nam op jonge leeftijd dienst bij de RTM ( = de voormalige Rotterdamsche Tramweg Maatschappij ) en trad op 24 - jarige leeftijd in het huwelijk met zijn dorpsgenote Pieternella van den Tol .

Leen en Pieternel trouwden en woonden evenwel in de 'hoofdstad' van het eiland , in Middelharnis dus , en hier werden ook hun zes kinderen , vier zonen en twee dochters , geboren .

Alle zes kinderen zijn later in het huwelijk getreden en hebben zelf ook weer kinderen en (achter-)kleinkinderen gekregen .

Helaas is thans geen van deze zes kinderen nog in leven , maar wl zijn er op dit moment , aan het begin van een nieuw millennium , zo rond de 25 nazaten , still alive and kicking , die allemaal afstammen van het echtpaar Van der Groef / Van den Tol .

"Aartsvader" van alle deze mensen , Leendert van der Groef , is eind 1974 op 86 - jarige leeftijd in Den Haag overleden , ruim een week na zijn zuster Cornelia ....

*

Hebben we nu echt alle kinderen , inclusief verre nazaten , van Willem van der Groef de revue laten passeren ......???

NEE ...... want er ontbreekt natuurlijk nog n kind :  JACOB ! Willems n na oudste zoon , Jacob , was immers indertijd 'moederziel alleen' in Argentini achtergebleven .

Hoe zou het hem in het verdere leven vergaan zijn ??!

Is hij getrouwd geweest , heeft hij kinderen gekregen , heeft hij een hoge leeftijd mogen bereiken ???

Vragen die vanuit het verre Nederland rondom de millennium-wisseling natuurlijk niet zo n, twee , drie te beantwoorden schijnen , tot voor kort althans ........

Want dankzij de medewerking van een aantal verre verwanten zijn wij tch nog , tamelijk onverwachts , in staat gesteld om ook het verdere verloop van Jacobs leven te kunnen volgen .

In een notendop : Jacob was eertijds dus net met zijn broers en zusters naar Nederland teruggekeerd om het strafproces tegen de mogelijke moordenaar(s) van zijn vader te kunnen bijwonen - zo was het ons verteld - mr waarom Jacob dan niet onmiddellijk na afloop van het proces zijn (schamele) koffers had gepakt om alsnog naar Nederland af te reizen , verbaasde ons nogal ......

Kn hij niet meer weg of wlde hij het land niet meer verlaten ??

Dankzij contact met een aantal verwanten is ons de ware reden voor het permanente verblijf van Jacob in Argentini heel erg duidelijk geworden : reeds spoedig na het definitieve vertrek van zijn broers en zusters moet Jacob in Argentini in het huwelijk getreden zijn en kort daarop ook vader geworden zijn van een zoon die hij - hoe kan het ook anders - naar zijn overleden vader Willem liet dopen ; en in de daarop volgende jaren volgden de geboortes van nog vier kinderen , allemaal dochters .

Jacob was in Argentini , in de plaats Rosario , eind jaren negentig van de 19e eeuw getrouwd met een in de Nederlanse provincie Groningen geboren en getogen vrouw , met de wat bijzondere naam : Trijntje tho Bokholt .

Voor Jacob moet het dus al snel een uitgemaakte zaak geweest zijn dat zjn toekomst toch echt geheel en al in het Argentijnse Rosario en net meer in het Flakkeese Nieuwe - Tonge zou liggen !!

Jacob heeft in zijn onderhoud weten te voorzien als electricien en zowel hij als zijn vrouw Trijntje hebben uiteindelijk in hun nieuwe vaderland een hoge leeftijd bereikt .

Tussen Jacob en zijn (half-)broers en -zusters is er over de jaren wel sporadisch schriftelijk contact geweest , maar tot een daadwerkelijke ontmoeting tussen hen allen is het helaas nooit meer gekomen .

Jacobs dochters zijn later verloofd en vermoedelijk ook getrouwd en er zullen dus ook wel de nodige (klein-)kinderen geboren zijn , maar exacte gegevens over hun verdere leven ontbreken op dit moment nog .

Wl is bekend dat Jacobs enige zoon , Willem / Guillermo , op jong-volwassen leeftijd in het huwelijk getreden is en in latere jaren vier zonen gekregen heeft n dat deze vier zonen later ook zlf weer kinderen gekregen hebben enz. enz. , zodat zelfs in het verre Argentini Jacobs genen nog overal 'ronddwarrelen' binnen de huidige generatie nazaten ..... n de familienaam Van der Groef absoluut nog net verloren is gegaan !!!

 

 

1921
 
 
Maria van der Groef  kwam ter wereld op 12 januari 1883 in het Flakkeese Nieuwe-Tonge als n van de in totaal negen kinderen van Jacob van der Groef (1854 - 1930) en Lena Cornelia van Eck (1862 - 1902) .
Maria werd verloskundige van beroep .
 
Op 24 februari 1921 trouwde zij in Rotterdam met de in Zutphen geboren Pieter Bredeveld (1887 - 1977) , van beroep sergeant bij de luchtvaartafdeling .
Het echtpaar woonde in Rotterdam , (o.a.) aan de Goudscherijweg 26b , in de Ketenstraat 4 en in de Zegenstraat 82b .
 
Maria van der Groef overleed , 73 jaar oud , in haar woonplaats Rotterdam  ;  zij en haar echtgenoot hadden gn kinderen gekregen .   
 
 
 
 
 
 
 
1927
 
 
Cornelis Gerardus van der Groef  (N.H.) was n van de vele kinderen van vader Cornelis van der Groef (1856 - 1932) en moeder Gerarda Margaretha de Ronde (1857 - 1896) .   Cornelis kwam ter wereld op 19 juni 1892 in de plaats Gouda en zou , 67 jaren later , op 3 nov. 1959 in de grote havenstad Rotterdam komen te overlijden  ;  Cornelis was (scheeps-)timmerman van beroep , en dit beroep heeft hij (vooral) uitgeoefend in de stad Rotterdam . 
 
Begin 1914 woonde Cornelis enige tijd in Ridderkerk en hier moet hij ook zijn eerste vrouw zijn tegengekomen :  Arendje Slotboom (1893 - 1916) .  Arendje en Cornelis trouwden op 25 nov. 1914 in Rotterdam en kregen twee kinderen van wie er een nog geen anderhalf jaar oud geworden is  -   en ook Arendje was helaas geen lang leven beschoren :  Arendje stierf na nog geen twee jaar huwelijk , 3 1/2 maand na de geboorte van haar tweede kind , in de kracht van haar leven nog , op de zeer jonge leeftijd van 23 jaar .
 
Een jaar later , op 18 juli 1917 , zou Cornelis opnieuw in het huwelijk treden :  hij trouwde die dag met Jannetje Jordaan (op 4 nov. 1886 in Middelharnis geboren) .  Het echtpaar kreeg in vier jaar tijd drie kinderen -  hun tweede zoon , Gerrit Johannus , zou , 24 jaar oud , tijdens de tweede wereldoorlog in Duitsland op tragische wijze  verongelukken . 
 
Tot het huishouden van Cornelis , echtgenote Jannetje en kinderen , behoorde ook nog een inwonende nicht , Maatje Holleman . dienstbode van beroep , afkomstig uit Sommelsdijk .
 
In Rotterdam woonde Cornelis Gerardus van der Groef  (o.a.) op de volgende huisadressen :  Transvaalstraat 35  ,  Rubensstraat 35a , 115a , 139a  
 
 
 
 
1930
 
 
Jacob van der Groef  (N.H.) was het laatst geboren kind en enige zoon van Johannes van der Groef en Maria Kievit  ; hij kwam ter wereld op 7 nov. 1854 in het Flakkeese Melissant .  
Jacob heeft zijn vader nooit gekend : vader Johannes stierf namelijk al toen Jacob nog maar een peuter van n jaar was .
Omdat Jacob "eenige wettige zoon" was , 'ontsprong hij de dans ....', oftewel : ontliep hij de militaire dienstplicht die toentertijd vele jaren duren kon ....

Het beroep van Jacob , dat van metselaar , zal er wel debet aan geweest zijn , dat zijn naam regelmatig 'opduikt' in uiteenlopende oorden : Melissant , Nieuwe - Tonge , Goudswaard , weer Nieuwe - Tonge , Hellevoetsluis , alweer Nieuwe - Tonge en sinds eind 1886 , mt vrouw en kinderen : in Rotterdam , waar het gezin o.a. in de Goudscherijweg op nr. 26b woonde .

Vijf dagen vr zijn 28e verjaardag was Jacob in het huwelijk getreden ; in de daarop volgende jaren werden er in totaal  n e g  e  n   kinderen geboren , van wie er helaas vier de volwassen leeftijd niet halen zouden .
Tot het toch al uitgebreide huishouden van Jacob en zijn vrouw Lena behoorde ook nog op enig moment Jacobs moeder  Maria Kievit n ook nog voor een aantal maanden een inwonende nicht .

Jacobs vrouw bereikte geen hoge leeftijd : Lena Cornelia overleed begin 1902 in de havenstad Rotterdam - zij was nog maar net 39 jaar oud .

Jacob zelf bereikte uiteindelijk een veel hogere leeftijd : hij stierf ruim 28 jaar later , eveneens in Rotterdam , op 75-jarige leeftijd .
In Jacobs overlijdensakte stond aanvankelijk vermeld dat ene Jacob van der Graaf op die 25e augustus 1930 overleden moest zijn .....
Dus zelfs in een dergelijk officieel stuk uit Rotterdam anno 1930 , kon Jacobs familienaam toch ook nog heel even verhaspeld worden ........
 
 
 
 
 
1931
 
 
 
 
 
1936
 
 
Leendert van der Groef  (N.H.) werd geboren op 22 febr. 1852 in het Flakkeese Dirksland als zoon van Willem van der Groef (1816 - 1900) en Jacoba van Vessem (1820 - 1893) .
 
Leendert was vrijgesteld geweest van militaire dienst vanwege 'broederdienst' (dit 'akkefietje' had Leenderts broer Maarten namelijk al voor hem opgeknapt ...) 
 
Aanvankelijk was Leendert metselaar van beroep , maar later zou hij zich omscholen tot politieagent en promoveren tot majoor van politie (en het zal beslist geen toeval zijn dat het beroep van politieagent ook het beroep zou blijken te gaan worden van tenminste drie van Leenderts latere kinderen ....)
 
Op 12 mei 1876 trouwde hij in zijn woonplaats Dirksland met winkeliersdochter Gerritje van der Blom  (1856 - 1938)(N.H.) .  Inclusief een dood geboren kind zou het echtpaar  n e g e n   kinderen krijgen , van wie er een aantal helaas al vrij kort na de geboorte zou komen te overlijden  ;  de kinderen kwamen ter wereld in , achtereenvolgens :   Dirksland , Delfshaven , Rotterdam .
 
Kort na de geboorte van hun eerste kind vertrok het gezin van Leendert vanuit Dirksland naar Numansdorp (2/1/1877) , om spoedig nadien door te trekken naar Delfshaven  -  pas jaren later bereikten ze allen hun 'eindbestemming' :  Rotterdam .
 
Leendert van der Groef overleed uiteindelijk een jaar na zijn vrouw , op 26 mei 1939 in Rotterdam  -  hij had de leeftijd van 87 jaar bereikt . 
 
 
 
 
 
1941
 
 
Cornelis Gerardus van der Groef  (N.H.) was n van de vele kinderen van vader Cornelis van der Groef (1856 - 1932) en moeder Gerarda Margaretha de Ronde (1857 - 1896) .   Cornelis kwam ter wereld op 19 juni 1892 in de plaats Gouda en zou , 67 jaren later , op 3 nov. 1959 in de grote havenstad Rotterdam komen te overlijden  ;  Cornelis was (scheeps-)timmerman van beroep , en dit beroep heeft hij (vooral) uitgeoefend in de stad Rotterdam . 
 
Begin 1914 woonde Cornelis enige tijd in Ridderkerk en hier moet hij ook zijn eerste vrouw zijn tegengekomen :  Arendje Slotboom (1893 - 1916) .  Arendje en Cornelis trouwden op 25 nov. 1914 in Rotterdam en kregen twee kinderen van wie er een nog geen anderhalf jaar oud geworden is  -   en ook Arendje was helaas geen lang leven beschoren :  Arendje stierf na nog geen twee jaar huwelijk , 3 1/2 maand na de geboorte van haar tweede kind , in de kracht van haar leven nog , op de zeer jonge leeftijd van 23 jaar .
 
Een jaar later , op 18 juli 1917 , zou Cornelis opnieuw in het huwelijk treden :  hij trouwde die dag met Jannetje Jordaan (op 4 nov. 1886 in Middelharnis geboren) .  Het echtpaar kreeg in vier jaar tijd drie kinderen -  hun tweede zoon , Gerrit Johannus , zou , 24 jaar oud , tijdens de tweede wereldoorlog in Duitsland op tragische wijze  verongelukken . 
 
Tot het huishouden van Cornelis , echtgenote Jannetje en kinderen , behoorde ook nog een inwonende nicht , Maatje Holleman . dienstbode van beroep , afkomstig uit Sommelsdijk .
 
In Rotterdam woonde Cornelis Gerardus van der Groef  (o.a.) op de volgende huisadressen :  Transvaalstraat 35  ,  Rubensstraat 35a , 115a , 139a  
 
 
 
 
 
1943
 
 
Jacob van der Groef  was een zoon van Jacob van der Groef (1871 - 1943) en Maria Sluy (1867 - 1925) .  
Jacob jr. zag het levenslicht op Flakkeese bodem , op 30 maart 1895 , in het plaatsje Dirksland .
 
Jacob verdiende aanvankelijk als veldarbeider de kost  , later als koopman in lompen en afvalstoffen .
 
Op 19 nov. 1918  -  Jacob is dan 22 jaar jong  -  gaf hij in het Flakkeese Stellendam het jawoord aan Mietje Missel (1898 - 1991) .
Drie dochters werden er binnen het gezin geboren  -  tragisch genoeg stierf hun eerstgeboren dochter al drie weken na de geboorte . 
 
Jacob en Mietje hebben meer dan 50 jaar lief en leed met elkaar gedeeld . 
 
Jacob van der Groef overleed in Dirksland op 27 dec. 1970 , 75 jaar oud .
 
 
 
 
 
1944
 
 
Maatje Maria Bouterse (N.H.) werd geboren op 3 augustus 1874 in het Zeeuwse Wissenkerke (gelegen op Noord-Beveland) als dochter van Pieter Bouterse en Leuntje Imanse .
 
Zij trouwde op 5 juni 1895 in de Haarlemmermeer (akte nr. 49) met landarbeider Adrianus van der Groef (geb. op 23 april 1868 in de Haarlemmermeer  (N.H.) , zoon van Jan van der Groef (1840 - 1905) en Johanna van der Voet (1838 - 1924) .
 
Adrianus en Maatje woonden in de Haarlemmermeer en (o.a.) in de plaats Alphen (1897) ;  ze werden de ouders van vijf kinderen :  Johanna , Leuntje , Jan , Pieter en Adrianus jr. van der Groef .
 
 
 
 
 
 
Gerrit Johannus van der Groef  was n van de drie kinderen van Cornelis Gerardus van der Groef (1892 - 1959) en Jannetje Jordaan (geb. 1886 , Middelharnis) .
 
Het leven van Gerrit Johannus van der Groef was kort en zou zeer tragisch gaan eindigen ...
 
Op 16 febr. 1920 kwam hij ter wereld in de tweede stad van ons land .  Na het verlaten van de school , ging de jonge Gerrit in Rotterdam aan de slag als hulpbesteller voor de toenmalige PTT .
 
In de donkere jaren van de tweede wereldoorlog moet Gerrit als jong volwassen man zijn opgepakt en weggevoerd naar Duitsland , waar hij in Frankfort a. Main op 4 nov. 1944 bij een bombardement voorgoed uit het leven werd weggerukt   -   Gerrit Johannus van der Groef werd slechts 24 jaar .  
 
 
 
 
 
 
1946
 
 
Johanna Anna van den Nieuwendijk werd geboren op tweede kerstdag 1926 in het Flakkeese Sommelsdijk .
 
Op 20-jarige leeftijd werd zij (op 28 augustus 1947)  in haar geboorteplaats Sommelsdijk in de echt verbonden met Willem van der Groef , zoon van Jacobus van der Groef (1880 - 1966) en Johanna Oorbeek (1889 - 1966)  ;  Willem was op 15 oktober 1917 in Melissant op Goeree-Overflakkee geboren .
 
Het echtpaar zou twee kinderen krijgen , een dochter en een zoon .  Johanna Anna en Willem van der Groef zijn meer dan 40 jaar met elkaar getrouwd geweest  ;  Johanna Anna overleed in het allerlaatste jaar van de vorige eeuw ,  op 3 maart 1999 , in het Zuid-Hollandse Ridderkerk , 72 jaar oud . ( 'En leven maken van man en vrouw , alleen de liefde die dat kan' ) .
Echtgenoot Willem van der Groef overleed uiteindelijk op 15 januari 2008 in de gemeente Dordrecht , op de respectabele leeftijd van 90 jaar  ;  hij ligt begraven op begraafplaats Vredehof in de plaats Ridderkerk . 
 
 
 
 
 
 
 
Op 7 januari 1916 werd Leendert van der Groef jr. geboren in een kleine woning aan het Oost Voorgors in Middelharnis. Vader Leendert van der Groef sr. en moeder Pieternella van den Tol , beiden oorspronkelijk afkomstig van Nieuwe Tonge, waren daar gaan wonen vanwege seniors werk als controleur bij het goederenvervoer tussen Middelharnis en Hellevoetsluis op het havenhoofd van Middelharnis. Er is niet veel bekend over de jeugd van Leendert, maar wel dat hij als 3-jarig jongetje al spelend nabij het ouderlijk huis te water was geraakt. Hij kon maar ternauwernood gered kon worden door het kordate optreden van een buurvrouw ....

Op 30 september 1935 besloot Leen op 19-jarige leeftijd i.v.m. het sombere toekomstperspectief op Flakkee , om een opleiding te volgen in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger voor een periode van vijf jaar.
In 1936 was het moment daar dat hij vertrok richting Nederlands-Indi.

Leen van der Groef jr. in de H.W. Verplanke - kazerne in Nijmegen (achterste rij , tweede man van rechts)


SOERABAJA

Leen was gestationeerd in Soerabaja in Nederlands-Indi. Hij bekleedde daar de rang van sergeant van de lucht- en kustartillerie in de funktie van kannonier der tweede klasse. Het was hier waar hij zijn vrouw Theodora van den Worm leerde kennen waarmee hij op 9 augustus 1939 in het huwelijk trad. Zij kregen twee zonen : Ruud Leendert en Philip Theodoor. De oudste zoon Ruud kwam helaas al jong te overlijden aan de gevolgen van malaria. Kort na de oorlog werd Leen gevangen genomen door de Jappen en met vele duizenden lotgenoten op transport gesteld naar Birma. Het schip waarop hij zich bevond werd onderweg door geallieerde vliegtuigen aangevallen en gebombardeerd, doch Leen overleefde dit .


DE DODENSPOORWEG

De Birma-spoorweg is de beruchte spoorweg tussen het toenmalige Birma (nu Myanmar) en Thailand. Deze verbinding werd in opdracht van de Japanse overheersers aangelegd door duizenden dwangarbeiders en krijgsgevangenen. Met recht noemt men de spoorlijn ook wel de 'Dodenspoorweg'. Velen hebben dit niet overleefd waarvan Leen er helaas n was. Hij overleed op 26 september 1943, twee maanden voordat de spoorweg gereed was , op de nog zeer jonge leeftijd van 27 jaar aan de gevolgen van dysenterie.


In totaal heeft de spoorweg het leven van 80.000 tot 100.000 mensen gekost. Tijdens de aanleg stierven per dag gemiddeld 75 arbeiders. 15.000 Krijgsgevangenen stierven aan de gevolgen van uitputting, ziekte en ondervoeding. Onder hen 7.000 Britten, 4.500 Australirs, 131 Amerikanen en bijna 3.000 Nederlanders. Ook vele Thaise, Birmaanse, Maleisische en Indonesische dwangarbeiders hebben de verschrikkelijke omstandigheden niet overleefd. Aanvankelijk werden de doden langs de spoorweg begraven. Later zijn zij (her)begraven op drie erevelden: Chungkai en Kanchanaburi in Thailand en Thanbyuzayat in Birma.

Leendert van der Groef jr. is begraven op het ereveld Thanbyuzayat , gelegen bij het gelijknamige dorp, ongeveer 65 kilometer ten zuiden van Moulmein ; dit is in het grens-gebied van Myanmar en Thailand en is moeilijk bereikbaar.

 

 
 
 
 
 
 
 
1952
 

 

 

Johannes Hendrik van der Groef   kwam ter wereld op 28 maart 1949 in de plaats Middelharnis op Goeree-Overflakkee , als tweede kind van Cornelis van der Groef (1920 - 1996 , Middelharnis) en Anna Christina Fontijn (geb. 31 aug. 1924 , Amsterdam) .

Hans of Hansje , zoals hij als jong kind bij iedereen bekend was , was een vrolijk jongetje met een flinke bos krullen . 

Toen hij op een dag als kleuter samen met zijn moeder in de trein van Rotterdam naar Amsterdam zat , keek Hansje vol verbazing naar al die verre weilanden die zo snel aan zijn kinderogen voorbijschoten  ;  hij gaf uiting aan zijn verbazing door plotsklaps , tot grote hilariteit van de overige reizigers in de coup , luid en duidelijk en in onvervalst Flakkees dialect , uit te roepen : "Kiek 's Moe , wt 'n hoap Koeie !!"

Precies n maand voor Hansjes derde verjaardag kwam er volkomen onverwacht en op zeer tragische wijze een eind aan zijn prille leventje .

Hansje van der Groef is op donderdag 28 februari 1952 , 's avonds omstreeks 9 uur , in het ziekenhuis van Dirksland aan zijn ernstige verwondingen overleden .

Op maandag 3 maart , 's middags om twee uur , is Hansje begraven op de Algemene Begraafplaats van zijn woonplaats Middelharnis . 

 

 

 

 

 
Kaatje van der Groef  zag het levenslicht op 14 september 1881 in het Zuid-Hollandse Gouda  (en zij moet op die bewuste dag in dat bewuste jaar de 545ste nieuwgeborene geweest zijn in de gemeente Gouda) .
 
Kaatje was n van de vele kinderen die er allemaal geboren werden binnen het gezin van de nog in Dirksland geboren Cornelis van der Groef (1856 - 1932) die in Gouda was neergestreken en daar jarenlang werkzaam is geweest als Commissaris van het Stoombotenveer , en van Gerarda Margaretha de Ronde (1857 - 1896) .   
 
Het Burgerlijk Huwelijk van Kaatje van der Groef vond plaats op 16 februari 1910 in haar woonplaats Gouda ;  op die voor haar zo gedenkwaardige winterdag werd zij in de echt verbonden met Teunis van Gent (1882 - 1962) .
Teunis en Kaatje hebben minstens drie kinderen gekregen , en later ook kleinkinderen en achterkleinkind(eren) . 
 
Het laatste woonadres van Kaatje en Teunis in Gouda moet geweest zijn :  Fluwelensingel 74 .
Kaatje is overleden in hetzelfde jaar als haar man Teunis :  op 30 september 1962 kwam haar aards bestaan tot een definitief eind in de stad Leiden  -  Kaatje werd 74 jaar oud . 
 
 
 
 
 
1954
 
 
Nicolaas Hermanus van der Groef  (N.H.) was alweer het dertiende .... kind van vader Nicolaas Hermanus van der Groef (1887 - 1970)  en moeder Jacoba Hokke (1887 - 1966) .
 
Nico (of Manus) kwam ter wereld op 28 juni 1926 in Dirksland ,  en trouwde , bijna 28 jaren later , in het Gelderse Harderwijk (12 mei 1954) met Gozina Jansen (N.H.)  (1928 - 1992) .
 
Het net getrouwde stel ging in Dirksland wonen en kreeg een zoon  ;  eind jaren 50 vertrokken ze gedrien naar Gozina's geboorteplaats Harderwijk waar nog twee kinderen geboren werden , en Harderwijk was ook de plaats waar Gozina's leven op 10 april 1992 vroegtijdig eindigen zou :  Gozina van der Groef - Jansen bereikte de leeftijd van 63 jaar .
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1955
 
 
Aren van der Groef  werd geboren op 19 januari 1921 in Amsterdam als n van de zeer vele kinderen die er geboren werden binnen het gezin van Cornelis van der Groef (1891 - 1972)  en  Maria Springvloed (1892 - 1961) .
 
Aren , fabrieks-/transportarbeider van beroep , trouwde op 27 maart 1946 in zijn woonplaats Amsterdam met stadsgenote Henderika Anna Klein .
 
Kort na het huwelijk vertrokken ze met hun pas geboren dochter vanuit de hoofdstad naar het Groningse Wildervank .
In de provincie Groningen werd nog een dochter geboren , maar aan Arens aardse bestaan kwam al vrij spoedig een definitief eind :   op 17 oktober 1955 overleed Aren van der Groef in zijn woonplaats Wildervank  -  Aren mocht niet ouder worden dan 34 jaar ...
 
 
 
 
1958
 
 
 
 
Adriana Teuntje Drooger leefde van 28 jan. 1898 tot 21 aug. 1958 .  Zij kwam ter wereld in het Flakkeese Nieuwe-Tonge  en is op 60-jarige leeftijd overleden in het Zuid-Hollandse Poortugaal . 
 
In haar geboorteplaats Nieuwe-Tonge trad Adriana op 11 oktober 1921 in het huwelijk met  Cornelis van der Groef , landbouwer van beroep , geboren op 26 mei 1896 in het Flakkeese Melissant , en overleden , precies n dag na zijn 76ste verjaardag , op 27 mei 1972 in het Brabantse Breda .
 
Cornelis was de zoon van Aren van der Groef (1868 - 1951) en Adriaantje van Vliet (1873 - 1951) .
 
Met een tussenliggende periode van ruim twaalf jaar kregen Adriana en Cornelis twee dochters , beiden geboren in Dirksland .
Het gezin woonde (o.a.) in de Flakkeese plaatsen Dirksland (Kralingen 470/9)  en Melissant (Oude Plaat 21) .  
 
 
 
 
 
 
1960
 
 
Jannetje van der Groef  was het tweede kind  -  en na Jannetje zouden er nog zeven gaan volgen   -   van vader Jacob van der Groef (1854 - 1930)  en  moeder Lena Cornelia van Eck (1862 - 1902) .
 
Jannetje kwam ter wereld op 2 februari 1885 in Nieuwe-Tonge .
 
Jannetje is nooit getrouwd geweest , maar heeft wel vele , zr vele babies in haar handen mogen vasthouden ..... want voor een periode van maar liefst 42 jaar is Jannetje werkzaam geweest als verloskundige !
 
    In het Flakkeese Nieuwe-Tonge was zij ooit geboren  ;   op 18/9/1908 , 23 jaren jong , was zij vertrokken naar Rotterdam ; daar komt zij sinds 10/12 voor op de G.K.(gezinskaart) van een G.R.(gestichtsregister) :  Jannetje zat in 1908 in Rotterdam (adres : Henegouwenlaan) op de Rijkskweekschool voor Vroedvrouwen ;  op 10/5/1912 is zij toen vertrokken naar Nijkerk , de plaats waar zij de meeste jaren van haar leven heeft doorgebracht . 
In Nijkerk woonde ze (o.a.) in het Van Reenenpark 3 , K4 .
Uiteindelijk is Jannetje van der Groef overleden in de plaats Amersfoort , op 6 maart 1960 , en is zij begraven op de Alg. Begraafplaats van Nijkerk  -  na een zeer dienstbaar , arbeidzaam leven overleed Jannetje op de leeftijd van 75 jaar .   
 
 
 
 
 
 
1965
 
 
Jacoba van Anrooij werd geboren op 14 december 1916 in de Haarlemmermeer .
 
Jacoba trouwde op 1 mei 1935 in haar geboorte- en woonplaats met de eveneens in de Haarlemmermeer  geboren Abraham van der Groef  (22 juni 1915 - 22 augustus 2004 , Haarlemmermeer) ,   zoon van Abraham van der Groef (1882 - 1950) en Cornelia van Groenigen (1887 - 1971) .
 
Abraham en Jacoba kregen twee zonen .  Een lang leven bleek er voor echtgenote en moeder Jacoba helaas niet in het verschiet te liggen :  zij overleed al op 1 december 1965 in de Haarlemmermeer , twee weken voor haar 49e verjaardag  -  een kwart eeuw later zou Abraham nog hertrouwen .
 
 
 
 
 
 
1970
 
 
Pieternella van den Tol , geboren op 15 oktober 1891 in Nieuwe-Tonge , was het achtste en tevens laatste kind van vader Leendert van den Tol (1850 - 1929) en moeder Francina Osseweijer (1852 - 1931) .
 
Het gezin woonde in het Flakkeese plaatsje Nieuwe-Tonge  -  zij waren de buren van de familie Verolme , een familie waarbinnen voor zoon Cornelis nog een zeer voortvarende carrire in het zakenleven in het verschiet zou blijken te liggen ...
Voor vrouwen was een dergelijke levenswandel in die tijd nog niet weggelegd en dus zouden Pieternella's jonge jaren vooral gekenmerkt worden door sappelen , hard werken en desondanks toch weinig verdienen :
Pieternella van den Tol werkte tot aan haar huwelijk als dienstbode op een boerderij even buiten Nieuwe-Tonge .
Veel vrije tijd had ze hier niet .
Ze was in touw van 's ochtends vijf uur tot 's avonds een uur of zes
- n het kon nog wel eens wat later worden ook ...
Voor dit lange en fysiek zware werk ontving Pieternel een jaar(!)salaris van zegge en schrijve 50 gulden ....

Het is nauwelijks voor te stellen dat dit 'de nomale gang van zaken' was , nog maar een eeuw geleden .
Zonder overdrijving kan toch wel gesteld worden dat de verbeteringen in de arbeidsomstandigheden van de afgelopen 100 jaar met recht spectaculair te noemen zijn .
 
Tussen Pieternel en haar echtgenoot Leen van der Groef bestond een opmerkelijk verschil : was Pieternel een zeer gelovige vrouw - van huis uit 'gewoon' hervormd , maar gaandeweg steeds meer benvloed door het streng-gereformeerde gedachtegoed - echtgenoot Leen daarentegen zou zijn hele leven lang ongelovig blijven en (vrijwel) nimmer een kerk van binnen zien ...
Maar ondanks dit opmerkelijke verschil pasten deze twee mensen toch goed bij elkaar .
Voor hun kinderen , die samen met moeder elke zondag trouw naar de kerk gingen ( en dus altijd  z o n d e r   hun vader ) moet deze situatie natuurlijk wel enigermate verwarrend geweest zijn ...

In hun kleding waren zowel Pieternel als Leen duidelijk mensen van hun tijd en generatie , dus conservatief : Pieternel was altijd gekleed in een donkergrijze jurk en ook echtgenoot Leen - in ideen dan wel wat progressiever , maar in kleding toch zeker niet - ging immer in het zwart of donkergrijs gekleed , iets wat indertijd overigens zeer gebruikelijk was .
Maar tch bezat Pieternel n jurk die wat minder grijs , alledaags en conservatief was : een weliswaar grijze jurk , maar deze was voorzien van een print van allerlei witte blaadjes .
Volgens haar dochter Sien droeg Pieternel deze jurk echter maar zeer weinig , want blijkbaar vond ze deze japon toch wel een tikkeltje te ... frivool ... voor haar ...

In het gezin van Pieternel en Leen werden zes kinderen geboren ; er waren dus acht monden te voeden en ook voor acht mensen kleren te wassen , taken die vooral op Pieternels schouders rustten.
Alle maandagen stond Pieternel van 's ochtends vroeg tot n de avond achter de wastombe over de was gebogen - helaas zou de intrede van de wasmachine nog even op zich laten wachten...
Maar daarnaast deed zij ook nog eens , tegen betaling , de was van de buren (!) , om zodoende het niet al te riante gezinsinkomen nog wat 'op te kunnen krikken'  -  het waren zeker nog geen tijden waarin menigeen in riante weelde baden kon .....

Bij de watersnoodramp van 1 februari 1953 moet een nicht van Pieternel samen met haar kind in Oude- of Nieuwe-Tonge om het leven gekomen zijn .
De ramp vond plaats precies n dag na het 40-jarig huwelijksfeest van Pieternel en Leen , waarvoor de hele familie naar Middelharnis was uitgenodigd , komend vanuit o.a. Rotterdam en Den Haag , waardoor echt elke naaste verwant de ramp , onvrijwillig , aan den lijve zou meemaken , in sommige gevallen ook have en goed zou gaan verliezen , maar het vege lijf in alle gevallen gelukkig zou weten te redden .........

     De laatste jaren van haar leven sleet Pieternel samen met haar man Leen in het rusthuis De Goede Ree in Middelharnis/Sommelsdijk .
Ze leed meer en meer aan geheugenverlies , maar Pieternel zou uiteindelijk aan de gevolgen van een hartstilstand in haar bed , in de nacht van 8 op 9 september 1970 , komen te overlijden .
Volgens dochter Sien had haar moeder de laatste tijd verzuimd om haar harttabletjes in te nemen .

Pieternella van der Groef - van den Tol werd , na een huwelijk van ruim 57 jaar , bijna 79 jaar oud .

 

 




 
 
 
 
 
     
 
Nicolaas Hermanus van der Groef  was het laatste en elfde (!) kind van Cornelis van der Groef (1842 - 1896) en Pieternella Zoon (1844 - 1923) .
Net als zijn beide ouders en alle broes en zusters binnen het gezin , stond ook Nicolaas Hermanus' wiegje in het Flakkeese Dirksland :  op 12 januari 1887 kwam hij daar , gezond en wel naar we zullen aannemen , ter wereld .
 
Nicolaas was landarbeider/polderwerker van beroep , en hoefde niet onder de wapenen te komen , aangezien hij het geluk (!?) had gehad buiten oproeping voor militaire dienst te zijn gebleven .
 
Hij trouwde op 30 april 1908 in Dirksland met de Flakkeese Jacoba Hokke (1887 - 1966) .
Het pas getrouwde echtpaar woonde op het eiland allereerst in het plaatsje Den Bommel en sedert 20 maart 1914 in Dirksland in (o.a.) de Schoolsteeg , aan de Ring en in de Margrietlaan .
In een periode van bijna 20 jaar kregen Nicolaas Hermanus en zijn vrouw Jacoba Hokke 14 kinderen : de drie oudste kinderen kwamen helaas al op zeer jonge leefijd te overlijden  ;  de overige 11 kinderen zouden op volwassen leeftijd allemaal zelf in het huwelijk treden n ook zelf weer kinderen krijgen ( n van de kinderen vertrok begin jaren 50 naar de USA en 'vestigde' daar een Sussex-tak binnen de VDG-familie ).
Alle kinderen van het echtpaar werden in Dirksland geboren , met uitzondering van zoon Cornelis , het vijfde kind ( de latere emigrant ) : hij zag het levenslicht in de plaats Den Bommel .
 
Nicolaas Hermanus van der Groef overleed vier jaar na zijn vrouw Jacoba , op 19 november 1970 in het hem zo vertrouwde Dirksland  -  hij werd 83 jaar oud .
 
 
 
 
 
 
 
1974
 
 
 

>>  Een uniek levensverhaal van een door en door Flakkeese Nederlander die bjna Argentijn en bjna Amerikaan geworden was ......

#  LEENDERT  (LEEN) VAN DER GROEF , kwam op 27 april 1888 ter wereld als het laatste kind van vader Willem van der Groef en moeder Ida van Maastrigt .

Leenderts wiegje moet ooit gestaan hebben in huis nr. 164 in wijk A in de kleine Flakkeese plaats Nieuwe - Tonge , maar waar dit huis dan wel precies in deze gemeente stond , mag het ons zeggen .....

 

> huwelijksakte van Willem van der Groef ( zoon van Jacob van der Groef en Pieternella Donkersloot )  en Ida van Maastrigt , dd 3 maart 1882 , Nieuwe-Tonge

 

 

 

> geboorteakte van Leendert van der Groef , zoon van Willem van der Groef en Ida van Maastrigt , dd 28 april 1888 , Nieuwe-Tonge    ( * de bovenkant van dit officiele document is eertijds gebruikt voor het maken van een simpele rekensom ( 88 - 46 = 43 (??)) waarschijnlijk bedoeld om het geboortejaar van vader Willem te kunnen vaststellen :  een groot rekenwonder is de ambtenaar van de burgerlijke stand dus zeker niet geweest ,en bovendien : mocht je op een dergelijke manier een officieel stuk eigenlijk wel gebruiken ....?!? )  

 

Leenderts vader was twee maal eerder getrouwd geweest en ook uit deze twee eerdere huwelijken waren kinderen geboren , zodat de jonge Leendert opgroeide met een broer , twee zusters , een halfzuster en twee halfbroers , in een straat - en straatarm gezin .......

De armoede was zelfs z schrijnend dat beide ouders de middelen ontbeerden om melk voor de pas geborene te kunnen kopen , en voor het grootbrengen van hun baby geen enkel ander en beter alternatief vinden konden dan ........koffie !!

Maar ondanks het feit dat Leendert van der Groef dus daadwerkelijk met koffie moet zijn grootgebracht , heeft hij , 'against all odds ....' uiteindelijk toch nog wel de respectabele leeftijd van 86 jaar weten te bereiken !

De algehele misre binnen het gezin moet zelfs zo groot geweest zijn dat vader Willem en moeder Ida anno 1889 - Leendert is dan nog maar een jaar oud - het niet lichtvaardige besluit zouden nemen om Flakkee te gaan verlaten en voorgoed (?!) af te gaan reizen naar de Argentijnse Republiek ......

 

De leefomstandigheden in Argentini bleken evenwel zo mogelijk nog erbarmelijker te zijn dan die op het eiland Flakkee ......

Zoals elders uitgebreid beschreven staat , verloor Leendert hier in korte tijd op tragische wijze zowel zijn moeder als zijn vader , onder dubieuze en tot op heden niet volledig opgehelderde omstandigheden ......

De noodzakelijke terugreis in 1893 had voor de inmiddels vijf jaar jonge kleuter opnieuw een opmerkelijke wending teweeg kunnen brengen in zijn toch al tumultueuze bestaan , toen een rijk Joods-Amerikaans echtpaar aan boord van het schip Leenderts oudste halfbroer Daniel een wel zeer opmerkelijk voorstel deed ........

Enige tijd eerder had het echtpaar hun - enige !? - zoon verloren , een jongetje van enkele jaren oud , met wie de jonge Leendert van der Groef opmerkelijke gelijkenis moet hebben vertoond .......

Het gefortuneerde echtpaar was bereid voor geld , voor vl geld zelfs , de vijf jaar jonge Leendert van halfbroer Daniel te kopen (!!!) , om hem later , als ware hij hun eigen zoon , in de Verenigde Staten te laten opgroeien .

Leendert , nog te jong om van de ernst van de gehele situatie iets mee te kunnen krijgen , had inderdaad een donker uiterlijk en had zeer wel de plaats in knnen nemen van dit overleden Joodse jongetje , n was dan waarschijnlijk verzekerd geweest van een rijke toekomst in de USA , maar ....... zu Daniel op dit even aanlokkende als afstotende voorstel serieus in durven gaan .....???

Hd Daniel dit voorstel daadwerkelijk geaccepteerd , dan had er voor Leendert vermoedelijk dus een rijk , welvarend bestaan Amerika in het verschiet gelegen , onder een nieuwe Joodse identiteit en naam ( Leonard Cohen ??), maar tegelijkertijd zou hij dan volledig zijn losgerukt geraakt van zijn ware identiteit , omgeving , wortels , n . ook niet onbelangrijk , van al z'n broers en zusters .....

De verdere geschiedenis van Leendert kennende , wekt het uiteraard geen verbazing dat halfbroer Daniel - na enig wikken en wegen - dit hoogst opmerkelijke aanbod uiteindelijk had afgewezen , en zodoende mede bepaald heeft dat Leenderts toekomst tch weer volledig op Nederlandse bodem , op het vertrouwde Goeree - Overflakkee liggen zou , voor de komende 80 jaren nog wel ......

 

*

 

#  Na aankomst in Nederland werden de kinderen van elkaar gescheiden en ondergebracht in verschillende pleeggezinnen in dezelfde Flakkeese plaats van waaruit zij vier jaar eerder met z'n allen "voorgoed" vertrokken waren : Nieuwe - Tonge .

Leendert kwam terecht bij twee al wat oudere , kinderloze mensen die de opvoeding van de jonge knaap vanaf dat moment op zich namen .

Hier groeide hij dus op , en ontpopte zich in de loop der jaren als een wat Pietje Bel - achtige jongen die regelmatig allerlei kwajongensstreken moet hebben uitgehaald .....misschien wel het indirecte gevolg van alle turbulente gebeurtenissen en gecompliceerde verwikkelingen in de prilste jaren van zijn bestaan .

Maar gelukkig .......Leendert , inmiddels uitgegroeid tot Leen , kwam op zekere dag in zijn woonplaats in liefdevol contact met dorpsgenote PIETERNELLA VAN DEN TOL , de vrouw met wie hij op 31 januari 1913 in de plaats Middelharnis in het huwelijk zou treden , zodat er toch nog enige rust , regelmaat en structuur in zijn licht ontvlambare bestaan kon binnentreden .........

 

 

  Maar voor het zover komen kon , was Leen eerst nog geruime tijd onder de wapenen geweest , en ook hier , in deze strak geordende en hirarchische omgeving van de landmacht ( vermoedelijk was Leen ingedeeld bij de infanterie ) , moet hij op een gegeven moment opgevallen zijn door een wat opstandige inborst : tijdens zijn diensttijd kwam Leen namelijk eens in conflict met een collega-militair tegenover wie Leen een laatdunkende opmerking moet hebben gemaakt over diens katholieke geloof ..... en dit akkefietje bleef zeker niet zonder gevolgen , want het bracht Leen zelfs tot voor de krijgsraad en ging dus zeker net geruisloos en onbestraft aan hem voorbij .

Gelukkig schijnen ernst en duur van de straf die hem ten deel gevallen was , niet l te zwaar geweest te zijn , zodat hij in zijn latere leven toch nog wel met regelmaat n met blijkbaar genoegen vertellen kon over deze voor hem bijzondere en enerverende episode uit zijn leven als jong volwassen man .

Maar waarom zou Leen indertijd zijn dienstkameraad vanwege diens katholieke geloofsovertuiging nu zo gekrenkt hebben ???

Het antwoord op deze vraag is snel te geven : gedurende zijn lange leven is Leen er van overtuigd geweest dat zijn vader in 1893 om het leven was gebracht omwille van zijn protestantse geloof door katholieke moordenaarshanden , en dt nu had Leen nooit kunnen vergeten en vergeven < zie ook elders in deze genealogie de beschrijving van het opmerkelijke en dramatische leven van zijn vader Willem van der Groef > .

We kunnen overigens ook net stellen dat Leen wat geloofsovertuiging betreft volledig in de voetsporen van zijn ouders getreden is : gedurende zijn leven als volwassen man is Leen , in schril contrast met de meeste eilandbewoners n met zijn eigen vrouw ......, veeleer een volgeling geweest van Pieter Jelles Troelstra dan van welke religieuze geloofsovertuiging dan ook ...........

Na het verlaten van de lagere school was Leen in dienst getreden van de RTM ( de < voormalige > Rotterdamsche Tramwegmaatschappij ) , aanvankelijk nog in zijn woonplaats Nieuwe - Tonge ; de meeste jaren van zijn in totaal 43-jarig (!) dienstverband bij de RTM zou Leen echter als controleur op het goederenvervoer tussen Middelharnis en Hellevoetsluis bij het havenhoofd van Middelharnis werkzaam zijn - en dit verklaart dan ook meteen waarom Leen en zijn vrouw Pieternel niet in Nieuwe - Tonge maar in Middelharnis elkaar het jawoord gegeven hadden , en ook in Middelharnis voor de rest van hun verdere leven zouden blijven wonen .

Als controleur hoefde Leen geen al te zwaar fysiek werk te verrichten , en aangezien Leen tijdens zijn leven regelmatig gekweld werd door zware niersteenaanvallen , zou dit sowieso voor hem niet goed mogelijk geweest zijn .

Maar als we zijn werktijden van toen nog even in ogenschouw nemen , dan kunnen we toch zeker niet beweren dat Leen een , laten we het noemen , weinig arbeidsintensief bestaan heeft geleid ........

Zijn werkweek aan het begin van de 20e eeuw zag er als volgt uit : van donderdag t/m zaterdag (want de zaterdag was indertijd nog een volledige werkdag) had Leen late dienst , en dan werkte hij van 's morgens negen tot 's avonds negen uur (!) , en had hij vroege dienst (maandag t/m woensdag) , dan begon hij 's nachts om een uur of vier en werkte hij eveneeens twaalf uren door , tot de andere middag vier uur !

Om in geval van vroege dienst midden in de nacht gewekt te worden , was hij aangewezen op een zgn. klopper , een man die - we hebben het hier natuurlijk wel over het pr-wekker(radio) tijdperk - een paar centen bijverdiende door al diegenen die vroeg uit de veren moesten op tijd te wekken door op de deur of met een lange stok tegen het raam aan te tikken .

< En dan resteren 'ter overpijnzing' nog wel enige vragen : wie wekte de klopper op tijd en wat zou er gebeurd zijn indien de klopper zich nu eens verslapen zou hebben ...?? >

Helaas waren aan het begin van de 20e eeuw de 8-urige werkdag en de 40-urige werkweek voor Leen nog slechts ver verwijderde , ongrijpbare en onbereikbare idealen ......

Doordat Leen als employ in dienst van de RTM zo vele jaren bij het havenhoofd van Middelharnis gewerkt heeft , moet hij in zijn tijd ook een zeer bekende verschijning geweest zijn op het eiland - immers : elke Flakkenaar ging weleens met de veerboot het Haringvliet over en passeerde dan veelal tot twee maal toe Leen van der Groef .

Met name indien de weersomstandigheden extreem waren , was het ook zeker een verantwoordelijke baan : in geval van mist bijv. moest er altijd luid en duidelijk op de misthoorn geblazen worden teneinde de veerboot veilig en wel de haven van Middelharnis binnen te kunnen loodsen .

In al die 43 jaren bij de RTM was er n dag die in Leens geheugen voor altijd gegrift zou blijven staan ......

Op zekere nacht , ongeveer een jaar na het beindigen van de oorlog , vond er op het Haringvliet een menselijke tragedie plaats waar Leen op afstand getuige van was .

Een jongeman , Jaap de Leeuw geheten , knecht op de veerpont , nog maar 28 jaar oud , was midden in de nacht overboord geslagen en in het donkere koude water van het Haringvliet terechtgekomen ......

Leen had die nacht dienst en hoorde vanaf de waterkant het ijselijke stemgeluid van de jongeman die in doodsangst en in doodstrijd luidkeels om hulp riep ....

Leen was veel te ver van het schip verwijderd en dus volkomen machteloos om iets voor Jaap te kunnen betekenen .

Er schijnt nog wel door iemand vanaf de boot een reddingsboei afgeworpen te zijn , maar in het pikkedonker en misschien ook nog wel bij ruw weer , voerde Jaap daar toen een ongelijke strijd met de elementen ..... tt uiteindelijk dan het ogenblik aanbrak waarop Jaaps angstkreten voorgoed verstomd raakten ..........

Het doordringende en zeer beklemmende stemgeluid van een medemens in doodstrijd , in de wetenschap zelf helemaal niets te kunnen uitrichten om diens leven misschien nog te kunnen redden , hebben op Leen een diepe en blijvende herinnering achtergelaten .

 

*

Dat Leen , zoals eerder vermeld , zich meer door het ideengoed van Troelstra dan door dat van Abraham Kuyper aangetrokken voelde , blijkt ook heel duidelijk uit het volgende aspect van Leens arbeidzame leven : Leen behoorde in zijn tijd tot de allereerste Flakkeese werknemers bij de RTM die net aangesloten waren bij een protestant-christelijke , maar bij een socialistische vakvereniging .

Vermoedelijk zal hij dan ook door die of gene regelmatig voor 'rooie rakker' zijn uitgemaakt !

De in veel opzichten onrechtvaardige rangen- en standenmaatschappij van toen , de zeer lange en zware werkdagen en de karige beloning die daar tegenover stonden , en de onmogelijkheid voor velen om een pensioen op te bouwen voor de oude dag ..... l deze omstandigheden zullen Leen tot deze levensovertuiging gebracht kunnen hebben - en een groter contrast dan tussen het karakter van Leen van der Groef en dat van zijn vrouw Pieternel van den Tol was er wat deze 'geloofsovertuiging' betreft nauwelijks denkbaar geweest .........

PIETERNELLA VAN DEN TOL kwam net als Leen uit een groot en arm Flakkees gezin uit Nieuwe - Tonge , en net als Leen was zij ook het laatst geboren kind binnen dat gezin - maar hier houden de overeenkomsten tussen deze twee mensen wel op : was Leen een overtuigd sociaal-democratische , niet-gelovige man , echtgenote Pieternel daarentegen was een zeer streng-gelovige vrouw die zich aangetrokken voelde tot het tamelijk rechtlijnige gereformeerde gedachtegoed ( 'zwarte kousenkerk') ; een groter contrast in levenshouding en levensvisie kan er tussen twee echtelieden toch nauwelijks denkbaar zijn !?!

Maar ondanks dit opmerkelijke verschil zouden Leen en Pieternel meer dan 55 jaren als gehuwd stel bij elkaar blijven , veel lief en leed met elkaar gaan delen , en de eilandbevolking met z e s nieuwkomers doen toenemen ........

 Cor Wim Arend Pieternel Leen sr. Ida Sien                 Leen jr.

 

De huwelijksdatum van beide echtelieden , 31 januari 1913 , zou later , tot twee maal toe zelfs , dankzij een curieuze speling van het levenslot , een zeer bijzondere blijken te zijn .....

Allereerst natuurlijk 25 jaar later , toen ze in het gezelschap van de hele familie hun zilveren bruiloft vierden en dezelfde dag te horen kregen dat er een bijzonder prinsesje geboren was , de latere / huidige koningin Beatrix !

En weer 15 jaar later , de dag waarop Leen en Pieternel hun 40-jarig huwelijksfeest gingen vieren , zou het eveneens een dag worden om nooit te vergeten , maar dan wel om een geheel ndere reden ......  -  maar daarover straks meer .

 

Binnen hun lange leven hebben Leen en Pieternel vele zware stormen moeten trotseren : armoede en onrecht , met name in hun jonge jaren ; zorgen om de zeker niet denkbeeldige kans n of meerdere kinderen vroegtijdig te gaan verliezen ; de crisisjaren van de jaren dertig , gevolgd door vijf jaren van angstige bezetting .....

De Duitse bezetting van het eiland - want geen enkele streek en uithoek van het land heeft zich hieraan weten te onttrekken .... -  had voor het gezin van Leen zelfs nog een extra zeer onaangename verrassing in petto : hun woning , gelegen aan het 'Voorgors' in Middelharnis , bleek precies in zogeheten Sperrgebiet te liggen , en dat hield voor hen allen in dat ze van de ene op de andere dag te maken kregen met gedwongen inkwartiering van minimaal steeds twee Duitse militairen in hun kleine Flakkeese woning .....

Voor mensen met overduidelijk anti-nazi-sympathien was dit begrijpelijkerwijs geen onverdeeld genoegen .......

Bovendien was Leen niet bepaald iemand die altijd een blad voor de mond nam , zlfs niet nu het oorlog was en zlfs niet altijd in het bijzin van Duitse militairen !

Maar - en dit was zeker een geluk bij een ongeluk te noemen - tot hun opluchting bleken de Duitse militairen geen van allen fervente en fanatieke nazi-volgelingen te zijn , zodat het normale leven van Leen en Pieternel , met de nodige beperkingen , ook gedurende de vijf bezettingsjaren , toch nog wel kon worden voortgezet .

Hun vier zonen daarentegen kregen het zwaarder te verduren ......

Zoon Wim en tweelingbroer Cor werden in de loop van 1944 bij een razzia opgepakt en weggevoerd naar Duitse krijgsgevangenkampen , van waaruit ze in de loop van 1945 , verzwakt en vervuild , maar verder gelukkig levend en wel konden teruggekeren .

Zoon Aren had een andere weg gekozen : een groot deel van de bezettingsjaren zat hij ondergedoken bij een boerderij in het Gelderse Eefde , maar juist dit angstige isolement heeft ertoe geleid dat Aren het in die oorlogsjaren vermoedelijk nog zwaarder heeft gehad dan zijn beide broers in Duitse gevangenschap .

En dan tenslotte zoon Leen : Leen , de oudste zoon van Leen en Pieternel , had enige jaren voor het uitbreken van de oorlog dienst genomen bij het KNIL en was voor vele jaren vertrokken naar Nederlands Indi , waar hij sinds 1937 als sergeant bij de lucht- en kustartillerie in Surabaja werkte , ttdat het ingrijpende en dramatische moment , kort na 'Pearl Harbour' , waarop heel Ned. Indi door Japanse troepen werd bezet en hij met duizenden lotgenoten werd weggevoerd naar Birma ........

Leen van der Groef jr. stierf in Birma bij de werkzaamheden aan de zeer beruchte spoorlijn , als gevolg van alle ontberingen , op de nog jeugdige leeftijd van 27 jaar .....

Kwamen Leen , z'n vrouw Pieternel en vijf van hun kinderen dus zonder al te grote kleerscheuren door de vijf jaren van oorlog en bezetting in Europa heen , de enige zoon die zich ongelukkigerwijs op dat moment aan de andere kant van de wereld bevond , in Ned. Indi , zou als enige de bevrijding dus helaas nooit meer zelf mee mogen maken .....

Em toen rust , orde en zekerheid in de jaren n de oorlog weer in belangrijke mate hersteld hadden , vond er volkomen onverwachts in het zuidwesten van ons land een ramp plaats van ongekende omvang , met zeer dramatische gevolgen........

 

*

De viering van de 40 - jarige echtvereniging van Leen en Pieternel vond plaats op 31 januari 1953 en deze 31e januari zou , zoals al vermeld werd, een zr memorabele dag gaan worden , net zo zeer vanwege de viering van het huwelijksfeest , als wel vanwege alle dramatische consequenties die deze , in meerdere opzichten , onvergetelijke dag spoedig krijgen zou......

Op 31 januari 1953 kwamen alle kinderen met aanhang van heinde en verre ( = Flakkee , Rotterdam , Den Haag ) naar Middelharnis toe om de viering bij te kunnen wonen en luister bij te zetten , en beloten was dat alle gasten die van 'overzee' gekomen waren pas de andere dag weer huiswaarts zouden keren ......althans dt was de bedoeling......

Maar de andere dag was 1 februari 1953 , de dag waarop de dijken in het zuidwesten van ons land het allemaal begonnen te begeven en het zeewater massaal het land binnendrong met alle afschuwelijke en gruwelijke gevolgen vandien ......

Ook Middelharnis viel ten prooi aan het onstuitbare water , maar .......gelukkig zou niemand van al diegenen die een dag eerder nog in een feestroes verkeerden , later te betreuren zijn onder alle dodelijke slachtoffers van deze ramp , die zo erg geweest is dat deze later met het kernachtige De Ramp permanent zou worden aangeduid .

Wl verloren sommigen l hun materiele bezittingen met inbegrip van hun woonhuis ......

Ook Leen en Pieternel bleven gelukkig gespaard en hadden bovendien het - relatieve - geluk dat hun woonhuis op een gunsige locatie lag en dus minder zwaar getroffen werd dan menig ander huis in hun woonplaats Middelharnis .

Van een aantal van hun kinderen ging echter wl alle have en goed voor altijd verloren in en door het genadeloze zeewater .......

 

*

Leens dochter Sien vertelde ons eens het volgende nogal pijnlijke voorval uit het leven van haar vader : in vroeger tijden wisten de mensen de weg naar de tandartspraktijk slechts met zeer veel moeite te vinden , en dit gold ontegenzeggelijk ook voor Leen van der Groef .

Op zekere dag verging Leen zo van de kiespijn dat hij maar besloot om zlf voor de nodige maatregelen te zorgen :  Leen bond een touwtje rond de pijnlijke slechte kies , trok dit zeer strak aan en probeerde uit alle macht de kies helemaal los te trekken en te verwijderen ..... waar hij , na vle korte en pijnlijke rukken en dus slechts met de allergrootste moeite , uiteindelijk dan tch nog in slaagde !

Al met al moet dit dus wel een zeer pijnlijke klus geweest voor deze dentale doe-het-zelver !

 

 

In latere jaren konden Leen en zijn Pieternel eindelijk eens gaan profiteren van de gestegen welvaart in ons land , ook al verscheen bijv. een televisietoestel nimmer in hun woonhuis , vanwege Pieternels zeer strikte religieuze opvattingen . In haar optiek stond de televisie namelijk gelijk aan een "duvelskastje ..." en werd door haar dus net geaccepteerd - en zodoende zijn ook verpozing en wat verstrooiing , en een nieuwe , heldere kijk op de gebeurtenissen in de wereld die dankzij dit nieuwe medium allemaal mogelijk , aan hun woonhuis volledig voorbijgegaan ; radio was er wl , maar werd alleen gebruikt voor de nieuwsberichten en voor het beluisteren van de kerkdiensten .....en daarna werd het toestel door Pieternel - en echtgenoot Leen schikte zich dan maar 'in dit lot' - onmiddellijk weer afgezet ...

Ook bijv. aan nieuwe , moderne , vlotte kleding werd door hen beiden maar weinig geld gespandeerd : steevast gingen ze gekleed in het donker dan wel in het iets minder donker grijs , al bezat Pieternel n jurk die hierop een kleine uitzondering maakte - weliswaar was deze jurk toch ook grijs van kleur , mr voorzien van een print van allerlei kleine blaadjes .

Volgens dochter Sien , die haar moeder wat dit betreft door en door kende , droeg haar moeder deze jurk maar zeer weinig , omdat ze de jurk voor haar toch wel een tikkeltje te ...... frivool vond .....

Een moderne en progressieve vrouw kunnen we Pieternel met terugwerkende kracht dus zeker net noemen ......

 

*

De laatste jaren van hun leven sleten Leen en Pieternel eind jaren zestig in het rusthuis 'De Goede Ree' , in de gemeente Sommelsdijk / Middelharnis .

Ze woonden hier in een piepkleine tweepersoonskamer , met als enige "luxe" een vaste wastafel , want overige sanitaire voorzieningen ontbraken toen nog .

Verder stond er nog in de woonkamer , hun nige kamer , een tweepersoonsopklap(!)bed dat elke avond weer , met de stoelen aan de kant , moest worden uitgezet , en de andere ochtend weer helemaal tegen de muur moest worden geplaatst !

Voor het immer zo noodzakelijke toiletbezoek waren deze oude mensen aangewezen op de WC's die zich aan beide zijden van het lange gangpad bevonden , en die je niet alleen op de tast , maar ook altijd wel op de reuk vinden kon ......

En hier brachten Leen en Pieternel en zovele andere ouderen dan hun laatste levensjaren door , na hun lange , zware , arbeidzame leven , in deze kleine , zeer traditioneel ingerichte kamer met aan de muur de gereformeerde dagkalender met voor elke nieuwe dag een andere zeer stichtelijke bijbelspreuk , uiteraard alleen voor Pieternel bestemd , want echtgenoot Leen was , zoals reeds eerder vermeld , nooit bepaald een trouwe kerkganger geweest .......

Leen rookte zijn sigaartje of pruimde zijn tabak , Pieternel at haar 'snoepjes' , haar groene hoestbonbons , zittend aan de vierkante tafel waar voor Pieternel de bijbel opengeslagen lag bij de laatst gelezen pagina , en waar Leen de laatste , veelal niet heel erg schokkende , nieuwtjes uit 'het Eilandennieuws' doornam .

Zo vergleden de jaren langzaam , tt het moment waarop er middels een hartaanval een abrupt en triest einde kwam aan het leven van Pieternel en Leen korte tijd later noodgedwongen verhuizen moest naar een verpleeghuis elders in het land .

 

In de nogal deprimerende omgeving van het Haags verpleeghuis waar Leen nog geruime tijd verbleef , raakte zijn geest steeds dieper en dieper vertroebeld , ttdat hij zich van de mensen uit zijn directe omgeving en alles wat er zoal om hem heen gebeurde helemaal niets meer begrijpen kon ......

Op 26 november 1974 kwam er hier een definitief eind aan het leven van Leen van der Groef .

Zijn dochter Sien had het sterke vermoeden dat haar vader uiteindelijk nog aan zijn einde gekomen was doordat hij gestikt was in zijn eten ....... -  een zeer triest en roemloos eindpunt van een nogal uniek leven dat ooit zo uitzonderlijk begon , van een verder dr en dr Flakkeese man wiens tamelijk markante leven zich over een periode van 86 jaar had kunnen uitstrekken ..........

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1978
 
 
Maarten Jan van der Groef  , geboren 13 juni 1913 in het Flakkeese Melissant , was het derde kind en eerste zoon binnen het gezin van Jacobus van der Groef (1880 - 1966) en Johanna Oorbeek (1889 - 1966) .
 
Maarten Jan trouwde in het jaar 1938 in de gemeente Dirksland met naamgenote Maatje van der Groef .
 
Maatje van der Groef  , geboren op 16 december 1917 in Dirksland , was de dochter van Cornelis van der Groef (1877 - 1963) en Lena Kalle (1876 - 1961) .
 
Het echtpaar Van der Groef - van der Groef kreeg drie kinderen (n dochter , twee zonen) , geboren in Melissant ; later verhuisde het gezin naar Dirksland (Wilhelminalaan 9) .
 
Maarten Jan van der Groef overleed op 15 september 1989 in Dirkslnad , 76 jaar oud ,  echtgenote Maatje van der Groef kwam te overlijden op 18 december 1996 eveneens in Dirksland , precies twee dagen na haar 79e verjaardag , 'na een liefdevolle verpleging in zorgcentrum Geldershof in Dirksland'  -  volgens haar naaste verwanten moet Maatje een leven gekend hebben waarin veel zorg en ziekte moet zijn geweest ...
 
 DIT WAS HET TWEEDE , EN VOORALSNOG OOK LAATSTE , 'GEKOPPELDE ECHTPAAR' VAN DER GROEF / VAN DER GROEF UIT ONZE UITZONDERLIJKE , EXCELLENTE EN OOK ENIGERMATE ROEMRUCHTE VAN DER GROEF - HISTORIE .....
 
 
 
 
 
 
1987
 
Adrianus van der Groef ,  geboren op 20 nov. 1900 in Dirksland , was n van de kinderen van Jacob van der Groef (1871 - 1943) en Maria Sluy (1867 - 1925) .
Aanvankelijk werkte Adrianus als koopman (in lompen en metalen) , maar in de loop der jaren werkte hij zich op tot televisiehandelaar ;  hij startte een eigen zaak , en het kan dus niet anders dan dat Adrianus van der Groef de oprichter is geweest van de op het eiland en ook daarbuiten zo bekende firma van A. VAN DER GROEF BV , gespecialiseerd in electrorechnische apparaten en onderdelen , met zowel een vestiging in Dirksland (Voorstraat 22) als in Brielle (Vischstraat 11)  -   dus mocht u in de buurt wonen en om bijv. een nieuw televisietoestel , dvd-speler of zonnebank verlegen zitten , dan weet u de juiste weg nu inmiddels dus wel te vinden .... 
 
Op 6 jan. 1927 trouwde Adrianus van der Groef in het Flakkeese Oude - Tonge met Cornelia Maria Breeman (1905 - 1989) .
Het echtpaar kreeg n dochter ;  anno 1989 waren Adrianus en Cornelia de grootouders n overgrootouders van meedere (achter-)kleinkinderen .
Adrianus overleed in hetzelfde jaar als zijn vrouw :  Adrianus' aardse bestaan kwam tot een eind op 21 juli 1989 in het Flakkeese Dirksland  -  hij had de leeftijd bereikt van 88 jaar .
 
 
 
 
 
 
 
 
Johanna Anna van den Nieuwendijk werd geboren op tweede kerstdag 1926 in het Flakkeese Sommelsdijk .
 
Op 20-jarige leeftijd werd zij (op 28 augustus 1947)  in haar geboorteplaats Sommelsdijk in de echt verbonden met Willem van der Groef , zoon van Jacobus van der Groef (1880 - 1966) en Johanna Oorbeek (1889 - 1966)  ;  Willem was op 15 oktober 1917 in Melissant op Goeree-Overflakkee geboren .
 
Het echtpaar zou twee kinderen krijgen , een dochter en een zoon .  Johanna Anna en Willem van der Groef zijn meer dan 40 jaar met elkaar getrouwd geweest  ;  Johanna Anna overleed in het allerlaatste jaar van de vorige eeuw ,  op 3 maart 1999 , in het Zuid-Hollandse Ridderkerk , 72 jaar oud . ( 'En leven maken van man en vrouw , alleen de liefde die dat kan' ) .
Echtgenoot Willem van der Groef overleed uiteindelijk op 15 januari 2008 in de gemeente Dordrecht , op de respectabele leeftijd van 90 jaar  ;  hij ligt begraven op begraafplaats Vredehof in de plaats Ridderkerk . 
 
 
 
 
 
 
 
 
1988
 
 
Maatje (Marja) van der Groef  (geb. 23 dec. 1965 in Dirksland) is de dochter van Cornelis van der Groef en Wilhelmina Cornelia Keyzer .
 
Marja trouwde op 8 juli 1988 in Haamstede op het Zeeuwse eiland Schouwen-Duiveland met Peter Christiaan Kouwen (geb. 1964 , Westerschouwen (Zld.))
 
 
 
 
 
 
 
 
1989
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1993
 
 
Willem van der Groef  kwam ter wereld op 15 mei 1890 in Gouda als zoon van Cornelis van der Groef (1856 - 1932  ;  gedurende vele jaren in Gouda werkzaam geweest als Commissaris van het Stoombotenveer)  en van Gerarda Margaretha de Ronde (1857 - 1896) .
 
Van een harmonieus en gelukkig gezinsleven kan er in de eerste acht jaren van het huwelijk van Willems ouders absoluut geen sprake zijn geweest : van alle vijf kinderen die moeder Gerarda tot dat moment op deze wereld had gezet , moest , zonder uitzondering , korte tijd na de geboorte al definitief afscheid genomen worden ; de vijf kinderen die later in de tijd geboren zouden worden , bleven wl allemaal in leven , traden later ook zelf in het huwelijk n wisten in de meeste gevallen een zr hoge leeftijd te bereiken , met als uitzonderlijk hoogtepunt Willem van der Groef [ de enig levensvatbare en vierde Willem al die in het gezin geboren was ] , want Willem zou uiteindelijk de leeftijd der allersterksten weten te bereiken : hij werd 103 jaar oud !! - een scherper en groter contrast ( van meer dan 100 jaren maar liefst ) dan tussen het leven van Willem en al zijn vroeg gestorven broertjes , van wie er drie ook Willem genoemd waren , is er toch nauwelijks denkbaar ....
 
Willem verdiende zijn brood als varensgezel/walbaas  . 
Hij trouwde op 29-jarige leeftijd in zijn geboorte- en woonplaats Gouda met Aafje Boer (1892 - 1982) ; het huwelijk vond plaats op 24 sept. 1919 .   Aafje en Willem hebben een dochter gekregen (overl. in 2007) .
Aangezien Willem en Aafje beiden een hoge leeftijd bereiken mochten , hebben ze maar liefst 63 jaar (!) met elkaar lief en leed gedeeld .
Willem overleed uiteindelijk op 3 juli 1993 in Gouda  ( 'Zijn leven was werken ...' ) , en was toen dus 103 jaren jong  .....   
 
 
 
 
 
 
 
1994
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1997
 
 
Cornelis van der Groef ,  geboren op 10 okt. 1913 in het Flakkeese plaatsje Den Bommel , was n van de vele , n van de zr vele kinderen van vader Nicolaas Hermanus van der Groef (1887 - 1970)  en moeder Jacoba Hokke (1887 - 1966) ;  met uitzondering van Cornelis  zijn al deze kinderen in het Flakkeese Dirksland ter wereld gekomen .
 
Cornelis , potestant van religie, verdiende zijn brood (en dat van zijn latere vrouw en kinderen) als melkslijter/milkretailer .
In Dirksland trad hij op 4 mei 1934 in het huwelijk met Willempje van der Stad (geb. op 11 april 1914 in Melissant) .
Inclusief een levenloos geboren kind heeft het echtpaar in Dirksland acht kinderen gekregen (een dochter , zes zonen) .
 

>  Corneli(u)s , Willempje and their seven children , six sons and one daughter , emigrated from their hometown Dirksland on the Dutch former island of Goeree-Overflakkee in the year 1955 ; on febr. 8th 1955 they arrived in New Foundland and later on settled in Sussex in the state of New Jersey .

> By the end of 1997 Corneli(u)s and his wife Willempje already had 30 grand- and 39 great-grandchildren !! 

Cornelis van der Groef is overleden op 9 oktober 1997 in het Amerikaanse Sussex , gelegen in de staat New Jersey .

 

 
 
 
 
 
1998
 
 
Cornelis van der Groef  , geboren op 16 juni 1937 in Dirksland , is de zoon van Pieter van der Groef (1902 - 1971) en Kaatje de Jong (1910 - 2001) .
 
Op 8 januari 1958 is Cornelis in Melissant in het huwelijk getreden met  Lena van Oudenaren (geb. 18 april 1940 , Melissant)   -  het echtpaar heeft drie kinderen gekregen . 
 
 
 
 
 
2009
 
 
 
 
 
 
2011
 
 
 
 
 
 
2013