»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»







»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»


 

VDG IN HET NIEUWS



VAN DER GROEF IN HET NIEUWS

 

1882

GERRIT VAN DER GROEF 

 

 

1893

VIJF KINDEREN VAN WILLEM VAN DER GROEF

 

1927

CORNELIS GERARDUS VAN DER GROEF 

 

 

1941

CORNELIS GERARDUS VAN DER GROEF 

 

 

1944

GERRIT JOHANNUS VAN DER GROEF 

 

 

1946 

LEEN VAN DER GROEF 

 

1952

HANSJE VAN DER GROEF 

 

 

1958

JAN VAN DER GROEF < bron : Eilandennieuws , 1958 >

 

ERNSTIG VERKEERSONGEVAL TE DIRKSLAND

Motorfiets in volle vaart tegen tegenliggende luxe wagen


"De avond van zaterdag 28 juni (1958) stond wel in het teken van ernstige verkeersongelukken . Te ongeveer 8.45 uur kwam de heer J. v. d. Groef, wonende Weistraat 24 te Nieuwe-Tonge, met zijn motorfiets waarop zijn vrouw en 11-jarig zoontje als duo-passagiers, aan het Korteweegje in volle vaart in botsing met een tegenliggende auto, waarvan de gevolgen verschrikkelijk waren. Alle drie werden er afgeslingerd, deerlijk gewond en in zeer ernstige toestand werden zij naar het ziekenhuis te Dirksland overgebracht.
Omstreeks dezelfde tijd gebeurde er onder Achthuizen eveneens een zeer ernstig ongeluk : een jongeman reed op een pas uit de gerage van dhr Nijsse te Oude-Tonge gehaalde motorfiets, kwam met het hoofd tegen een boom terecht en is enige uren later aan de gevolgen overleden.


BERIJDER UIT NIEUWE-TONGE MET VROUW EN KIND IN ERNSTIGE TOESTAND IN HET ZIEKENHUIS OPGENOMEN

Zaterdagavond even 8 uur reed de heer J. v. d. Goef met zijn zware A.J.S. motor, waarop zijn echtgenote mevr. v. d. Groef Looij en hun 11-jarig zoontje als duopassagiers, vanuit Dirksland aan het Korteweegje waar v. d. Groef een voor hem rijdende auto , bestuurd door mevr. Ras uit Den Bommel, wilde passeren. Ter hoogte van de boerderij van Rossum gekomen, kwam uit tegenovergestelde richting de heer Dick Tieleman, horloger te Dirksland, met een luxe wagen, die naar huis reed. Om de een of andere reden - vermoedelijk door achteruit te kijken - heeft v. d. Groef de tegenligger niet gezien ; op het moment dat hij tussen de hem voor- en tegenliggende auto in zat, reed hij met een flinke vaart tegen de auto van de heer Tieleman aan. De gevolgen waren verschrikkelijk.
De heer v. d. Groef werd meters ver weggeslingerd ; zijn vrouw vloog in de hoogte en kwam voor de auto van mevr. Ras terecht en het kind lag tussen de voor- en achterwielen.
Vrijwel direct was hulp van de E.H.B.O. aanwezig en weinige minuten later waren politie, doktoren, burgemeester van Heyst uit Dirksland en burgemeester Hordijk uit Middelharnis op de plaats van het onheil.
Na voorlopig verbonden te zijn, werden man, vrouw en kind per ziekenauto in zeer zorgwekkende toestand naar het ziekenhuis vervoerd. De heer v. d. Groef bleek bij het eerste onderzoek een schedelbasisfractuur en een bekkenbreuk te hebben terwijl zijn bovenbeen op 2 plaatsen was gebroken en hij vele vleeswonden had opgelopen.
Zijn vrouw had eveneens een schedelbasisfractuur en andere verwondingen ; het zoontje had een zware hersenschudding.
De toestand van het echtpaar is niet buiten levensgevaar. Met het zoontje is het minder erg.
De motorfiets van de heer van der Groef werd totaal vernield ; de auto van de heer Tieleman was aan de linkervoorzijde zwaar beschadigd en moest worden weggesleept.
De heer Tieleman kreeg de schrik van zijn leven toen plotseling de motorfiets van achter de auto van mevr. Ras op hem aan kwam zetten. Hij remde nog, maar in een ondeelbaar ogenblik was het ongeluk gebeurd. De heer Tieleman en ook mevr. Ras met de kinderen die in de auto zaten, bekwamen verder geen letsel.
Het ongeval heeft grote ontsteltenis te Dirksland en omgeving teweeg gebracht.


Doorgang verkeer - Op dit drukke punt was in een ogenblik tijds een verkeersopstopping ; de politie had een drukke taak om het autoverkeer regelmatig langs de plaats van het ongeluk te loodsen. Op het fietspad was dit moeilijker ; er bleven steeds te veel kijkers staan, wat een verkeersstremming veroorzaakte. Laat het publiek bij dergelijke ongevallen toch de politie in de hand werken opdat door al te grote nieuwsgierigheid niet weer opnieuw ongelukken gebeuren."

 

 

1962

ANNA VAN DER GROEF < bron : De Spiegel , dd. 13 oktober 1962 >

 

DANKZIJ DE SPIEGEL NOG VLOEIEND NEDERLANDS ......

>>> Bijna zestig jaar in Amerika te wonen en toch nog vloeiend Nederlands spreken , hoe kan dat ?

" Dank zij De Spiegel " , verklaart de 78-jarige heer Pieter Hartveld , die in 1903 op twintigjarige leeftijd naar Amerika emigreerde , twee keren met vakantie naar Nederland kwam , maar ons land sinds 1910 niet terugzag .

Toch beheerst hij zijn moedertaal nog volkomen , evenals zijn vrouw en zijn broer Johannes (John in Amerika) met wie hij in juli en augustus een vakanriereis maakte naar zijn en hun geboortestreek : Flakkee .

" Wij lezen De Spiegel al zolang wij in Californië wonen . Iedere week weer kijken wij er naar uit . Verder schrijven wij regelmatig met de familie in Holland . Dat houdt ons Nederlands op peil " , zo vertelt de eveneens 78-jarige mevrouw A. Hartveld-van der Groef . " Nederlands spreken doen wij in Californië nooit . Engels praten is veel gemakkelijker omdat iedereen dat doet . Onze kinderen bij voorbeeld spreken geen Nederlands ."

Wat is dat kranige , bejaarde echtpaar bij zijn terugkomst in Nederland na ruim een halve eeuw het meest opgevallen ?

" In 1910 heerste hier overal armoede . Nu zijn de woningen beter , de kledij is verbeterd , maar de verbindingen met het eiland zijn nog altijd slecht " , aldus Pieter die er , zijn kalende schedel en zijn kleine grijze snorretje ten spijt , niet uit ziet als een 78-jarige . " So heb ik mijn car maar niet meegenomen . Daar zijn de wegen hier veel te smal voor . Ik heb nu een kleine auto gehuurd , waarin mijn neef ons rondrijdt , want als je zelf moet driven zie je nog niets " .

" Holland is wel een beetje vooruit gegaan" , meent broer John (75 jaar) .

" Er is hier wat Amerikaanse stijl gekomen . Maar alles is hier klein en benauwd . Het zou veel grootser moeten worden aangepakt" . John werkt op de farm van zijn broer , nu slechts drie of vier uurtjes per dag , bij wijze van hobby , "want om fit te blijven moet je iets om handen hebben".

" Laat ik u eerst vertellen dat ik hier werd ontvangen als de koningin", zegt mevrouw Hartveld , in wier Nederlands zowaar het Flakkeese accent alweer doorklinkt . " Ik kreeg een grote bos rode rozen . De mensen waren allemaal erg lief voor ons . Ik zal dat nooit vergeten . Ook vreemden zeiden bewondering voor ons te hebben omdat we nu nog overkwamen . Opgevallen is me dat de mensen hier zulke mooie meubelen hebben . En dan is het hier eten en drinken en eten en drinken en eten en drinken en meer en meer . Het bevalt me best , dat wel , maar ik was het niet gewend . En druk dat we het hier hebben ! Iedereen nodigt ons uit . Come over and see ... kom een middagje bij mij , en bij mij moeten jullie ook een dagje komen ... Well , we konden hier wel zes maanden blijven . Toch wil ik graag terug . Eergisteren blaasde de wind hier zo en de regen plaste , ik zeg : Laten we maar naar huis gaan " .

" Mijn zusters willen me hier houden " , valt Johannes in . Maar de toon waarop hij dat zegt , verraadt al dat hij er niet aan dénkt . " Ze zeggen : dan kunnen wij voor je zorgen , want je wordt ook een ouwe kerel en jij bent ten slotte alleen . Maar ik heb er toch m'n vrienden ?!" De zusters overigens zijn ook niet jeugdig meer : 77 en 84 jaar ....

Het heeft de familie Hartveld goed gedaan stukken van Nederland en vooral het eiland Goeree-Overflakkee nog eenmaal terug te zien . Pieter heeft met zijn volledig automatische camera (knippen , tien seconden wachten en de foto is klaar !) nogal wat plaatjes geschoten .

Eind augustus zijn zij weer in het vliegtuig gestapt , op weg naar Los Angelos en vandaar naar hun woonplaats Oxnard . John naar zijn vrienden , Pieter en zijn vrouw naar hun kinderen en kleinkinderen . " Ook die pluizen De Spiegel iedere week na . Het blad gaat er van hand tot hand . Zij kunnen het niet lezen , alleen dan de advertenties . Die staan meestal in het Engels en dat kunnen ze zien " , aldus Pieter Hartveld , me van onder zijn zware wenkbrauwen een spottend knipoogje toezendend .......

 

  

 

1990

N.N. VAN DER GROEF < bron : Reformatorisch Dagblad , dd. 7 april 1990 , auteur : Alice de Jong >

Patiënten op kamer 2 komen pas na de pauze aan de beurt

Ziekenhuizen bereiden achter de schermen acties voor als cao-overleg stukloopt

Het overleg wordt nog afgewacht, maar in verschillende ziekenhuizen gonst het van actiegeruchten. Woensdag wordt het afgebroken cao-overleg over hogere lonen mogelijk hervat. De eisen staan echter zo lijnrecht tegenover elkaar dat een akkoord er voorlopig niet inzit. Zelfs bij een hoger loon is één ding nog niet opgelost: de enorme werkdruk. Een morgen 'meehollen' op de afdeling chirurgie van het protestants-christelijk Van Weel-Bethesda-ziekenhuis in Dirksland.

De dienst van verpleegkundige Wilma Villerius begint deze morgen pas om 9.00 uur. De eerste ploeg voor de dagdienst is vanaf half acht in touw. Net na negenen heeft Wilma in de keuken van de afdeling chirurgie nog even de tijd om staande een bak koffie naar binnen de spoelen. Sommige collega''s zijn blijkbaar zo aan deze haastklus gewend geraakt dat ze er een ''loden pijp'' aan hebben overgehouden.

Het eerste werkterrein voor deze morgen is een driepersoonskamer voor mannen. Na het opgewekte „Goedemorgen" van Wilma hebben twee patiënten direct een nieuwtje te melden: ze mogen naar huis. Wilma vraagt zidi bezorgd af hoe mijnheer Troost het thuis verder alleen moet stellen. Hij maakte ruim zes weken geleden een flinke smak toen hij van de trap viel. Eerst was hij er zo slecht aan toe dat de dokter er vanuit ging dat hij gedeeltelijk verlamd zou zijn. Het viel gelukkig mee. Door veel therapie kan hij nu zijn handen en voeten weer bewegen. De bejaarde uit Stellendam is echter zeer optimistisch dat hij naar huis kan. Hij zal het thuis voorlopig met de hulp van de wijkzuster moeten stellen.

Voor Van Prooyen uit Dirksland zit zijn verblijf in Van Weel-Bethesda er ook bijna op. „Ik ben geopereerd aan een verdikking van de dikke darm, maar m''n galblaas was ook niet in orde. Die hebben ze toen ook maar gelijk weggehaald; zo gaat dat". De Flakkeeër is er van de drie patiënten het best aan toe. De zuster moet hem alleen even met zijn rug helpen, verder poedelt hij zichzelf aan de wasbak.


Ondertussen neemt Wilma de tijd voor de 77-jarige Van der Groef. Hij heeft nog veel pijn nadat bij hem een deel van de dikke darm is weggehaald. Volgens Wilma kunnen de hechtingen eruit, maar toch haast ze zich over de gang om het na te vragen. Ondertussen komt leerling-verpleegkundige Annemarie de gelederen versterken. De hechtingen mogen er gedeeltelijk uit, zodat ze gelijk onder het toeziend oog van Wilma mag oefenen.

Van Prooyen vindt het ondertussen te druk worden in het kleine ziekenzaaltje. Hij mikt zijn wasgoed in een emmer en vertrekt richting conversatiezaal. Na een minuut of tien is hij echter al weer terug met een krant. Zijn hand- en spandiensten op de afdeling komen goed van pas. Terwijl Wilma en Annemarie de hechtingen bij Van der Groef vakkundig verwijderen, roept de Stellendammer om een handdoek. „Hé, Van Prooyen is die zuster van mij er ook?", klinkt het van achter het bedscherm. Annemarie is echter druk bezig om op de goede manier een wondpleister op de buik van een patiënt te plakken''. Geen nood: van Prooyen loopt al met een handdoek naar zijn buurman.


Ondertussen staan de wijzers van de klok op 9.50 uur. Er is haast geboden met de wasbeurt van patient Van der Groef. Over tien minuten moet hij op de röntgenafdeling zijn voor buikonderzoek. Terwijl Wilma hem wast, heeft Annemarie tijd om Troost aan te kleden. Hij mag zelf de knoopjes van zijn overhemd zien dicht te krijgen: het is een goede oefentherapie voor zijn handen.

Wilma heeft geluk, dat de röntgenafdeling niet stipt op tijd is, want haar patiënt is om klokslag 10.00 nog niet helemaal gewassen. Hij moet nog een half uur wachten voor hij wordt weggereden voor het buikonderzoek.

Terwijl de twee verpleegkundigen druk in de weer zijn om de bedden te verschonen, steekt de gangoudste haar hoofd om de deur: „Als jullie hier klaar zijn, kunnen jullie naar zaal 2". Voor het zover is, moet het bed van Van der Groef nog verschoond worden. Een hele klus, omdat de patiënt te moe is om er uit te komen.


Als Wilma even na half elf op de vrouwenzaal wil beginnen, is er net een dominee op bezoek. Hij wordt alleen gelaten met de patiënt. Wilma kan tijdens de koffiepauze een kwartiertje uitblazen. Er zit niets anders op: de patiënt op zaal 2 krijgt na de koffie pas een wasbeurt.

„Als je meer tijd hebt, kun je ook meer aandacht aan een patiënt besteden".

............................. 


 


2000

BRAM VAN DER GROEF < bron : De Volkskrant , dd. 9 december 2000 / auteur : Janny Groen >

 

ONDER RECHTERS

Rechters moeten efficiënter werken, vindt de minister die meer rechtszaken eist voor zijn gulden. We kunnen niet meer doen, zeggen de rechters....

Uit een van de 56 cellen onder het Amsterdamse gerechtsgebouw aan de Parnassusweg klinkt een rauwe kreet. Groepschef beveiliging Bram van der Groef opent het raampje in de celdeur. 'Zeg het eens.' De gedetineerde zegt dat hij al uren geleden om een paracetamolletje heeft gevraagd en dat hij die nog steeds niet heeft gekregen. Van der Groef informeert bij andere bewakers, die onverschillig de schouders ophalen. 'Ach, die is gek!'

De man wil koffie met negen klonten suiker om de afkickverschijnselen enigszins tegen te gaan. En de laatste koffieronde is al lang geweest.

Wat we hier voorbij zien trekken tart elke beschrijving, zegt Van der Groef. Psychisch gestoorden, agressievelingen, vrouwen, kinderen, zwervers, verslaafden, keurige mannen in driedelig grijs die verdacht worden van bijvoorbeeld beursfraude, viespeuken. Hij laat een van de cellen zien, waarvan de muren zijn volgekalkt met vaak provocerende kreten. 'Death to the police'. 'Fuck you!' 'Scambali groet Johnny met de grote ballen.' En, een hele schokkende: 'Ik heb er spijt van dat ik drie kinderen heb misbruikt, het hadden er zes moeten zijn.' Van der Groef: 'Zo'n verdachte heeft recht op inzage in zijn dossier, compleet met belastend fotomateriaal. Gaat ie hier soms verder zitten viespeuken.'

Ruim dertigduizend gevangenen trekken jaarlijks door de kelder van het Amsterdamse gerechtsgebouw. Die worden door 110 beveiligingsbeambten begeleid en door zeventig verborgen camera's in de gaten gehouden. Het is een hele toer om de verdachten elke dag weer op tijd in een van de zestien zittingszalen te krijgen. Lang niet alle verdachten zitten in het eigen arrondissement vast. Uit alle hoeken van Nederland worden ze met busjes naar de rechtbanken vervoerd en dus gebeurt het niet zelden dat zo'n busje vast komt te zitten in een file. In de grijze gangen van het gerechtsgebouw zie je dan duur betaalde dames en heren (rechters, officieren van justitie, advocaten, getuige-deskundigen, medewerkers van de kinderbescherming, tolken) ongeduldig ijsberen. Ze halen een bekertje koffie, roken een sigaretje in de rokersruimte, kletsen wat, kijken op hun horloge, verspillen kostbare tijd. Als één zitting opschuift of uitloopt (omdat de verdachte te laat arriveert, een getuige niet komt opdagen, de verhoren langer duren dan was gepland, men vergeten is een tolk op te roepen), raakt vaak het hele proces ontregeld. Wat dat betreft is een rechtbank net de Nederlandse Spoorwegen. Alleen heeft de rechtbank nauwelijks de mogelijkheid een zitting te laten vervallen. De ns kunnen tijdwinst boeken door passagiers van twee ritten in één trein te proppen.

'Een zitting uitstellen en een andere keer behandelen, is vaak niet mogelijk', zegt Jan Peeters, hoofd van de strafsector. 'Bij voorlopige hechtenis zou dan de wettelijk toegestane tijd dat een verdachte mag worden vastgehouden, kunnen worden overschreden en zou justitie zo'n verdachte moeten laten gaan. Dat druist in tegen elk rechtsgevoel. Meestal gaan de rechters langer door.' Van der Groef: 'Gevangenen vinden zo'n lange dag in een benauwde cel ook niet leuk. Sommigen worden erg agressief. Vooral jongeren. Die willen zich tegenover elkaar bewijzen, denken dat ze de halve wereld aankunnen. Die spugen je in je gezicht en worden heel grof. Mag ik je moeder neuken, zeggen ze dan. Alleen als ik je papa mag noemen, bitsen we terug.'

.......................................................

 

 

2008

BRAM VAN DER GROEF < bron : abb = amsterdams balie bulletin , dd september 2008 / auteurs : Edith Molemans en Ellen Verkooijen > < foto ! , artikel kopieren en foto scannen >

Bram van der Groef, de grote vriendelijke reus van de Bunker

 

Op 2 april 2007 om 03.00 uur – de eerste dag van het proces tegen Holleeder – werden twee raketten afgevuurd op de Bunker, de extra beveiligde zittingszaal van de rechtbank Amsterdam in Amsterdam-Osdorp. Velen beschouwen dit als de eerste directe aanval op de Nederlandse rechtsstaat. Voor Bram van der Groef, Teamleider Risicovolle Zittingen, was dit de dag die vooralsnog

de meeste impact op zijn werk en zijn privé-leven heeft gehad.

Wilt u ons vertellen wie u bent en wat u doet ?

Ik werk sinds 1995 voor de Parketpolitie, eerst als Senior Medewerker en daarna als Groepschef. In het verleden werd de organisatie van risicovolle zittingen per toerbeurt aan leidinggevenden toebedeeld. Maar een professionaliseringsslag bleek noodzakelijk en daarbij is de functie van Teamleider Risicovolle Zittingen in het leven geroepen. Aangezien ik altijd al veel voor dergelijke zittingen werkzaam was, ben ik uiteindelijk Teamleider Risicovolle Zittingen geworden. Sinds drie maanden zijn we overigens met twee teamleiders.

Wanneer wordt een zitting als ‘risicovol’ bestempeld?

Dat kunnen wij zelf bepalen op het moment dat iemand wordt binnengebracht, maar dat kan ook aangegeven worden vanuit de politie, vanuit het OM of de rechtbank zelf. Dan wordt een zogenaamde dreigingsanalyse gemaakt en een draaiboek. De zaken verschillen enorm. Men denkt meteen aan georganiseerde criminaliteit zoals het proces van Mohammed B., maar andere zaken zijn ook risicovol. Zo was er een (voorgenomen) besluit van de gemeente Amsterdam om alle taxipalen te verwijderen. Voor ons is ook dat een risicovolle zitting, omdat er 500 taxichauffeurs kunnen komen, die hun broodwinning in gevaar zien komen. Of de zittingen inzake DEXIA, die we wegens de hoeveelheid mensen in de RAI hebben laten plaatsvinden. ‘Risicovol’ staat dus niet voor gewelddadig of georganiseerde criminaliteit, maar voor een zitting waaraan extra aandacht moet worden besteed. Een ander voorbeeld is een dame waarvan Turkije beweerde dat zij lid was van de PKK. Wij voorzagen dat daar 500/600 Koerden op af zouden komen en we hebben die zitting op een aantal locaties laten plaatsvinden. Achteraf gezien gedroegen de sympathisanten zich keurig.

Soms proberen we tijdens risicovolle zittingen onze tegenstanders op het verkeerde spoor te zetten, door vlak voor aanvang van de zitting bekend te maken dat het proces toch in een andere rechtszaal of andere stad zal plaatsvinden.

Is dat niet in strijd met het beginsel van openbaarheid van terechtzittingen?

De openbaarheid is gemeengoed in Nederland, dus er moet inderdaad voldoende tijd tussen de mededeling zitten dat de zitting op een andere locatie zal plaatsvinden en het tijdstip van de daadwerkelijke zitting. Maar dan moeten door ons al wel alle beveiligingsmaatregelen genomen zijn. Het doel van zo’n locatiewijzing is om mensen met kwade bedoelingen op een achterstand te zetten. Als iemand bijvoorbeeld een aanslag wil plegen op een transport dan werkt diegene al maanden van te voren z’n plannen uit. Als dan een dag voor de zitting de locatie wordt gewijzigd, moet hij zijn plannen aanpassen en daardoor kan een aanslag of bevrijdingspoging worden voorkomen.

Wie is uw klankbord en wie heeft het laatste woord bij dit soort beslissingen?

Meestal wenst de rechter zich van deze discussie te distantiëren om de schijn van vooringenomenheid te voorkomen. Door bepaalde veiligheidsmaatregelen te nemen wordt namelijk impliciet iets gezegd over een verdachte. In bijzondere gevallen overleg ik dan, buiten de voorzitter om, met de president van de rechtbank. Ik moet nadenken over de consequenties van het al dan niet overleggen met iemand, en veiligheidshalve betekent dit dus vaak ‘niet vertellen’.

Ik probeer een risicovolle zaak objectief te bekijken vanuit het belang van de zittingszaal, maar er zijn ook collega’s die de verdachte of getuigen daarheen moeten brengen, wat weer andere verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Dus komen we voorafgaand aan een zitting bij elkaar om afspraken te maken. De belangen botsen wel eens, maar tot nu toe zijn we er altijd nog uitgekomen.

Welke rechters zijn eigenlijk (absoluut) bevoegd om recht te spreken in

de Bunker?

Wij noemen het niet ‘de Bunker’, voor ons is het de extra beveiligde zittingszaal. Deze zittingszaal is wettelijk aangewezen als een nevenzittingsplaats van alle arrondissementen van Nederland. Zo heeft bijvoorbeeld ook een kantonrechter zitting gehad in Osdorp. De verdachte was door rood licht gereden en had daardoor een meisje aangereden op haar scooter. Die verdachte was Holleeder. In eerste instantie werd door de rechter besloten dat de zitting op de Parnassusweg moest plaatsvinden, niet wetende wat hij daarmee allemaal aan beveiligingseisen en bijbehorende kosten op zijn nek haalde. Omdat er in die periode ook een pro forma zitting was in de strafzaak tegen Holleeder, is de civiele procedure vlak voor de pro forma zaak gepland; dat scheelde een hoop geld en gedoe.

Hoe is uw verstandhouding met de advocaten?

Heel vaak wordt het werk dat wij doen gebagatelliseerd door de advocaten. Dat is één van de redenen dat ik heb ingestemd met dit interview. Verzoeken van Panorama en Nieuwe Revu weiger ik pertinent, zij zijn slechts uit op sensatieverhalen. Mijn baan dient juist ter voorkoming van sensatie. Als je dit werk doet en je bent uit op sensatie zit je hier helemaal op de verkeerde plek.

Maar goed, daarom dat ik graag aan de Amsterdamse advocaten wil uitleggen wat wij doen en waarom bij bepaalde keuzes maken. Mijn fi losofi e is dat alle professionele partijen in de zittingszaal moet kunnen doen waar zij voor gekomen zijn. Ik probeer altijd erg veel rekening te houden met de nabestaanden en de slachtoffers; daar heb ik altijd de meeste binding mee, maar daarnaast moet ook een advocaat of bijvoorbeeld een tolk zijn vak in veiligheid kunnen uitoefenen. In de zittingszaal botsen alle belangen wel eens, maar eenmaal buiten de zittingszaal kan iedereen weer met elkaar door één deur.

En hoe is uw verstandhouding met de slachtoffers en/of nabestaanden?

Zoals ik eerder al zei gaat daar veel van mijn aandacht naar uit. Niet dat ik mijn arm om die mensen heensla, maar ik laat wel blijken dat ik het erg vind wat hen is overkomen. Ik erger me mateloos aan onverschilligheid, aan mensen die bepaalde verzoeken van bijvoorbeeld slachtoffers weigeren, zonder daarbij nadere uitleg te geven waarom een verzoek geweigerd wordt. Terwijl je daarmee juist het verschil kan maken voor zo’n iemand. Maar dat werkt zo met alles, hoor. Als ik langs een dame rijd die een gigantische aanrijding

heeft gehad met een auto en ook wordt geconfronteerd met een onverschillige bestuurder, kan ik daar niet tegen en dan loop ik er heen om te vragen of ze geschrokken is en of ze iemand kan bellen die haar komt halen. Op zo’n moment is dat even heel belangrijk voor haar. Op het werk heb je deze houding ook nodig om je werk goed en leuk te kunnen uitvoeren. Bij ons staat klantgerichtheid hoog in het vaandel. Daarop is één uitzondering: veiligheid staat natuurlijk op nummer 1.

 

 

2008

BRAM VAN DER GROEF < bron : Opportuun , december 2008 / auteur : Pieter Vermaas >

Piranha

De terreurzaak van AG Derk Kuipers

Wapengebruik, jihadistisch-salafi stische bedreigingen, voorbereidingen van aanslagen en een apothekersgesprek. Onderdelen van "Piranha", de hogerberoepzaak, waarin het met name ging om de vraag of er sprake was van een terroristische organisatie. AG Derk Kuipers blikt terug. ‘Nee, er knalde na afloop geen champagne.’

.........................

Plezierige herinneringen bewaart hij aan de faciliteiten in de Amsterdamse "Bunker" waar veel zittingen werden gehouden. ‘Bram van der Groef van de parketpolitie voert daar de regie, en hij en zijn mensen hebben maar één ding voor ogen: het moet voor rechters, advocaten en aanklagers goed geregeld en veilig zijn. Daarnaast proberen zij ook, voorzover mogelijk, een goed contact met de aan hun zorg toevertrouwde verdachten te onderhouden. Het is fijn als de logistiek bij langlopende processen goed geregeld is.’

..........................

 

 

2012

CELESTE VAN DER GROEF < bron : vrouwenvoetbalnederland >

Celeste van der Groef naar FC Den Bosch

FC Den Bosch is volop bezig met het samenstellen van de selectie van haar Vrouwenteam. Bestuur en technisch kader zijn verheugd te kunnen melden dat vandaag, vrijdag 1 juni, Celeste van der Groef te kennen heeft gegeven graag voor FC Den Bosch te zullen uitkomen in het seizoen 2012-2013 is vastgelegd.

Celeste van der Groef is geboren op 19 juli 1995 en woont in het Brabantse Lieshout. Ondanks haar zeer jeugdige leeftijd speelde Celeste dit en vorig seizoen al diverse wedstrijden in het Eredivisieteam van VVV-Venlo. Daarnaast leverde ze een zeer aanzienlijk bijdrage in de gang van SV Venray richting Topklasse.

Celeste is, met Laura Strik die eerder al door FC Den Bosch werd gecontracteerd, een exponent van de Brabantse school. Creatief vaardige, technisch prima onderlegde meisjes uit de regio’s 1 en 2 van het district Zuid II die al op zeer jonge leeftijd zijn begonnen met voetballen en al vroeg werden samengebracht in de diverse knvb-selecties. Het voorbije seizoen maakte Celeste deel uit van het Beloftenteam Zuid II. Hoewel de Lieshoutse ook prima centraal in de verdediging en als linksback uit de voeten kan ziet FC Den Bosch in Celeste vooral een creatieve middenveldster die het spel van de nieuwe Eredivisionist mede vorm zal gaan geven. Zij past als speelster en als persoon perfect in het plaatje van FC Den Bosch. Jong, veel belovend, zonder veel poespas en op en top Brabants.

FC Den Bosch hoopt de komende dagen diverse speelsters vast te kunnen leggen. Een en ander uiteraard onder het voorbehoud dat de inschrijving van FC Den Bosch wordt gehonoreerd.