»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»







»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»


 

IN MEMORIAM



                                     IN MEMORIAM 

                 VAN DER GROEF  -  VANDER GROEF  -  VANDERGROEF

 

 

ABRAHAM VAN DER GROEF (1882 - 1950) , Alg. Begraafplaats Taxushof , Nieuw-Vennnep

Abraham van der Groef (arbeider) werd geboren op 4 september 1882 in de Haarlemmermeer en overleed daar op 21 mei 1950 ; hij was de zoon van Jan van der Groef en Johanna van der Voet ; op 24 mei 1905 trouwde hij in de Haarlemmermeer met Cornelia van Groenigen .

>>  Cornelia van Groenigen werd geboren op 26 mei 1887 in de Haarlemmermeer en overleed op 9 september 1971 ; zij was de dochter van Cornelus van Groenigen en Alida Johanna Degenaars .

>>> Abraham en Cornelia hebben 8 kinderen gekregen , 5 zonen en 3 dochters . 

 

 

ADRIANUS VAN DER GROEF  (1900 - 1989) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

Adrianus van der Groef ,  geboren op 20 nov. 1900 in Dirksland , was één van de kinderen van Jacob van der Groef (1871 - 1943) en Maria Sluy (1867 - 1925) .
Aanvankelijk werkte Adrianus als koopman (in lompen en metalen) , maar in de loop der jaren werkte hij zich op tot televisiehandelaar ;  hij startte een eigen zaak , en het kan dus niet anders dan dat Adrianus van der Groef de oprichter is geweest van de op het eiland en ook daarbuiten zo bekende firma van A. VAN DER GROEF BV , gespecialiseerd in electrorechnische apparaten en onderdelen , met zowel een vestiging in Dirksland (Voorstraat 22) als in Brielle (Vischstraat 11)  -   dus mocht u in de buurt wonen en om bijv. een nieuw televisietoestel , dvd-speler of zonnebank verlegen zitten , dan weet u de juiste weg nu inmiddels dus wel te vinden .... 
 
Op 6 jan. 1927 trouwde Adrianus van der Groef in het Flakkeese Oude - Tonge met Cornelia Maria Breeman (1905 - 1989) .
Het echtpaar kreeg één dochter ;  anno 1989 waren Adrianus en Cornelia de grootouders én overgrootouders van meedere (achter-)kleinkinderen .
Adrianus overleed in hetzelfde jaar als zijn vrouw :  Adrianus' aardse bestaan kwam tot een eind op 21 juli 1989 in het Flakkeese Dirksland  -  hij had de leeftijd bereikt van 88 jaar .
 
 
 
 
 
ANDREW LEONARD VANDERGROEF, a native of Clifton, died Monday, Aug. 8, 2005, at Chippenham Medical Center in Richmond, Va. He was 71.

A. U.S. Air Force veteran, Mr. VanderGroef served in the Korean War as a fire control gunner on the B-29 aircraft, and was awarded the Distinguished Flying Cross.

He was the son of the late Leonard and Elsie Alma Dorpfeld VanderGroef and the widower of Margot Elisabeth VanderGroef.

He is survived by three daughters, Donna Ellman of Canedensis, Pa., Andrea Barrett of Chester, Va., and Kim Campbell of King George, Va.; two brothers, Leonard VanderGroef of Toms River, Pa., and Alan VanderGroef of Hopatcong; and a sister, Trina Lenahan of Manasquan.

Also surviving are his grandchildren, Andrew Ellman, Hunter (McDuff) Campbell, Vanessa Barrett, Sara Ellman, Linsey Barrett, Laura Ellman, Kacie Campbell and Jamie Campbell.

Interment will be in Arlington National Cemetery with full military honors on Sept. 29, at 2 p.m.

In lieu of flowers, the family requests that memorial donations be made to the Crater Community Hospice, 840 West Roslyn Road, Colonial Heights, Va. 23834.

The Colonial Heights chapel of E. Alvin Small Funeral Home & Crematory is handling the arrangements

 

Both Andrew Leonard Vander Groef and his wife Margot Elisabeth Schoch were laid to rest at Arlington National Cemetry on Thursday September 29 , 2005

 

  The first picture is a picture of the guards carrying the urn and the ceremonial flag to the pavilion where the service will be held.  The second one is while the Chaplain is giving his speech and the guard unfolded the flag and held it over the urn before refolding it and presenting it to daughter Donna Marie Vander Groef .  The last picture is the Unity Urn that was purchased when Margot had died.  There was a 21 gun salute and a buglar played Taps  -  heartwrenching ... 

 

 

ANNETJE VAN DER GROEF  (1911 - 1979)

kwartierstaat / voorouders van Annetje van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I955

 

 

 

 

AREN VAN DER GROEF  (1922 - 1994)

 

{ the Dutch text is immediately followed by the English translation}

Levensverhaal van  AREN VAN DER GROEF  (1922 - 1994)   -    een leven dat met name sterk beïnvloed was door de dramatische gebeurtenissen tijdens de tweede wereldoorlog ....

>>  Voor AREN VAN DER GROEF  (roepnaam : Arend ,  later : Ad) ,  geboren op 23 juni 1922 in Middelharnis op Goeree-Overflakkee , als jongste zoon in het gezin van Leendert van der Groef en Pieternella van den Tol , moeten in het bijzonder de omstandigheden en gebeurtenissen uit de tweede wereldoorlog van grote betekenis zijn geweest in zijn leven als jong volwassen man .

Op het moment waarop de oorlog in Nederland uitbreekt en de jaren van onderdrukking en bezetting beginnen , is Arend al bijna 18 jaar oud en dus oud genoeg om in de daarop volgende jaren het risico te lopen om te worden opgepakt en als krijgsgevangene te worden weggevoerd naar het land van de bezetter   -  en in of rond het jaar 1943 werd Arend inderdaad opgepakt en als dwangarbeider naar Duitsland weggevoerd ....

Zoals zovelen viel het ook Arend bijzonder zwaar om als dwangarbeider te moeten werken voor de gehate bezetter , zó zwaar zelfs dat hij , toen hij later voor een korte verloftijd even terug was op vertrouwde Flakkeese grond , een radicale beslissing nam die grote en verstrekkende gevolgen zou krijgen voor zijn bestaan ....

Om aan verdere gedwongen en langdurige tewerkstelling in Duitsland te kunnen ontkomen , nam Arend een zeer belangrijke stap , het enig denkbare alternatief dat in een dergelijke situatie nog over bleef :  hij ging onderduiken ......

Op een rustige , afgelegen plek in ons land , in het kleine Gelderse Eefde , kwam Arend terecht op een boerderij bij zeer vriendelijke en behulpzame mensen , waar hij de laatste anderhalf à twee jaar van de oorlog zou verblijven , maar ......... vanwege het grote risico om gezien en verraden te worden , zag Arend zich genoodzaakt om een (groot) deel van de tijd op het terrein van de boerderij in een door hem zelf gegraven diepe kuil in de grond (!) te bivakkeren ...

Dit angstige , eentonige , beklemmende en langdurige verblijf op deze boerderij , deels ondergronds , zal , zo hebben we van familie vernomen , vermoedelijk een zware , misschien wel zéér zware psychologische wissel getrokken hebben op het verloop van Arends leven als volwassen man , een leven dat er in grote lijnen als volgt heeft uitgezien :    

Twee jaar na het beëindigen van de oorlog trad Arend op bijna 25-jarige leeftijd in het huwelijk met  JANNETJE SEMINA TIGGELMAN  , dochter van Witte Tiggelman en van Johanna Neels ,  geboren op 16 juli 1923 in Oooltgensplaat op Goeree-Overflakkee .

Het huwelijk werd op 20 mei 1947 in Jannie's woonplaats Ooltgensplaat afgesloten .

Jannie was dienstbode van beroep , Arend heeft een aantal uiteenlopende beroepen uitgeoefend :  (in chronologische volgorde :)  Arend is (o.a.) werkzaam geweest als schoenmaker , lijnwerker in dienst van de R.T.M. , bedrijfsleider van een sociale werkplaats en als ober/kelner  -  de eerste beroepen oefende hij uit in zijn woonplaats Middelharnis , als ober/kelner zou Arend in zijn latere woonplaats Hilversum nog gewerkt moeten hebben .

Zowel Jannie als Arend koesterden het verlangen om een gezin te stichten , maar helaas is deze sterke wens nooit in vervulling gegaan ....

Eén maal in haar leven is Jannie in verwachting geweest ;  de zwangerschap verliep echter dermate dramatisch dat zowel voor het leven van het ongeboren kind als voor dat van Jannie gevreesd moest worden ....

Door artsen werd geconstateerd dat Jannie aan een ernstige vorm van niervergiftiging leed  -  het leven van de moeder kon gelukkig dankzij adequate medische zorg gered worden , maar de levenskansen van het ongeboren kind waren minimaal ...

Op 3 augustus 1951 beviel Jannie van een doodziek kind , een jongetje dat door zijn ouders Leendert werd genoemd  -  één dag later al , op 4 augustus 1951 , kwam er in het ziekenhuis van Dirksland een definitief einde aan het nog zeer prille maar uitzichtloze leven van zoon Leendert .

Nadien is Jannie nooit meer in verwachting geweest .

*

Op 1 februari 1953 werd het zuidwesten van Nederland , inclusief Goeree-Overflakkee en inclusief de plaats Middelharnis , getroffen door een van de allerergste natuurrampen uit de vaderlandse geschiedenis :  de watersnoodramp .

Ook Jannie en Arend , woonachtig in Middelharnis , konden niet ontsnappen aan deze gruwelijke rampspoed  -  ze verloren gelukkig niet hun leven , maar raakten wel hun huis en al hun aardse bezittingen kwijt , behalve dan Jannie's kostbaarste bezit op dat moment : haar naaimachine ......want díe had ze , toen het zeewater eenmaal de woning binnenstroomde , in allerijl tóch nog wel mee naar boven genomen !

 

Het huwelijk van Jannie en Arend verslechterde helaas steeds verder in de loop der tijd en mondde zelfs uit in een echtscheiding ;  op 24 juli 1972 , na ruim 25 jaar huwelijksleven ( maar dus zónder viering van een zilveren huwelijksfeest ) , werd hun echtverbintenis in de gemeente Oostflakkee officieel ontbonden verklaard .

Arend of Ad , zoals hij later genoemd schijnt te zijn , woonde toen al geruime tijd samen met een andere vrouw in de gemeente Hilversum . 

Jannetje Semina Tiggelman is op 10 januari 1988 in Middelharnis op 64-jarige leeftijd gestorven .

Aren van der Groef overleed uiteindelijk in zijn 'nieuwe' woonplaats Hilversum op 14 augustus 1994 , "na een", zoals het in zijn overlijdensadvertentie expliciet staat vermeld , "operatie waar hij zich zo veel van had voorgesteld" .   Arend bereikte de leeftijd van 72 jaar .

 

 

Life story of  AREN VAN DER GROEF  (1922 - 1994)  ,   a life marked by a long lasting dramatic episode during World War II ....  

 

>>  For  AREN VAN DER GROEF  (call name : Arend ,  later : Ad) , born on June 23 , 1922 in Middelharnis on Goeree-Overflakkee in Holland ,  as the youngest son within the family of  father Leendert van der Groef and mother  Pieternella van den Tol ,  circumstances and events that  took place during the second world war , must have had a huge impact on his state of mind as a young adult man , not only during the war but also years and years áfter the war ......

When , on May 10 , 1940 , war started in the Netherlands , Arend was almost 18 years of age and therefore old enough already of running the risk to be caught as a prisoner of war and sent as a forced labourer to the country of the occupiers , to Germany  -  and that awful scenario indeed came true in or around the year 1943....

Having to work in Germany , in that then so hated country , was for Arend , as it was for so many other compatriots , very tough and a huge burden to carry .    

When , after some time , he was allowed to go back to his beloved Holland just for a short leave , Arend decided to take a highly radical decision .....

The only alternative in such a difficult situation available  is of course :  going into hiding .....

At a quiet and remote spot in the country , in the small place of Eefde in the province of Gelderland , Arend found a hiding place on a farm with some very friendly and cooperative people   -   and here , far away from home , Arend had to stay for the last about one and a half year of the war , bút ...... because of the  risk of being seen there and getting betrayed , he was forced to spend a large part of the time on those premises of the farm in a big hole in the ground , dug out by himself ........

The fearful , monotonous , sinking and long lasting stay on this farm , partly underground in a hole , was bound to have a very important , negative impact on the sequel of his life as an adult man ......

    Two years after the end of the war Arend , at the age of almost 25 , married  Jannetje Semina Tiggelman ,  daughter of Witte Tiggelman and of Johanna Neels ,  born on July 16 , 1923 in Ooltgensplaat on the island of Goeree-Overflakkee  -  Jannetje (Jannie) and Arend got married in the place of birth of the bride on May 20 , 1947 .

Jannie was maid-servant by profession , Arend followed several different professions in his lifetime :  Arend used to work in his dwelling-place Middelharnis as a shoemaker , lineman for the R.T.M. and working manager , and in his later residence Hilversum he must have been working , as we were told , as a head-waitor . 

Both Jannie and Arend strongly desired to have and raise children , but this common strong desire of the married couple would never come true .

Once in her life Jannie got pregnant though , but this single pregnancy ended in a real drama ....

Doctors found out that Jannie was suffering of a very serious form of renal disease ..... both of the lives , the life of the mother ánd of that of the unborn child , were at stake ..... the life of Jannie could be saved thanks to adequate medical help , but the chances of life for the unborn child were véry slim ......

On August third 1951 , in the local hospital of Dirksland , Jannie gave birth to a very dangerously ill child , a boy named Leendert .

One day later , on August fourth 1951 , the life without any real prospect of one day young Leendert already came to a definitive end .  In all the years that followed Jannie would never ever get pregnant again ....

 

One and a half year later an other , very different kind of disaster would take place in their still young lives .........

On February first 1953 the south-west of the country of the Netherlands , including the island of Goeree-Overflakkee , including the small town of Middelharnis , home town of Jannie and Arend , was struck by one of the most severe natural disasters in the history of the country :  the Flood .....

As a result of a terrible , most unlucky combination of storm and springtide , the dikes in parts of the country collapsed and deadly and devastating seawater flooded the country .....

The complete town of Middelharnis was flooded and thus Jannie and Arend , working and living in that town , had no chance , no chance at all , of escaping from that horrible disaster .....

Their lives , the lives of all of their familymembers , their belongings and their house were all at risk now ......

After having been in white terror for many long , long hours , Jannie and Arend , like all of their familymembers , were finally saved by boats , but they díd lose their house and all of their possessions   -  well .... áll .....??? 

When the seawater had started pourring into their home , Jannie had had the presence of mind to grab and save her most important belonging at the time :  her sewing-machine ..... and thát's about all Jannie and her husband managed to save .....

In the weeks and months to come the country was dried and , at the top of builder's speed , new homes were built , including one for Arend and Jannie , so after some time they were able to take up their residence again in a brand new house now , and every-day life in Middelharnis could get started again , though in the course of years happiness in their marriage began fading away , finally resulting in a divorce on July 24 , 1972 in the municipal of Oostflakkee , after a marriage life of exactly 25 years ......  

    Arend , or Ad as he must have named himself later in his life , was already living then in the town of Hilversum with an other woman .

Jannetje kept living her life on the island   -  she must have returned to her place of birth , Ooltgensplaat , and in her former dwelling-place Middelharnis her life must have come to an end in the early days of the year 1988 :  Jannetje Semina Tiggelman passed away on January 10th 1988 in Middelharnis at the age of 64 , probably as a result of an incurable brain tumor .

More than six years later , on August 14 , 1994 , there also came a final end to the life of Aren van der Groef in the place of Hilversum , after , as was stated in his announcement of death , 'an operation he had high hopes for ......'

Aren/Arend/Ad van der Groef had reached the age of 72 .    

                        

 

 

 

 

AREN JAN VAN DER GROEF  (1920 - 1946) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

Aren Jan is enkele maanden na het beëindigen van de oorlog , op 9 oktober 1945 , vanuit Dirksland naar Den Haag vertrokken ; maar hij zou korte tijd later , op 10 juli 1946 , helemaal in het Zeeuws - Vlaamse Oostburg aan zijn vroeg- en voortijdige levenseinde komen  -  welke tragische speling van het levenslot zou hier debet aan geweest kunnen zijn ....??!
 
kwartierstaat / voorouders van Aren Jan van der Groef :

 

 

ARENTJE VAN DER GROEF  (1905 - 1999) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Arentje van der Groef : 

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8333

 

 

ARIJ VAN DER GROEF  (1897 - 1986)

Toevalligerwijs had er zes jaar eerder in deze zelfde gemeente (Nieuwe - Tonge) óók al een huwelijk plaatsgevonden van een echtpaar Van der Groef/Van den Tol 

 

kwartierstaat / voorouders van Arij van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8154


 

 

BASTIAANTJE VAN DER GROEF  (1933 - 1992) , Alg. Begraafplaats , Alblasserdam

kwartierstaat / voorouders van Bastiaantje van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8364

 

 

 

CORNELIA VAN DER GROEF  (1883 - 1974) , Alg. Begraafplaats , Nieuwe - Tonge

Cornelia verbleef van haar zesde tot haar tiende levensjaar met haar familie in Rosario , Argentinië - en ook al was ze toen nog maar een klein meisje , ze was toch al oud genoeg om heldere , te vrezen valt eerst en vooral náre indrukken en herinneringen aan haar verblijf in Argentinië overgehouden te kunnen hebben én in gedachten allemaal met zich 'meegesleept' te hebben vanuit Argentinië naar Nieuwe-Tonge...

Zoals dat ook geschiedde met haar (half-)broers en -zusters , kwam ook Cornelia/Knelia op Flakkee bij pleegouders terecht - en of ze hier liefdevol opgevangen is en of deze pleegouders haar verder ook onbezorgde tienerjaren konden bezorgen ...dát kunnen we nu alleen nog maar hopen.

Het huwelijk van Cornelia en Hans Wittekoek zou kinderloos blijven .
Tóch zouden Hans en Knelia gezamenlijk één kind grootbrengen : Annetje van der Groef , jongste dochter van Knelia's halfbroer Daniel , een nichtje dus van Knelia ; Annetje had immers bij de geboorte op tragische wijze haar moeder al verloren .

Annetje's vader zal na de verwerking vam het intense verdriet over het plotseling heengaan van zijn vrouw , zich op dat moment geen raad geweten hebben wat hij nu met dit pas geboren kind precies aan moest...
De gekozen oplossing , om dit kind dus verder groot te laten brengen door Daniels kinderloze halfzuster Cornelia , lijkt dan ook een , gezien de omstandigheden , verstandige keuze geweest te zijn .
Cornelia schijnt overigens in de opvoeding van haar pleegkind - in tegenstelling tot haar man Hans - wel tamelijk streng en veeleisend geweest te zijn .
Knelia's 'lijfspreuk', "ledigheid is des duivels oorkussen", wijst ook wel in deze richting .
Cornelia placht nog wel vaker met bijbelteksten allerlei zaken van (stichtelijk) commentaar te voorzien , zoals in streng-religieuze milieus , zeker vroeger , tamelijk gebruikelijk was .

Maar hopelijk heeft Annetje in dit pleeggezin als 'enig kind' toch nog wel een prettige kinder- en jeugdtijd gehad .

Kort na het overlijden van haar man Hans , nam Cornelia , als één van de allereerste bewoners , haar intrek in , wat toen nog genoemd werd , het rusthuis De Goede Ree in Middelharnis / Sommelsdijk .
De eerste jaren (in de tweede helft van de jaren vijftig van de vorige eeuw) deelde ze hier een kamer met een voor haar volkomen ónbekende vrouw - pas jaren later , ná het overlijden van deze vrouw , had Cornelia een kamer voor haar alleen...

In de winter van haar leven leed Cornelia overduidelijk aan de gevolgen van de ziekte van Alzheimer .
Ze stond dan wel eens op de gang van het verzorgingshuis te wachten op haar man Hans , die op dat moment al zo'n 15 jaar dood was....

Na een verblijf van maar liefst 19 jaren in dit rusthuis , overleed Cornelia van der Groef , op 91-jarige leeftijd - exact negen dagen later stierf ook , ver buiten Flakkee , haar broer Leen .

 

kwartierstaat / voorouders van Cornelia van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I918


 

 

 

CORNELIS VAN DER GROEF  (1877 - 1963)

kwartierstaat / voorouders van Cornelis van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8125

 

 

 

CORNELIS VAN DER GROEF  (1920 - 1996) , Alg. Begraafplaats , Middelharnis

 

COR VAN DER GROEF  kwam als een soort van 'surprise', één uur na zijn tweelingbroer Wim , op diezelfde 18e augustus van het jaar 1920 in Middelharnis ter wereld , terwijl zijn moeder Pieternel tot TIJDENS de bevalling er geen weet van had dat erzich al die tijd niet één , maar twéé babies in haar buik hadden weten te ontwikkelen !! - een bijzondere , zware en onvergetelijke bevalling zal dit op die inmiddels lang vervlogen zomerdag geweest moeten zijn .
En gelukkig kwam ook Cor geheel en al én gezond en wel ter wereld .....

In het gezin van vader Leen en moeder Pieternel werd vroeger regelmatig gezongen , en hierbij kon dan ook nog voor enige muzikale omlijsting gezorgd worden door Cors tweelingbroer Wim die zichzelf had weten te bekwamen in het spelen op de mondharmonica ; gezang en muziek klonken dan altijd melodieus en harmonieus , tótdat Cor mee ging zingen .... want dan klonk het altijd slechts van "pom , pom , pom ....' , en bleef er van de fraaie samenzang , al dan niet muzikaal omlijst door zijn broer Wim , niet zo bijster veel meer over ....

Maar toch is er ook wel iets geweest waarin Cor wél heeft uitgeblonken , nml. in de DAMSPORT .
Jarenlang is Cor lid geweest van een lokale damvereniging ; zijn verrichtingen konden door ons , familieleden , dan altijd op de voet gevolgd worden via het Eilandennieuws , de nieuwsbode van het eiland Goeree-Overflakkee .
Ook Cors broer Wim was een verwoed en niet onverdienstelijk dammer in zijn jonge jaren , maar noch hij noch zijn broer Cor heeft ooit het niveau van bijv. Ton Sijbrands of Jannes van der Wal in deze sport kunnen behalen ; máár .....als zij zich nu met heel veel verve reeds vanaf hun kinderjaren op dit spel gestort hedden ....had dan ooit misschien nog één van hen de titel van (groot-)meester in dit spel kunnen bereiken ......?!??

# Cor groeide voorspoedig op , en na de openbare lagere school in Middelharnis doorlopen te hebben , bekwaamde hij zich op de plaatselijke ambachtsschool in het vak van TIMMERMAN .
[ Alhoewel Cors moeder zeer zeker een streng gelovige vrouw is geweest , hebben toch alle zes kinderen op een openbare en dus niet-christelijke lagere school gezeten ].
In zijn jonge jaren moet Cor ook nog even als druivenkrenter en als tomatenplukker gewerkt hebben , maar het grootste deel van zijn arbeidzame leven is hij op vakbekwame wijze werkzaam geweest als timmerman , want in de uitoefening van dit ambachtwerd hij regelmatig geprezen vanwege zijn punctuele en precieze werk .

Cor zou zijn gehele leven op Flakkee blijven wonen en werken , zeer onvrijwillig en abrupt onderbroken door een periode van zo'n halfjaar gedurende de tweede wereldoorlog (eind 1944/begin 1945) die hij noodgedwongen als dwangarbeider in het land van de toenmalige vijand moest doorbrengen .
Ernstig verzwakt en vermagerd keerde Cor in de loop van 1945 weer huiswaarts .
Deze periode in zijn leven moet voor Cor - zoals voor zovelen die dit angstige 'avontuur' indertijd aan den lijve ondervonden hadden - zowel fysiek als mentaal , een zeer zware belasting zijn geweest .

Spoedig daarna ontdekte Cor nieuw levensgeluk in : Annie Fontijn = ANNA CHRISTINA FONTIJN , geboren op 31 augustus 1924 in Amsterdam .
Toen Annia en Cor elkaar leerden kennen , woonde Annie echt in het hartje van de hoofdstad : in de Kinkerstraat .
Annia had wel , zij het indirect , een duidelijke band met Flakkee : haar moeder - Van Dongen was haar meisjesnaam - was namelijk een geboren en getogen Falkkeese .

Nog nét in het bevrijdingsjaar , op 19 december 1945 , gaven Cor en Annie elkaar in Amsterdam het jawoord .
Sinds hun huwelijk woonden ze in Middelharnis , en hier zouden ze ook hun gehele verdere leven blijven wonen , voor een groot gedeelte in de Oranje Nassaustraat nr. 15 .

Annie is in totaal vier maal in verwachting geweest - helaas zouden slechts twee van haar kinderen de volwassen leeftijd mogen bereiken .

# 1 februari 1953 was ook voor Cor , Annie en hun oudste dochter Ella , die toen inmiddels 5 1/2 jaar oud was , een zeer dramatische dag , zoals het dat eveneens was voor alle overige familieleden .
Ook Cor en Annie zagen in korte tijd al hun materiele bezittingen die ze tot dat moment gedurende hun eerste huwelijksjaren hadden kunnen vergaren , in het alles verwoestende en verslindende water voorgoed verloren gaan ....
Maar na vele zeer angstige en zelfs levensbedreigende uren doorstaan te hebben , zou hun beider leven én dat van hun jonge dochter Ella gelukkig gespaard blijven .

De watersnoodramp trof hun nog geen jaar na het plotselinge en zeer dramatische verlies van hun zoontje Hans ....

# Hoewel Annie het grootste deel van haar leven op Flakkee zou doorbrengen , bleef zij immer met een licht Amsterdamse tongval en met helder stemgeluid spreken , en zou ze dus nooit het zo herkenbare Flakkeese dialect gaan overnemen en de zo markante Flakkeese woorden gaan gebruiken , op één woord na dan : schutteldoek ....wat letterlijk : vaatdoek , oftewel schoteldoek betekent - voor zover bekend het echt enige zuiver Flakkeese woord dat Annie zich in de loop der vele jaren helemaal eigen had gemaakt , terwijl echtgenoot Cor gedurende zijn gehele leven enkel en alleen zeer zuiver Flakkees gesproken heeft ....

# Een halve eeuw zijn Cor en Annie met elkaar getrouwd geweest .
Eind 1995 werd Cor plotseling getroffen door een zeer ernstige en levensbedreigende darmkwaal .
Hij werd hiervoor aanvankelijk behandeld in het streekziekenhuis in Dirksland , maar werd later overgebracht naar het Rotterdamse Dijkzigtziekenhuis , waar hij helaas niet meer bij bewustzijn zou komen .... - op 15 januari 1996 overleed Cor van der Groef in laatstgenoemd ziekenhuis in de havenstad op de leefijd van 75 jaar .
Het feit dat hij slechts enkele weken eerder precies 50 jaar getrouwd was geweest met zijn Annie , heeft Cor niet meer bewust mee kunnen maken ....

# Cor was in een uiterst gevaarlijke en dreigende periode uit de vaderlandse geschiedenis , kort voor het uitbreken van de tweede wereldoorlog , als soldaat in militaire dienst bij de landmacht opgeroepen .
Tijdens de mobilisatietijd , op 2 mei 1940 , dus slechts acht dagen vóór het uitbreken van de oorlogshandelingen in ons land , is Cor nog gefotografeerd in zijn militaire unform .
Gelukkig voor Cor hoefde hij in de beruchte meidagen , van 10 t/m 14 mei 1945 , toen nog níet deel te nemen aan militaire opreaties .....
Ware dit anders geweest , dan is het nog maar de vraag of hij dan ooit ongeschonden en wel uit de strijd huiswaarts had kunnen keren .....

 

 

 

 

FRANCINA VAN DER GROEF  (1919 - 2003) 

 

 

   

********************

              { the Dutch text is followed by the English translation}

 

            een leven aan een zijden draadje .....

                                   ... tot drie maal toe zelfs ......

 

#  Het leven van FRANCINA VAN DER GROEF , geboren op 20 februari 1919 in het Flakkeese Middelharnis , heeft in haar lange bestaan -  ze overleed uiteindelijk op 84-jarige leeftijd  - d r i e maal aan een , wat we zouden kunnen noemen , zijden levensdraadje gehangen , en de allereerste keer was dit zelfs nog vóór haar geboorte .........

Francina , of Sien zoals ze doorgaans werd genoemd , kende een buitengemeen dramatische levensstart ...

Sien was de dochter van Leendert van der Groef en Pieternella van den Tol .

 

Vóór haar waren binnen dit gezin reeds twee kinderen gezond en wel ter wereld gekomen , máár toen moeder Pieternel voor de derde maal in haar leven in blijde verwachting was , verliep de zwangerschap geheel anders dan verwacht .......

Nederland , inclusief het eiland Goeree - Overflakkee , leefde anno 1918 in een buitengewoon dramatisch jaar .

Dit in de wereldgeschiedenis van de gehele mensheid zo uitzonderlijke jaar kenmerkte zich door t w e e historische gebeurtenissen : 1918 was zowel het laatste en tevens zeer bloedige jaar van de eerste wereldoorlog , alsmede het jaar waarin de gehele wereld met een epidemische ziekte geconfronteerd werd die in de geschiedenis der mensheid zijn weerga nog niet gekend had : de Spaanse griep ......

Ook Goeree - Overflakkee , inclusief Middelharnis , de woonplaats van Leen en Pieternel , kon deze zeer dodelijke ziekte met geen mogelijkheid buiten de eilandsgrenzen houden .....

In de loop van het jaar 1918 , terwijl ze inmiddels enige tijd in verwachting was van haar derde kind , werd moeder Pieternel ziek , héél erg ziek , zó ziek zelfs dat de gealarmeerde arts ernstig voor het leven van de zwangere vrouw én het ongeboren kind begon te vrezen .... want de diagnose die hij na onderzoek stelde , was inderdaad : Spaanse griep .......

Vanwege de grote ernst van de situatie werd nog een andere arts geraadpleegd en deze laatste arts , korte tijd daarvoor nog werkzaam geweest in Rotterdam , moet toen verteld hebben dat het hem vanuit zijn Rotterdamse praktijk ónbekend was dat een zwangere vrouw bij wie Spaanse griep als diagnose was gesteld , deze ziekte overleven kon ...........

De gezondheidstoestand van moeder en kind was dus zonder enige overdrijving zeer alarmerend te noemen - anno 1918 hing hun beider leven aan een dun , aan een zéér dun levensdraadje , máár ..........tóch zouden moeder en ongeboren kind deze zeer zware aanslag op hun gezondheid en op hun fysieke bestaan , op welhaast miraculeuze wijze , te boven weten te komen !!!

Pieternel bereikte uiteindelijk de leeftijd van bijna 80 jaar en dochter Sien werd zelfs nog wat ouder : zij overleed uiteindelijk op 84 - jarige leeftijd , ook al schreef Sien haar veelal kwakkelende gestel gedurende haar lange leven immer - terecht of ten onrechte - toe aan deze buitengewoon ongelukkige levensstart , máár zo'n 'krakende wagen' , zoals wij haar weleens gekscherend noemden , blijkt dan toch in de praktijk altijd maar weer het langst mee te  gaan ......!

 

HIER WAS DE TOEN NOG SLECHTS NÚL-JARIGE SIEN ALS HET WARE DOOR HET OOG VAN DE LEVENSNAALD GEKROPEN ...... EN DÁT GESCHIEDDE ZEKER NÍET VOOR DE ALLERLAATSTE MAAL ........

 

Als jong volwassen vrouw liet Sien het eiland Goeree - Overflakkee achter zich , vertrok naar Den Haag en trad hier kort na de oorlog in het huwelijk met BERNARDUS (BEN) TEN WOLDE , de man met wie zij lief en leed - maar vooral toch het eerste  gelukkig - voor een periode van 45 jaar delen zou ....

 

                   BEN              SIEN            PIETERNEL       LEEN

Tóch had aan deze lange en gelukkige echtverbintenis door twee ingrijpende gebeurtenissen in hun beider leven al spoedig een definitief einde kunnen komen ..........

De leefomstandigheden in het Nederland van kort na de oorlog waren verre van ideaal te noemen ; het land verkeerde nog in de beginfase van de wederopbouw en hoewel vrijheid gelukkig weer herwonnen was , liet welvaart nog wel enige tijd op zich wachten .

Ook Ben en Sien moesten voor henzelf en voor hun pas geboren dochter Elly regelmatig nog de tering naar de nering zetten en zo ook bij de aanschaf van huishoudelijke apparaten ..............

Toen zij op zekere dag een 'nieuwe' kachel moesten aanschaffen ( en uiteraard was dit in die tijd nog een kólenkachel ) , viel de keus op een "degelijk tweedehandsje ....."  -  een keuze met welhaast dramatische gevolgen .........

 

Op een alledaagse , doordeweekse morgen waren zowel Sien , Ben als hun dochter Elly wakker geworden met enkele onverklaarbare klachten , waaronder een vreemd gevoel in het hoofd en gevoelens van misselijkheid ; maar nadat Ben even later , ondanks deze klachten toch maar gewoon naar zijn werk was gegaan , verdwenen deze klachten bij hem als sneeuw voor de zon - bij hém wel ....., maar bij Sien en Elly bleven de klachten aanhouden .......

Indien Lena ten Wolde , de moeder van Ben , die iets verderop om de hoek woonde , diezelfde ochtend niet even bij Sien en Elly op koffievisite was langsgegaan en het woonhuis niet was binnengetreden , dan had deze doodnormale doordeweekse dag in een ongekend drama kunnen eindigen ........

 

Op het moment waarop Lena de woning binnentrad , kreeg zij de schrik van haar leven , want op de grond in de woonkamer trof zij de bewusteloze lichamen van Sien en dochter Elly aan ........

Lena ondernam meteen actie , zette alle ramen van de woning open , zorgde zodoende voor voldoende ventilatie en zag , tot haar grote opluchting , dat zowel Sien als Elly al snel weer bij kennis kwamen ....

Uit medisch onderzoek bleek later dat Sien en Elly het slachtoffer geweest waren van koolmonoxide-vergiftiging die veroorzaakt was door een lekkende kapotte kolenkachel ....

Aan de gruwelijke gedachte bij wat er met moeder en dochter had kunnen gebeuren indien er de gehele verdere dag helemaal niemand over de vloer was gekomen en zij dus pas aan het eind van de werkdag door Ben op de vloer van de woonkamer zouden zijn aangetroffen , zullen we maar niet al te lang stil blijven staan .......

Lena ten Wolde , de reddende engel in nood , heeft die dag naar alle waarschijnlijkheid twee mensen van een wisse dood gered ...........

 

ENKELE JAREN NADIEN VERKEERDEN ZIJ ALLEN VOOR EEN TWEEDE MAAL WEDEROM IN GROOT LEVENSGEVAAR ........

 

 

Op 31 januari 1913 waren Siens ouders in de plaats Middelharnis met elkaar in de echt verbonden en toen begin jaren vijftig het moment naderde waarop zij precies 40 jaar met elkaar getrouwd waren , werden alle kinderen plus aanhang opgetrommeld om in de woonplaats van hun ouders , in Middelharnis , de viering van het bereiken van deze bijzondere mijlpaal in hun aller levens mee te beleven .

En zo vertrokken dus ook Ben , Sien en Elly op die bewuste 31e januari 1953 vanuit Den Haag voor een in die dagen nog tamelijk lange reis , met bus , trein en boot , in de richting van de plaats Middelharnis , op het eiland Goeree - Overflakkee .

Afgesproken werd om dan hier de nacht bij familieleden door te brengen en de volgende dag , zondag 1 februari 1953 , weer huiswaarts te keren .......

In de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 vond er echter in het zuidwesten van Nederland een ongekende ramp plaats...........

In die memorabele winternacht begonnen overal in het zuidwesten van ons land , als gevolg van een zeer zware storm met orkaankracht , tijdens springvloed , de dijken het één voor één te begeven ......en óók het Flakkeese Middelharnis liep in korte tijd volledig onder water .......

En midden in dit onvoorziene en onvoorstelbare natuurgeweld bevond zich nu , door een buitengewoon ongelukkige samenloop van historische omstandigheden , Sien van der Groef tezamen met ál haar naaste verwanten .......

De kracht van het water was gigantisch en was door niemand of niets meer tegen te houden ....

Het koude zeewater stroomde nu ook , ongenaakbaar en met vole kracht , het woonhuis binnen waar Sien en haar gezin de nacht doorbrachten .......en dwong alle familieleden toevlucht te gaan nemen op de bovenetage , de enig overgebleven veilige plek in het huis , máár voor hoelang nog .......??!

Het ergste , het állerergste wat er toen had kunnen gebeuren , bleef gelukkig uit , zodat na meerdere zeer levensbedreigende momenten uiteindelijk middels een reddingsoperatie met boten deze nachtmerrie tot een levensreddend einde kon komen ........

Het woonhuis met alle huisraad ging evenwel reddeloos verloren .

Het totale psychologische effect van de watersnoodramp op alle mensen in het rampgebied zou veel en veel groter blijken te zijn en veel langer blijven duren dan de verhoudingsgewijs korte duur van de ramp zelf .

 

Sien , Ben en hun dochter konden na enige tijd weer huiswaarts keren , maar dit gold zeer zeker niet voor o.a. Siens zuster Ida en haar gezin - zij hadden al hun materiële bezittingen verloren , inclusief hun huis ...... en daarom kreeg dit dramatische 'avontuur' nog een opmerkelijk staartje : Ida en haar gezin woonden vanaf dat moment nog maandenlang in bij Sien , Ben en Elly in hun kleine woning in de Haagse rivierenbuurt , een woning die absoluut níet berekend was op zoveel mensen , maar nu op deze , uit de nood geboren , wijze al deze mensen toch nog in ieder geval een dak boven het hoofd bieden kon .....

 

Het jaar 1953 kan dus met recht een uitzonderlijk en ingrijpend jaar genoemd worden in Siens leven , een jaar dat bovendien onuitwisbare sporen had achtergelaten in haar gedachten en herinneringen én in die van alle direct betrokkenen .

 

 

Ná 1953 zouden zich , gelukkig maar ... , geen levensbedreigende situaties meer voordoen in het leven van Sien van der Groef , tót het moment , veel en veel later in de tijd , waarop zij op 83 - jarige leeftijd getroffen werd door een zeer zwaar herseninfarct ...... en zelfs dáár wist ze zich nog enigermate van te herstellen , zónder te kunnen stellen echter dat hierbij sprake was van een vierde moment van welhaast miraculeus herstel ..... want zowel haar lichaam als haar geest konden deze zeer zware aanslag op haar gestel nooit meer goed te boven komen .....

De laatste 14 maanden van haar bestaan bracht Sien als een kasplantje door , volledig afhankelijk van hulp en ondersteuning van derden , maar gelukkig ook nooit meer in het volle besef van de grote ernst van haar lichamelijke en geestelijke situatie .....

Enkele dagen voor de jaarwisseling van 2003/2004 zou dat nog maar nietige en zwak schijnende levenskaarsje van Francina van der Groef , na 84 jaren , langzaam maar zeker helemaal uitdoven ...........

 

 

 

********************************************************

 

FRANCINA VAN DER GROEF  (1919 - 2003)

                a life hung by a thread ....

                               three times even .....

          

# The life of my dear aunt Francina van der Groef ,  born on February 20 , 1919 in the village of Middelharnis on the former island of Goeree-Overflakkee in the province of Zuid-Holland in the country of the Netherlands , did hang by a thread so to speak for indeed three times during her , what , against the odds , would turn out to become a rather long existence on this earth of more than 84 years ..... and the very first life threatening event even took place before she was born .........

The start of life of my aunt Francina , who was generally called  Sien , can be described as highly dramatical ...

Sien was the daughter of Leendert van der Groef  and of  Pieternella van den Tol .

Before Sien came to this world , already two other children had been born within this family (and after Sien three more children would be born into the world) , bút when mother Pieternella was expecting Sien , the pregnancy would turn out to be quite different and much more difficult than the pregnancy had been and would be of all the other children  ......

    For the entire world , including the Netherlands , and therefore also including the island of Goeree-Overflakkee , the year 1918 was an exceptional and uncommon dramatic year , for two different reasons :  1918 was the last and decisive year of the first world war , and it was also the year in which the globe was confronted with one of the most severe epidemic deceases ever :  the Spanish flu .....

In the course of the year 1918 , while being in expectation of her third child , Pieternella became sick , véry sick , so sick even that the doctor who was consulted started fearing for the life of both mother and unborn child , since Pieternella was diagnosed with ..... Spanish flu ...

Because of the gravity of the situation yet another doctor was consulted and this man , who must have been working in the city of Rotterdam a short time before , could not recollect one single case of a pregnant woman diagnosed with Spanish flu there who had survived ........ 

Without any exageration we can state that health conditions of both mother Pieternella  and unborn child Sien were very alarming back in 1918 and both of their lives were really hanging by a very thin thread then ......... bút both mother and daughter surmounted this immense attack on their lives , completely recovered ánd were bound to live long lives !!   Pieternella would finally pass away shortly before her 80th birthday and my aunt Sien would even reach the age of 84 (though I must add that throughout her life she remained convinced that several health problems she had to endure in her lifetime could be blamed on the fact that the first months of her unborn life had been under so severe and dangerous attack of that horrible decease) 

*  Without having been born yet Sien van der Groef had already gone through the eye of the life-needle ...... and certainly nót for the very last time in her existence ......  

 

Being a young adult woman Sien left the island of Goeree-Overflakkee and moved to the city of The Hague where she , shortly after the war , married  Bernardus (Ben) ten Wolde ,  the man who was the love of her life , the man with whom she would share the coming 45 years , 'in rain and shine' , but most certainly with the emphasis on the latter , fortunately !

But their long and happy matrimonial alliance could have been cruely interrupted as a result of two different events that took place in the years that followed the special and happy day of their marriage ....

In the years shortly after the end of the war , conditions of life in Holland were far from ideal .  It was a time of reconstruction and prosperity wasn't bound to come within the coming years .

When for instance a stove had to be purchased (a coal-stove that is , since we still find ourselves somewhere in the forties ...) a lot of people couldn't effort to buy a new stove , and therefore had to buy a secondhand one , with possible dramatic consequences .....

   Some day , on a ordinairy working-day of the week , Sien , Ben and their young daughter Elly woke up , all three suffering of some unexplainable complaints , like a strange feeling in the head and feelings of nausea .   Though not feeling all that well , Ben decided to go to work and his complaints started disappearing like snow under a hot sun , for hím they did ........ 

Íf Lena ten Wolde , the mother of Ben , who was living in those days just around the corner of the street , hadn't decided to visit Sien and young daughter Elly that morning for a cup of coffee , and hadn't entered the house , thán that ordinairy working-day could very well have turned to a dramatic , sinister and horrible one ........

The moment Lena entered the living-room she was seized with fear when she saw both Sien and Elly in a dead faint lying on the floor of the room .......

Immediately Lena decided to open up all the windows of the room and , to her enormous relief , she witnessed that Sien and daughter Elly soon regained consciousness .  

   When , a short time later , mother and daughter were medically examined , it turned out that they both had been victim of carbon monoxide poisoning , due to a leaking coal-stove .......

What míght have happened to mother and child íf that day not a single visitor would have come to their home , is a horrid thought we all better not stop at for too long .........

* Just a few years later the lives of all three of them were once again under great threat ..... 

 

On January 31 , 1913 the parents of Sien had been married and now , in the early years of the fifties , the day was getting nearer and nearer that they all could commemorate the fortiest year of their marriage , and for this special occasion all of the children with all of their wives , husbands and children were invited to come to the island of Goeree-Overflakkee , to the village of Middelharnis , the place where the parents of Sien were living at the time   -  and so they all came on January 31 , 1953 , when already there was a strong wind blowing ........

But nevertheless Ben , Sien and daughter Elly went and traveled that day by bus , train and boat (it was still quite a complex journey in those days !) , from their hometown The Hague to their final destiny Middelharnis .

Since the following day happened to be a sunday , it was planned that they would all stay overnight in Middelharnis and , in the course of that following day would return homewards , to The Hague and to Rotterdam , the place where my father and his family used to live at the time , bút the next , following day was sunday the first of February in the year 1953 , one of the most notorious days and dates in the entire history of the Netherlands ......... 

   During that night the southwest of the country was struck by an unforseen , unprecedented catastrophy .  Due to a tragic combination of springtide and very heavy storm the dikes one after an other started collapsing and seawater started flooding parts of the country , including almost the entire island of Goeree-Overflakkee ánd the village of Middelharnis ..... 

And there they all were , right in the middle of the catastrophy , and to make things even more horific :  notably that quarter of the village of Middelharnis where Sien , Ben and their daughter spent the night was severely hit by the water .....  

But the worst , the very worst that might have happened to them all , like it happened to so many other fellow-sufferers in that area then , didn't occur , there díd come an end to this awful nightmare , since they ,and also all other members of my family , were finally rescued by means of boats , after many long , many véry long hours of intense life threatening feelings .........   

The houses with all the furniture of several of my familymembers were completely lost in the Flood .... 

The total psychological impact of the Flood on all the people who were right in the disaster area must has been beyond description and must have even lasted for years and years and years ....

Eventually Sien , Ben and Elly could return home , to The Hague , bút Sien's sister Ida and her family for instance , had lost everything , their house and all of their belongings , and where could these people stay now ??   For this reason Ida , her husband and son went along with Sien , Ben and Elly to The Hague and in the rather tiny appartement of Sien they all lived for months to come until new houses had been built in Middelharnis and they could return and settle again on the island .

* The year 1953 was an exceptional and highly dramatic year for most of my close familymembers , including my aunt Sien , her husband Ben  and daughter Elly , leaving behind marks and scars in the minds of oh so many other inhabitants of the country .....

 

After that dramatic year of 1953 there wouldn't occur any life threatening event in the life of my aunt any longer , very fortunately !!

Her daughter Elly got married and had a baby . The happy marriage of Sien and Ben would last for 45 years , and finally ended on that very sad day in the month of September in the year 1991 with the rather sudden death of her husband Ben at he age of 74 .

12 years later my aunt Sien was struck my a very serious stroke , and though there was a slight recovery  -  so one might say that , once again , my aunt had managed to overcome a life threatening event in her life  -  the consequences of that stroke were so severe  that my aunt had to spend the last year of her life in a nursery-home , both fysically and mentally very severely disabled .... 

The light of the candle of her life started shining weaker and weaker , until , a few days before the turning of the year (2003/2004) she passed away , after a long life of 84 years , a life that míght have ended before it had really been started yet ......  

 

~~~  I cherish all my good memories and feelings to both my dear uncle Ben and my dear aunt Sien   -   they will both stay in my mind , thoughts and heart for ever and ever .... ~~~


 

 

uitstrooiveld , crematorium , Rijswijk (Z-H)

 

 

GEERTJE VAN DER GROEF (1852 - 1939)

 

 

GRIETA VAN DER GROEF  (1901 - 1992) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Grieta van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8090

 

 

HANSJE VAN DER GROEF  (1949 - 1952) , Alg . Begraafplaats , Middelharnis  

 

 

Johannes Hendrik van der Groef   kwam ter wereld op 28 maart 1949 in de plaats Middelharnis op Goeree-Overflakkee , als tweede kind van Cornelis van der Groef (1920 - 1996 , Middelharnis) en Anna Christina Fontijn (geb. 31 aug. 1924 , Amsterdam) .

Hans of Hansje , zoals hij als jong kind bij iedereen bekend was , was een vrolijk jongetje met een flinke bos krullen . 

Toen hij op een dag als kleuter samen met zijn moeder in de trein van Rotterdam naar Amsterdam zat , keek Hansje vol verbazing naar al die verre weilanden die zo snel aan zijn kinderogen voorbijschoten  ;  hij gaf uiting aan zijn verbazing door plotsklaps , tot grote hilariteit van de overige reizigers in de coupé , luid en duidelijk en in onvervalst Flakkees dialect , uit te roepen : "Kiek 's Moe , wàt 'n hoap Koeie !!"

Precies één maand voor Hansjes derde verjaardag kwam er volkomen onverwacht en op zeer tragische wijze een eind aan zijn prille leventje .

Hansje van der Groef is op donderdag 28 februari 1952 , 's avonds omstreeks 9 uur , in het ziekenhuis van Dirksland aan zijn ernstige verwondingen overleden .

Op maandag 3 maart , 's middags om twee uur , is Hansje begraven op de Algemene Begraafplaats van zijn woonplaats Middelharnis . 

 

 

 

 

IDA VAN DER GROEF  (1913 - 2000) , Alg. Begraafplaats , Middelharnis

kwartierstaat / voorouders van Ida van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I743

 

 

 

JACOB (JAAP) VAN DER GROEF  (1946 - 1994) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

11 juni 1994 (Leeftijd 47) Dirksland - geheel onverwachts kwam er die dag op 47-jarige leeftijd een eind aan het leven van zoon , echtgenoot en vader Jacob van der Groef ; ruim vijf maanden later eindigde ook het leven van Jacobs vader Pieter Cornelis ...

 

kwartierstaat / voorouders van Jacob van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8652

 

 

JACOB VAN DER GROEF  (1895 - 1970) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Jacob van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8321

 

 

 

JACOBUS VAN DER GROEF  (1880 - 1966) , Alg. Begraafplaats , Deltastraat , Herkingen

kwartierstaat / voorouders van Jacobus van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8014

 

 

JAN VAN DER GROEF (1930 - 1980) , Alg. Begraafplaats , Deltastraat , Herkingen

kwartierstaat / voorouders van Jan van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8828

 

 

 

JAN VAN DER GROEF  (1921 - 1975) , Alg. Begraafplaats , Middelharnis

Jan van der Groef is samen met vrouw en zoon in 1958 slachtoffer geweest van een zeer ernstig verkeersongeluk

kwartierstaat / voorouders van Jan van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8355

 

 

 

 

LEENDERT VAN DER GROEF  (1888 - 1974) , Alg. Begraafplaats , Middelharnis

 

Een uniek levensverhaal van een door en door Flakkeese Nederlander die bíjna Argentijn en bíjna Amerikaan geworden was ......

 

#  LEEN VAN DER GROEF , kwam op 27 april 1888 ter wereld als het laatste kind van vader Willem van der Groef en moeder Ida van Maastrigt .

Leenderts wiegje moet ooit gestaan hebben in huis nr. 164 in wijk A in de kleine Flakkeese plaats Nieuwe - Tonge , maar waar dit huis dan wel precies in deze gemeente stond ooit .......wie het weet , mag het ons zeggen .....

Leenderts vader was twee maal eerder getrouwd geweest en ook uit deze twee eerdere huwelijken waren kinderen geboren , zodat de jonge Leendert opgroeide met een broer , twee zusters , een halfzuster en twee halfbroers , in een straat - en straatarm gezin .......

De armoede was zelfs zó schrijnend dat beide ouders de middelen ontbeerden om melk voor de pas geborene te kunnen kopen , en voor het grootbrengen van hun baby geen enkel ander en beter alternatief vinden konden dan ........koffie !!

Maar ondanks het feit dat Leendert van der Groef dus daadwerkelijk met koffie moet zijn grootgebracht , heeft hij , 'against all odds ....' uiteindelijk toch nog wel de respectabele leeftijd van 86 jaar weten te bereiken !

De algehele misère binnen het gezin moet zelfs zo groot geweest zijn dat vader Willem en moeder Ida anno 1889 - Leendert is dan nog maar een jaar oud - het niet lichtvaardige besluit zouden nemen om Flakkee te gaan verlaten en voorgoed (?!) af te gaan reizen naar de Argentijnse Republiek ......

 

De leefomstandigheden in Argentinië bleken evenwel zo mogelijk nog erbarmelijker te zijn dan die op het eiland Flakkee ......

Zoals elders uitgebreid beschreven staat , verloor Leendert hier in korte tijd op tragische wijze zowel zijn moeder als zijn vader , onder dubieuze en tot op heden niet volledig opgehelderde omstandigheden ......

De noodzakelijke terugreis in 1893 had voor de inmiddels vijf jaar jonge kleuter opnieuw een opmerkelijke wending teweeg kunnen brengen in zijn toch al tumultueuze bestaan , toen een rijk Joods-Amerikaans echtpaar aan boord van het schip Leenderts oudste halfbroer Daniel een wel zeer opmerkelijk voorstel deed ........

Enige tijd eerder had het echtpaar hun - enige !? - zoon verloren , een jongetje van enkele jaren oud , met wie de jonge Leendert van der Groef opmerkelijke gelijkenis moet hebben vertoond .......

Het gefortuneerde echtpaar was bereid voor geld , voor véél geld zelfs , de vijf jaar jonge Leendert van halfbroer Daniel te kopen (!!!) , om hem later , als ware hij hun eigen zoon , in de Verenigde Staten te laten opgroeien .

Leendert , nog te jong om van de ernst van de gehele situatie iets mee te kunnen krijgen , had inderdaad een donker uiterlijk en had zeer wel de plaats in kúnnen nemen van dit overleden Joodse jongetje , én was dan waarschijnlijk verzekerd geweest van een rijke toekomst in de USA , maar ....... zóu Daniel op dit even aanlokkende als afstotende voorstel serieus in durven gaan .....???

Hád Daniel dit voorstel daadwerkelijk geaccepteerd , dan had er voor Leendert vermoedelijk dus een rijk , welvarend bestaan Amerika in het verschiet gelegen , onder een nieuwe Joodse identiteit en naam ( Leonard Cohen ??), maar tegelijkertijd zou hij dan volledig zijn losgerukt geraakt van zijn ware identiteit , omgeving , wortels , én . ook niet onbelangrijk , van al z'n broers en zusters .....

De verdere geschiedenis van Leendert kennende , wekt het uiteraard geen verbazing dat halfbroer Daniel - na enig wikken en wegen - dit hoogst opmerkelijke aanbod uiteindelijk had afgewezen , en zodoende mede bepaald heeft dat Leenderts toekomst tóch weer volledig op Nederlandse bodem , op het vertrouwde Goeree - Overflakkee liggen zou , voor de komende 80 jaren nog wel ......

 

*

 

#  Na aankomst in Nederland werden de kinderen van elkaar gescheiden en ondergebracht in verschillende pleeggezinnen in dezelfde Flakkeese plaats van waaruit zij vier jaar eerder met z'n allen "voorgoed" vertrokken waren : Nieuwe - Tonge .

Leendert kwam terecht bij twee al wat oudere , kinderloze mensen die de opvoeding van de jonge knaap vanaf dat moment op zich namen .

Hier groeide hij dus op , en ontpopte zich in de loop der jaren als een wat Pietje Bel - achtige jongen die regelmatig allerlei kwajongensstreken moet hebben uitgehaald .....misschien wel het indirecte gevolg van alle turbulente gebeurtenissen en gecompliceerde verwikkelingen in de prilste jaren van zijn bestaan .

Maar gelukkig .......Leendert , inmiddels uitgegroeid tot Leen , kwam op zekere dag in zijn woonplaats in liefdevol contact met dorpsgenote PIETERNELLA VAN DEN TOL , de vrouw met wie hij op 31 januari 1913 in de plaats Middelharnis in het huwelijk zou treden , zodat er toch nog enige rust , regelmaat en structuur in zijn licht ontvlambare bestaan kon binnentreden .........

 

  Maar voor het zover komen kon , was Leen eerst nog geruime tijd onder de wapenen geweest , en ook hier , in deze strak geordende en hiërarchische omgeving van de landmacht ( vermoedelijk was Leen ingedeeld bij de infanterie ) , moet hij op een gegeven moment opgevallen zijn door een wat opstandige inborst : tijdens zijn diensttijd kwam Leen namelijk eens in conflict met een collega-militair tegenover wie Leen een laatdunkende opmerking moet hebben gemaakt over diens katholieke geloof ..... en dit akkefietje bleef zeker niet zonder gevolgen , want het bracht Leen zelfs tot voor de krijgsraad en ging dus zeker níet geruisloos en onbestraft aan hem voorbij .

Gelukkig schijnen ernst en duur van de straf die hem ten deel gevallen was , niet ál te zwaar geweest te zijn , zodat hij in zijn latere leven toch nog wel met regelmaat én met blijkbaar genoegen vertellen kon over deze voor hem bijzondere en enerverende episode uit zijn leven als jong volwassen man .

Maar waarom zou Leen indertijd zijn dienstkameraad vanwege diens katholieke geloofsovertuiging nu zo gekrenkt hebben ???

Het antwoord op deze vraag is snel te geven : gedurende zijn lange leven is Leen er van overtuigd geweest dat zijn vader in 1893 om het leven was gebracht omwille van zijn protestantse geloof door katholieke moordenaarshanden , en dát nu had Leen nooit kunnen vergeten en vergeven < zie ook elders in deze genealogie de beschrijving van het opmerkelijke en dramatische leven van zijn vader Willem van der Groef > .

We kunnen overigens ook níet stellen dat Leen wat geloofsovertuiging betreft volledig in de voetsporen van zijn ouders getreden is : gedurende zijn leven als volwassen man is Leen , in schril contrast met de meeste eilandbewoners én met zijn eigen vrouw ......, veeleer een volgeling geweest van Pieter Jelles Troelstra dan van welke religieuze geloofsovertuiging dan ook ...........

Na het verlaten van de lagere school was Leen in dienst getreden van de RTM ( de < voormalige > Rotterdamsche Tramwegmaatschappij ) , aanvankelijk nog in zijn woonplaats Nieuwe - Tonge ; de meeste jaren van zijn in totaal 43-jarig (!) dienstverband bij de RTM zou Leen echter als controleur op het goederenvervoer tussen Middelharnis en Hellevoetsluis bij het havenhoofd van Middelharnis werkzaam zijn - en dit verklaart dan ook meteen waarom Leen en zijn vrouw Pieternel niet in Nieuwe - Tonge maar in Middelharnis elkaar het jawoord gegeven hadden , en ook in Middelharnis voor de rest van hun verdere leven zouden blijven wonen .

Als controleur hoefde Leen geen al te zwaar fysiek werk te verrichten , en aangezien Leen tijdens zijn leven regelmatig gekweld werd door zware niersteenaanvallen , zou dit sowieso voor hem niet goed mogelijk geweest zijn .

Maar als we zijn werktijden van toen nog even in ogenschouw nemen , dan kunnen we toch zeker niet beweren dat Leen een , laten we het noemen , weinig arbeidsintensief bestaan heeft geleid ........

Zijn werkweek aan het begin van de 20e eeuw zag er als volgt uit : van donderdag t/m zaterdag (want de zaterdag was indertijd nog een volledige werkdag) had Leen late dienst , en dan werkte hij van 's morgens negen tot 's avonds negen uur (!) , en had hij vroege dienst (maandag t/m woensdag) , dan begon hij 's nachts om een uur of vier en werkte hij eveneeens twaalf uren door , tot de andere middag vier uur !

Om in geval van vroege dienst midden in de nacht gewekt te worden , was hij aangewezen op een zgn. klopper , een man die - we hebben het hier natuurlijk wel over het pré-wekker(radio) tijdperk - een paar centen bijverdiende door al diegenen die vroeg uit de veren moesten op tijd te wekken door op de deur of met een lange stok tegen het raam aan te tikken .

< En dan resteren 'ter overpijnzing' nog wel enige vragen : wie wekte de klopper op tijd en wat zou er gebeurd zijn indien de klopper zich nu eens verslapen zou hebben ...?? >

Helaas waren aan het begin van de 20e eeuw de 8-urige werkdag en de 40-urige werkweek voor Leen nog slechts ver verwijderde , ongrijpbare en onbereikbare idealen ......

Doordat Leen als employé in dienst van de RTM zo vele jaren bij het havenhoofd van Middelharnis gewerkt heeft , moet hij in zijn tijd ook een zeer bekende verschijning geweest zijn op het eiland - immers : elke Flakkeênaar ging weleens met de veerboot het Haringvliet over en passeerde dan veelal tot twee maal toe Leen van der Groef .

Met name indien de weersomstandigheden extreem waren , was het ook zeker een verantwoordelijke baan : in geval van mist bijv. moest er altijd luid en duidelijk op de misthoorn geblazen worden teneinde de veerboot veilig en wel de haven van Middelharnis binnen te kunnen loodsen .

In al die 43 jaren bij de RTM was er één dag die in Leens geheugen voor altijd gegrift zou blijven staan ......

Op zekere nacht , ongeveer een jaar na het beëindigen van de oorlog , vond er op het Haringvliet een menselijke tragedie plaats waar Leen op afstand getuige van was .

Een jongeman , Jaap de Leeuw geheten , knecht op de veerpont , nog maar 28 jaar oud , was midden in de nacht overboord geslagen en in het donkere koude water van het Haringvliet terechtgekomen ......

Leen had die nacht dienst en hoorde vanaf de waterkant het ijselijke stemgeluid van de jongeman die in doodsangst en in doodstrijd luidkeels om hulp riep ....

Leen was veel te ver van het schip verwijderd en dus volkomen machteloos om iets voor Jaap te kunnen betekenen .

Er schijnt nog wel door iemand vanaf de boot een reddingsboei afgeworpen te zijn , maar in het pikkedonker en misschien ook nog wel bij ruw weer , voerde Jaap daar toen een ongelijke strijd met de elementen ..... tót uiteindelijk dan het ogenblik aanbrak waarop Jaaps angstkreten voorgoed verstomd raakten ..........

Het doordringende en zeer beklemmende stemgeluid van een medemens in doodstrijd , in de wetenschap zelf helemaal niets te kunnen uitrichten om diens leven misschien nog te kunnen redden , hebben op Leen een diepe en blijvende herinnering achtergelaten .

*

Dat Leen , zoals eerder vermeld , zich meer door het ideeëngoed van Troelstra dan door dat van Abraham Kuyper aangetrokken voelde , blijkt ook heel duidelijk uit het volgende aspect van Leens arbeidzame leven : Leen behoorde in zijn tijd tot de allereerste Flakkeese werknemers bij de RTM die níet aangesloten waren bij een protestant-christelijke , maar bij een socialistische vakvereniging .

Vermoedelijk zal hij dan ook door die of gene regelmatig voor 'rooie rakker' zijn uitgemaakt !

De in veel opzichten onrechtvaardige rangen- en standenmaatschappij van toen , de zeer lange en zware werkdagen en de karige beloning die daar tegenover stonden , en de onmogelijkheid voor velen om een pensioen op te bouwen voor de oude dag ..... ál deze omstandigheden zullen Leen tot deze levensovertuiging gebracht kunnen hebben - en een groter contrast dan tussen het karakter van Leen van der Groef en dat van zijn vrouw Pieternel van den Tol was er wat deze 'geloofsovertuiging' betreft nauwelijks denkbaar geweest .........

PIETERNELLA VAN DEN TOL kwam net als Leen uit een groot en arm Flakkees gezin uit Nieuwe - Tonge , en net als Leen was zij ook het laatst geboren kind binnen dat gezin - maar hier houden de overeenkomsten tussen deze twee mensen wel op : was Leen een overtuigd sociaal-democratische , niet-gelovige man , echtgenote Pieternel daarentegen was een zeer streng-gelovige vrouw die zich aangetrokken voelde tot het tamelijk rechtlijnige gereformeerde gedachtegoed ( 'zwarte kousenkerk') ; een groter contrast in levenshouding en levensvisie kan er tussen twee echtelieden toch nauwelijks denkbaar zijn !?!

Maar ondanks dit opmerkelijke verschil zouden Leen en Pieternel meer dan 55 jaren als gehuwd stel bij elkaar blijven , veel lief en leed met elkaar gaan delen , en de eilandbevolking met z e s nieuwkomers doen toenemen ........

 

De huwelijksdatum van beide echtelieden , 31 januari 1913 , zou later , tot twee maal toe zelfs , dankzij een curieuze speling van het levenslot , een zeer bijzondere blijken te zijn .....

Allereerst natuurlijk 25 jaar later , toen ze in het gezelschap van de hele familie hun zilveren bruiloft vierden en dezelfde dag te horen kregen dat er een bijzonder prinsesje geboren was , de latere / huidige koningin Beatrix !

En weer 15 jaar later , de dag waarop Leen en Pieternel hun 40-jarig huwelijksfeest gingen vieren , zou het eveneens een dag worden om nooit te vergeten , maar dan wel om een geheel ándere reden ......  -  maar daarover straks meer .

 

Binnen hun lange leven hebben Leen en Pieternel vele zware stormen moeten trotseren : armoede en onrecht , met name in hun jonge jaren ; zorgen om de zeker niet denkbeeldige kans één of meerdere kinderen vroegtijdig te gaan verliezen ; de crisisjaren van de jaren dertig , gevolgd door vijf jaren van angstige bezetting .....

De Duitse bezetting van het eiland - want geen enkele streek en uithoek van het land heeft zich hieraan weten te onttrekken .... -  had voor het gezin van Leen zelfs nog een extra zeer onaangename verrassing in petto : hun woning , gelegen aan het 'Voorgors' in Middelharnis , bleek precies in zogeheten Sperrgebiet te liggen , en dat hield voor hen allen in dat ze van de ene op de andere dag te maken kregen met gedwongen inkwartiering van minimaal steeds twee Duitse militairen in hun kleine Flakkeese woning .....

Voor mensen met overduidelijk anti-nazi-sympathieën was dit begrijpelijkerwijs geen onverdeeld genoegen .......

Bovendien was Leen niet bepaald iemand die altijd een blad voor de mond nam , zélfs niet nu het oorlog was en zélfs niet altijd in het bijzin van Duitse militairen !

Maar - en dit was zeker een geluk bij een ongeluk te noemen - tot hun opluchting bleken de Duitse militairen geen van allen fervente en fanatieke nazi-volgelingen te zijn , zodat het normale leven van Leen en Pieternel , met de nodige beperkingen , ook gedurende de vijf bezettingsjaren , toch nog wel kon worden voortgezet .

Hun vier zonen daarentegen kregen het zwaarder te verduren ......

Zoon Wim en tweelingbroer Cor werden in de loop van 1944 bij een razzia opgepakt en weggevoerd naar Duitse krijgsgevangenkampen , van waaruit ze in de loop van 1945 , verzwakt en vervuild , maar verder gelukkig levend en wel konden teruggekeren .

Zoon Aren had een andere weg gekozen : een groot deel van de bezettingsjaren zat hij ondergedoken bij een boerderij in het Gelderse Eefde , maar juist dit angstige isolement heeft ertoe geleid dat Aren het in die oorlogsjaren vermoedelijk nog zwaarder heeft gehad dan zijn beide broers in Duitse gevangenschap .

En dan tenslotte zoon Leen : Leen , de oudste zoon van Leen en Pieternel , had enige jaren voor het uitbreken van de oorlog dienst genomen bij het KNIL en was voor vele jaren vertrokken naar Nederlands Indië , waar hij sinds 1937 als sergeant bij de lucht- en kustartillerie in Surabaja werkte , tótdat het ingrijpende en dramatische moment , kort na 'Pearl Harbour' , waarop heel Ned. Indië door Japanse troepen werd bezet en hij met duizenden lotgenoten werd weggevoerd naar Birma ........

Leen van der Groef jr. stierf in Birma bij de werkzaamheden aan de zeer beruchte spoorlijn , als gevolg van alle ontberingen , op de nog jeugdige leeftijd van 27 jaar .....

Kwamen Leen , z'n vrouw Pieternel en vijf van hun kinderen dus zonder al te grote kleerscheuren door de vijf jaren van oorlog en bezetting in Europa heen , de enige zoon die zich ongelukkigerwijs op dat moment aan de andere kant van de wereld bevond , in Ned. Indië , zou als enige de bevrijding dus helaas nooit meer zelf mee mogen maken .....

Em toen rust , orde en zekerheid in de jaren ná de oorlog weer in belangrijke mate hersteld hadden , vond er volkomen onverwachts in het zuidwesten van ons land een ramp plaats van ongekende omvang , met zeer dramatische gevolgen........

 

*

De viering van de 40 - jarige echtvereniging van Leen en Pieternel vond plaats op 31 januari 1953 en deze 31e januari zou , zoals al vermeld werd, een zéér memorabele dag gaan worden , níet zo zeer vanwege de viering van het huwelijksfeest , als wel vanwege alle dramatische consequenties die deze , in meerdere opzichten , onvergetelijke dag spoedig krijgen zou......

Op 31 januari 1953 kwamen alle kinderen met aanhang van heinde en verre ( = Flakkee , Rotterdam , Den Haag ) naar Middelharnis toe om de viering bij te kunnen wonen en luister bij te zetten , en beloten was dat alle gasten die van 'overzee' gekomen waren pas de andere dag weer huiswaarts zouden keren ......althans dát was de bedoeling......

Maar de andere dag was 1 februari 1953 , de dag waarop de dijken in het zuidwesten van ons land het allemaal begonnen te begeven en het zeewater massaal het land binnendrong met alle afschuwelijke en gruwelijke gevolgen vandien ......

Ook Middelharnis viel ten prooi aan het onstuitbare water , maar .......gelukkig zou niemand van al diegenen die een dag eerder nog in een feestroes verkeerden , later te betreuren zijn onder alle dodelijke slachtoffers van deze ramp , die zo erg geweest is dat deze later met het kernachtige De Ramp permanent zou worden aangeduid .

Wél verloren sommigen ál hun materiele bezittingen met inbegrip van hun woonhuis ......

Ook Leen en Pieternel bleven gelukkig gespaard en hadden bovendien het - relatieve - geluk dat hun woonhuis op een gunsige locatie lag en dus minder zwaar getroffen werd dan menig ander huis in hun woonplaats Middelharnis .

Van een aantal van hun kinderen ging echter wél alle have en goed voor altijd verloren in en door het genadeloze zeewater .......

 

*

Leens dochter Sien vertelde ons eens het volgende nogal pijnlijke voorval uit het leven van haar vader : in vroeger tijden wisten de mensen de weg naar de tandartspraktijk slechts met zeer veel moeite te vinden , en dit gold ontegenzeggelijk ook voor Leen van der Groef .

Op zekere dag verging Leen zo van de kiespijn dat hij maar besloot om zélf voor de nodige maatregelen te zorgen :  Leen bond een touwtje rond de pijnlijke slechte kies , trok dit zeer strak aan en probeerde uit alle macht de kies helemaal los te trekken en te verwijderen ..... waar hij , na véle korte en pijnlijke rukken en dus slechts met de allergrootste moeite , uiteindelijk dan tóch nog in slaagde !

Al met al moet dit dus wel een zeer pijnlijke klus geweest voor deze dentale doe-het-zelver !

 

 

In latere jaren konden Leen en zijn Pieternel eindelijk eens gaan profiteren van de gestegen welvaart in ons land , ook al verscheen bijv. een televisietoestel nimmer in hun woonhuis , vanwege Pieternels zeer strikte religieuze opvattingen . In haar optiek stond de televisie namelijk gelijk aan een "duvelskastje ..." en werd door haar dus níet geaccepteerd - en zodoende zijn ook verpozing en wat verstrooiing , en een nieuwe , heldere kijk op de gebeurtenissen in de wereld die dankzij dit nieuwe medium allemaal mogelijk , aan hun woonhuis volledig voorbijgegaan ; radio was er wél , maar werd alleen gebruikt voor de nieuwsberichten en voor het beluisteren van de kerkdiensten .....en daarna werd het toestel door Pieternel - en echtgenoot Leen schikte zich dan maar 'in dit lot' - onmiddellijk weer afgezet ...

Ook bijv. aan nieuwe , moderne , vlotte kleding werd door hen beiden maar weinig geld gespandeerd : steevast gingen ze gekleed in het donker dan wel in het iets minder donker grijs , al bezat Pieternel één jurk die hierop een kleine uitzondering maakte - weliswaar was deze jurk toch ook grijs van kleur , máár voorzien van een print van allerlei kleine blaadjes .

Volgens dochter Sien , die haar moeder wat dit betreft door en door kende , droeg haar moeder deze jurk maar zeer weinig , omdat ze de jurk voor haar toch wel een tikkeltje te ...... frivool vond .....

Een moderne en progressieve vrouw kunnen we Pieternel met terugwerkende kracht dus zeker níet noemen ......

*

De laatste jaren van hun leven sleten Leen en Pieternel eind jaren zestig in het rusthuis 'De Goede Ree' , in de gemeente Sommelsdijk / Middelharnis .

Ze woonden hier in een piepkleine tweepersoonskamer , met als enige "luxe" een vaste wastafel , want overige sanitaire voorzieningen ontbraken toen nog .

Verder stond er nog in de woonkamer , hun énige kamer , een tweepersoonsopklap(!)bed dat elke avond weer , met de stoelen aan de kant , moest worden uitgezet , en de andere ochtend weer helemaal tegen de muur moest worden geplaatst !

Voor het immer zo noodzakelijke toiletbezoek waren deze oude mensen aangewezen op de WC's die zich aan beide zijden van het lange gangpad bevonden , en die je niet alleen op de tast , maar ook altijd wel op de reuk vinden kon ......

En hier brachten Leen en Pieternel en zovele andere ouderen dan hun laatste levensjaren door , na hun lange , zware , arbeidzame leven , in deze kleine , zeer traditioneel ingerichte kamer met aan de muur de gereformeerde dagkalender met voor elke nieuwe dag een andere zeer stichtelijke bijbelspreuk , uiteraard alleen voor Pieternel bestemd , want echtgenoot Leen was , zoals reeds eerder vermeld , nooit bepaald een trouwe kerkganger geweest .......

Leen rookte zijn sigaartje of pruimde zijn tabak , Pieternel at haar 'snoepjes' , haar groene hoestbonbons , zittend aan de vierkante tafel waar voor Pieternel de bijbel opengeslagen lag bij de laatst gelezen pagina , en waar Leen de laatste , veelal niet heel erg schokkende , nieuwtjes uit 'het Eilandennieuws' doornam .

Zo vergleden de jaren langzaam , tót het moment waarop er middels een hartaanval een abrupt en triest einde kwam aan het leven van Pieternel en Leen korte tijd later noodgedwongen verhuizen moest naar een verpleeghuis elders in het land .

 

In de nogal deprimerende omgeving van het Haags verpleeghuis waar Leen nog geruime tijd verbleef , raakte zijn geest steeds dieper en dieper vertroebeld , tótdat hij zich van de mensen uit zijn directe omgeving en alles wat er zoal om hem heen gebeurde helemaal niets meer begrijpen kon ......

Op 26 november 1974 kwam er hier een definitief eind aan het leven van Leen van der Groef .

Zijn dochter Sien had het sterke vermoeden dat haar vader uiteindelijk nog aan zijn einde gekomen was doordat hij gestikt was in zijn eten ....... -  een zeer triest en roemloos eindpunt van een nogal uniek leven dat ooit zo uitzonderlijk begon , van een verder dóór en dóór Flakkeese man wiens tamelijk markante leven zich over een periode van 86 jaar had kunnen uitstrekken ..........

 

 

 

> krantenknipsel uit 1893 over de (onvoorziene) terugkeer van vijf kinderen van Willem van der Groef vanuit Rosario (Argentinië) in Nederland (Nieuwe-Tonge)

 

 

 

 

 

 

 

 

LEENDERT VAN DER GROEF  (1916 - 1943) , ereveld , oorlogskerkhof Thambyuzayat , Birma (Myanmar)

 

 
 
 
Op 7 januari 1916 werd Leendert van der Groef jr. geboren in een kleine woning aan het Oost Voorgors in Middelharnis. Vader Leendert van der Groef sr. en moeder Pieternella van den Tol , beiden oorspronkelijk afkomstig van Nieuwe Tonge, waren daar gaan wonen vanwege seniors werk als controleur bij het goederenvervoer tussen Middelharnis en Hellevoetsluis op het havenhoofd van Middelharnis. Er is niet veel bekend over de jeugd van Leendert, maar wel dat hij als 3-jarig jongetje al spelend nabij het ouderlijk huis te water was geraakt. Hij kon maar ternauwernood gered kon worden door het kordate optreden van een buurvrouw ....

Op 30 september 1935 besloot Leen op 19-jarige leeftijd i.v.m. het sombere toekomstperspectief op Flakkee , om een opleiding te volgen in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger voor een periode van vijf jaar.
In 1936 was het moment daar dat hij vertrok richting Nederlands-Indië.

Leen van der Groef jr. in de H.W. Verplanke - kazerne in Nijmegen (achterste rij , tweede man van rechts)


SOERABAJA

Leen was gestationeerd in Soerabaja in Nederlands-Indië. Hij bekleedde daar de rang van sergeant van de lucht- en kustartillerie in de funktie van kannonier der tweede klasse. Het was hier waar hij zijn vrouw Theodora van den Worm leerde kennen waarmee hij op 9 augustus 1939 in het huwelijk trad. Zij kregen twee zonen : Ruud Leendert en Philip Theodoor. De oudste zoon Ruud kwam helaas al jong te overlijden aan de gevolgen van malaria. Kort na de oorlog werd Leen gevangen genomen door de Jappen en met vele duizenden lotgenoten op transport gesteld naar Birma. Het schip waarop hij zich bevond werd onderweg door geallieerde vliegtuigen aangevallen en gebombardeerd, doch Leen overleefde dit .


DE DODENSPOORWEG

De Birma-spoorweg is de beruchte spoorweg tussen het toenmalige Birma (nu Myanmar) en Thailand. Deze verbinding werd in opdracht van de Japanse overheersers aangelegd door duizenden dwangarbeiders en krijgsgevangenen. Met recht noemt men de spoorlijn ook wel de 'Dodenspoorweg'. Velen hebben dit niet overleefd waarvan Leen er helaas één was. Hij overleed op 26 september 1943, twee maanden voordat de spoorweg gereed was , op de nog zeer jonge leeftijd van 27 jaar aan de gevolgen van dysenterie.


In totaal heeft de spoorweg het leven van 80.000 tot 100.000 mensen gekost. Tijdens de aanleg stierven per dag gemiddeld 75 arbeiders. 15.000 Krijgsgevangenen stierven aan de gevolgen van uitputting, ziekte en ondervoeding. Onder hen 7.000 Britten, 4.500 Australiërs, 131 Amerikanen en bijna 3.000 Nederlanders. Ook vele Thaise, Birmaanse, Maleisische en Indonesische dwangarbeiders hebben de verschrikkelijke omstandigheden niet overleefd. Aanvankelijk werden de doden langs de spoorweg begraven. Later zijn zij (her)begraven op drie erevelden: Chungkai en Kanchanaburi in Thailand en Thanbyuzayat in Birma.

Leendert van der Groef jr. is begraven op het ereveld Thanbyuzayat , gelegen bij het gelijknamige dorp, ongeveer 65 kilometer ten zuiden van Moulmein ; dit is in het grens-gebied van Myanmar en Thailand en is moeilijk bereikbaar.

 

ereveld, Thanbyuzayat , Birma

 

 

 

LENA VAN DER GROEF  (1911 - 2000) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Lena van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8339

 

 

LENA WILHELMINA VAN DER GROEF  (1908 - 1936) , Oude Begraafplaats , Nieuwe - Tonge

Het echtpaar is nog geen acht maanden getrouwd geweest ; in die periode heeft Lena een dochter gebaard die helaas levenloos ter wereld gekomen was

kwartierstaat / voorouders van Lena Wilhelmina van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8099

 

 

MAARTEN JAN VAN DER GROEF  (1913 - 1989)     + 

MAATJE VAN DER GROEF (1917 - 1996) ,  Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Maarten Jan van der Groef :

 http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8349

 

kwartierstaat / voorouders van Maatje van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8348

 

 

MAARTJE VAN DER GROEF  (14/10/ 1906  -  1944) ,  Alg. Begraafplaats , Dirksland

Maartje werd slechts 37 jaar oud  -  twee maanden later overleed ook haar moeder

kwartierstaat / voorouders van Maartje van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8098

 

 

 

MARINUS VAN DER GROEF  (1917 - 2004) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Marinus van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8539

 

 

NEELTJE VAN DER GROEF  (1909 - 1996) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Neeltje van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8336

 

 

NEL VAN DER GROEF  (1926 - 2004) , Alg. Begraafplaats De Lindenhof , Nieuw - Vennep

kwartierstaat / voorouders van Nel van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8279

 

 

NICOLAAS HERMANUS VAN DER GROEF  (1887 - 1970) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Nicolaas Hermanus van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8137

 

 

PIETER VAN DER GROEF  (1902 - 1971) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Pieter van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8330

 

 

RONALD VANDERGROEF (16 APRIL 1933 - 27 JANUARI 1982) , Gallupville Rural Cemetry , Schoharie , Schoharie County , New York , USA

Ronald Vander Groef was the husband of Emmaria VDG , the father of Bruce VDG (living in Schenectady) , and he was the son of Mrs. Carolyn VDG , living in Wright (1982)  -  profession of Ronald VDG : for 24 years he was supervisor with WTEN Albany

Emmaria VDG (16 april 1937 - 22 december 2001)

 

 

TOON VAN DER GROEF / ANTHONIJ VAN DER GROEF (1947 - 1984) , Alg. Begraafplaats ,. Middelharnis

Anthony is samen met zijn ouders in 1958 slachtoffer geweest van een zeer ernstig verkeersongeluk

 

kwartierstaat / voorouders van Anthony van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8412

 

 

 

WILLEM VAN DER GROEF  (1876 - 1971) , Alg. Begraafplaats , Dirksland

kwartierstaat / voorouders van Willem van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8010

 

 

 

WILLEM VAN DER GROEF  (1920 - 1984) 

 

Mijn vader ,  Willem (Wim) van der Groef  , kwam ter wereld als het vierde kind van zijn vader  Leendert van der Groef  en moeder Pieternella van den Tol , op 18 augustus 1920 in de gemeente Middelharnis ('Menheerse') , de grootste plaats van het toenmalige eiland Goeree-Overflakkee  -   én een uur later reeds vond de geboorte plaats van het v ij f d e  kind binnen dit gezin ........en aldus kwamen die bijzondere en onvergetelijke dag zowel Wim als zijn tweelingbroer Cor gezond en wel op deze wereld , al waren de omstandigheden rondom hun geboorte met terugwerkende kracht toch wel uitzonderlijk te noemen ......

Tót aan het moment van de bevalling , tót aan het moment waarop moeder Pieternel haar zoon Wim , vergezeld van de nodige barensweeën , deelgenoot mocht gaan maken van al het leven op aarde , was zij zich er totaal níet van bewust geweest dat haar kinderschare zich op die hopelijk mooie zomerdag zou gaan uitbreiden met niet één maar met twéé kinderen ...!?!

Alhoewel Pieternel de laatste maanden van de zwangerschap wel érg dik geworden was   -   op den duur kon ze haar eigen voeten zelfs geeneens meer zien !   -  zou ze toch voor geen moment serieus rekening gehouden hebben met de mogelijkheid in verwachting te zijn van een tweeling  .

Pas nadat zoon Wim zojuist goed en wel geboren was en moeder Pieternel even gedacht moet hebben dat alle barensweeën nu achter de rug waren , zou het de vroedvrouw zijn die als eerste in de gaten kreeg dat er nóg een baby zat aan te komen ......

Het 'jongste kind' (Cor) woog bij de geboorte meer dan zes pond , Wim , het 'oudste kind' zelfs meer dan zeven pond , bij elkaar opgeteld dus tegen de 14 pond !   -  geen wonder dus dat moeder Pieternel op een gegeven moment haar voeten niet meer zien kon !  -   en tegelijkertijd ook nogal opmerkelijk dat indertijd echt niemand serieus rekening gehouden schijnt te hebben met de komst van een tweeling .

   De twee babies schenen allebei voorspoedig op te groeien , totdat de oudste van de twee , mijn vader Wim dus , op een dag zó ernstig ziek moet zijn geworden dat de gealarmeerde dokter tot de onthutsende conclusie kwam dat de kleuter de andere dag vermoedelijk niet meer halen zou .......  'Het gordijntje kon spoedig gesloten worden ....' , moet de arts toen tegen de hevig ontdane ouders gezegd hebben , máár dát bleek gelukkig veels te voorbarig geweest te zijn , de arts had zich deerlijk vergist , want Wim zou zienderogen gaan opknappen , en zou nog tientallen jaren door kunnen gaan met ademhalen en gezond verder leven !  -  en o.a. ikzelf ben daar het , indirecte , levende bewijs van .....

Toch zouden er op zijn verdere levenspad wel enkele flinke hobbels genomen moeten worden , een paar levensbedreigende zelfs ........ 

Eén slechts klein hobbeltje diende zich al enkele jaren later aan toen Wim op zekere , kwade dag ergens in het ouderlijk huis met het uiteinde van een van zijn vingers in de deurpost zo ernstig klem kwam te zitten , dat hij dit topje van zijn vinger voor altijd en eeuwig zou moeten gaan missen  -  en dat zou later ook altijd enigszins zichtbaar zijn .  De schrik , pijn en ontzetting zullen voor zo'n opgroeiende kleuter op een dergelijk dramatisch ogenblik in zijn jonge leventje wel heel even zéér intens geweest zijn , maar gelukkig zouden er geen verdere blijvende en pijnlijke gevolgen verbonden blijven aan het zielige voorval , iets dat overigens níet gezegd kon worden van de nu in rap tempo naderende oorlogsjaren .........

 

       ...... de jaren 40/45 .....

 

   In de lentemaand van het jaar 1940 begon voor Nederland , tóch nog onverwacht , de tweede wereldoorlog  -  Wim is op dat moment een jongeman van 19 jaar én loopt dus het risico om in een van de daaropvolgende jaren opgepakt te worden en als dwangarbeider naar het land van de , door bijna de totale bevolking van het land , zeer gehate bezetter te worden weggevoerd .....en dát bleek inderdaad een zeer gegronde vrees te zijn ....

Een half jaar voor het einde van de bezetting , eind 1944 , werd mijn vader bij een van de grootscheepse razzia's in de stad Rotterdam opgepakt en samen met duizenden allemaal zeer beklagenswaardige land- en lotgenoten als krijgsgevangenen ten behoeve van de Arbeitseinsatz op transport gesteld naar Duitsland .

Wim kwam helemaal in het oostelijk deel van het land terecht , in de plaats Chemnitz (in de latere communistische tijd Karl Marxstadt geheten) , waar hij in het oude deel van de stad (Alt Chemnitz) als machine bankwerker tewerk gesteld werd .  Het werk was tamelijk monotoon maar gelukkig niet erg fysiek belastend , zodat dit gedwongen , onzekere en beangstigende verblijf , honderden kilometers van huis en haard verdreven en niet wetend wanneer en zelfs óf de terugkeer naar huis ooit nog eens gemaakt kon worden , dan toch nog enigszins draaglijk was  -  een geluk bij een zeer groot ongeluk , zullen we er dan maar aan toevoegen ...    

En zo verstreken voor mijn vader de maanden , ver weg van Holland , ver weg van het vertrouwde en geliefde Flakkee , in een buitengewoon turbulente tijd en periode van de oorlog , want van alle kanten rukten de geallieerde troepen met veel geweld op richting het hart van het Duitse rijk , zodat nu vrede en bevrijding gelukkig niet meer al te lang meer op zich zouden laten wachten .

De laatste oorlogsmaanden op Duits grondgebeid waren chaotisch :  overal begonnen mensen weg te trekken , op de vlucht , op weg naar huis , zo spoedig mogelijk van Duitse bodem vandaan .

In die laatste chaotische periode van de oorlog begon ook mijn vader op zeker moment zoveel mogelijk in westwaartse richting te trekken , in een al deels verwoest land dat nu aanhoudend en op vele fronten door geallieerde troepen bestookt werd . 

Op zijn kleine odyssee dwars door het deels verwoeste Duitsland doorkruiste hij meerdere belangrijke en historische steden :  Dresden , Gera , Jena , Weimar , Erfurt , overal naarstig op zoek naar voedsel , water en onderdak .   Zo werd hij in het prachtige , historische en door de geallieerden gelukkig gespaarde Weimar zelfs nog door de burgemeester in hoogst eigen persoon op zeer vriendelijke en bereidwillige wijze aan elementaire levensbehoeften geholpen   -   de burgervader wist natuurlijk op dat moment zeer wel dat de oorlog voor Duitsland op zijn laatse benen liep ....   Veel Duitsers leken in die dagen overigens  - ineens  -  zeer coöperatief te zijn ....

Op de zogeheten 'vorläufiger Fremdenpass' van het 'Deutsches Reich' , bestemd voor 'Der Passinhaber der nicht die Deutsche Reichsangehörigkeit besitzt' , afgegeven op 24 november 1944 door 'Polizeipräsident A.A. Winkler , Ausländererlassungslager Dresden' , met een geldigheidsduur van precies twee jaar (en zou dus op 24 november 1946 zijn geldigheisduur verloren hebben , maar gelukkig is het dus zo ver bij lange na níet gekomen ...)  lezen we dat Wim 'gross' van postuur was , een 'schmall' gezicht had , 'graue' ogen , 'braun' haar en 'keine' bijzondere kentekens had .   

Helemaal tegen het einde van de oorlog waren er nog enkele stempels ingezet (op 2 en 3 mei 1945) op last van eerder genoemde burgemeester van Weimar , waaruit blijkt dat m'n vader toen 5 'Bezugsscheine' (distributiebonnen) ontvangen had én zogeheten 'Lebensmittelmarken' , afkomstig van de 'Ernährungs- und Wirtschaftsambt für den Stadt Weimar' .

Achterin deze pas had mijn vader nog eigenhandig met potlood het Amerikaanse woonadres genoteerd van zijn tante Anna van der Groef en haar gezin in Oxnard , Californië , vermoedelijk in de gedachte dat het in die zware , armoedige , chaotische en gevaarlijke tijd in Europa , ook al was nu dan toch eindelijk weer vrede zeer nabij , het misschien niet zo'n gekke gedachte zou zijn om , in de voetsporen van Anna , nieuw levensgeluk te gaan zoeken aan de andere kant van de oceaan , maar ...... zo ver is het in het leven van mijn vader uiteindelijk toch niet gekomen . 

In de loop van de maand mei was Wim terechtgekomen in de Duitse plaats Koblenz , en van daaruit was hij dan eindelijk 'naar huis' vertrokken , zoals het op zijn persoonlijke 'registration-record' (door de geallieerden vanzelfsprekend in de Engelse taal opgesteld , want de oorlog was voorbij en heel Duitsland was nu bezet en onder controle van geallieerde troepen !!) expliciet vermeld staat .

Op zijn registration-record staat verder nog vermeld dat m'n vader op dat moment   -  het is dan inmiddels al 29 mei , dus al zo'n drie weken sinds de capitulatie van Duitsland  -  nog in het bezit was van 39 Mark (de mogelijkheden om met Duitse Lebensmittelmarken in Duitsland nog aan voedsel te kunnen komen , waren klaarblijkelijk zeer beperkt geweest)  , en verder lezen we nog dat m'n vader de andere dag vermoedelijk via Rotterdam   -   eíndelijk dan !! -  naar z'n woonplaats Middelharnis (Voorgors 4) , zou kunnen vertrekken .

Danig verzwakt en vervuild en getekend door alle ervaringen uit de oorlog , maar gelukkig wel geestelijk ongebroken , zette mijn vader , na een afwezigheid van een half jaar , dan eindelijk weer voet op vertrouwde vaderlandse en zo lang gekoesterde Flakkeese bodem ..... en kon weer voorzchtig een aanvang gemaakt gaan worden in het oude ritme met het bekende leven van alledag , zonder grote welvaart , maar wel gelukkig weer in alle vrijheid én zonder vrees .

Ook al waren de leefomstandigheden in Duitsland voor mijn vader verre van ideaal geweest (en uiteraard is dit nog een sterk understatement te noemen ...) , tóch geloof ik dat het gedwongen en zeer onzekere , sombere en angstige verblijf zo ver van huis in het land van de vijand , voor hem tegelijkertijd ook een zeer bijzondere , zelfs avontuurlijke tijd is geweest , waarin hij in een half jaar tijd veel meer meemaakte dan in de 20 levensjaren daarvoor op Flakkeese bodem , een tijd ook die hij in zijn leven daarna op vaderlandse bodem ook nooit meer zo intens zou gaan  meemaken . 

Na aankomst in Middelharnis was er voor mijn vader en zijn naaste familie al spoedig een zeer triest bericht te verwerken ...

De hongerwinter was aan Flakkee gelukkig voorbij gegaan , maar de vijf bezettingsjaren hadden wel duidelijk hun sporen achtergelaten in het leven van m'n vader , z'n ouders en in dat van zijn ouders .

Het huis waarin zij toenterijd met z'n allen woonden , bevond zich ongelukkigerwijs in zogeheten Sperrgebiet , en dat hield in de praktijk van alle dag in dat zij van de ene op de andere dag geconfronteerd werden met een zeer vervelend maar in het geheel niet te stuiten fenomeen :  inkwartiering ....  Vanaf zeker moment in die jaren van bezetting verbleven er steeds of regelmatig twee Duitse militairen in hun woonhuis in Middelharnis , en ofschoon er in het ouderlijk huis op een wandbord duidelijk te lezen stond  'geen gast tot last' , gold dit toch zeker níet voor deze twee zeer óngenode gasten ........ 

Zo werd het gezin dus als het ware opgescheept met de langdurige aanwezigheid van twee vertegenwoordigers van het door en door gehate nazi-regime , terwijl je natuurlijk in hun aanwezigheid je je afkeer en weerzin van het regime maar veel beter voor je kon houden ....

Maar toch bleek de situatie in de praktijk van alle dag wel mee te vallen : de militairen behoorden geen van allen tot de harde kern van het Hitler-regime , en dat was voor met name mijn opa en ook voor mijn vader maar goed ook , want zij waren in die oorlogsjaren niet gewoon om hun afkeer van de bezetters van hun land altijd onder stoelen of banken te steken ....

Gelukkig is noch mijn opa , noch mijn vader noch enig ander lid van de familie ooit in serieuze problemem geraakt als gevolg van de aanwezigheid van de Duitsers en hebben ze allemaal deels op Flakkeese en deels , noodgedwongen , op Duitse grond de oorlog overleefd , zonder al te grote lichamelijke kleerscheuren te hebben opgelopen , maar dit gold helaas níet voor hun zoon en broer Leen ........

Leen jr. was eind jaren dertig als KNIL-militair vertrokken naar Nederland Indië en had daar moeten meemaken dat de archipel bezet werd door Japanse troepen en dat de gehele bevolking geknecht en gekrenkt werd , en hemzelf was zeker geen milder beschoren geweest .....

Kort na de bezetting van Java was Leen al opgepakt en weggevoerd naar het verre Birma om daar aan de beruchte spoorweg slavenarbeid te verrichten .  Voor elke aangelegde biels moet indertijd wel een dode te betreuren geweest zijn , Leen jr. was één van hen .....

In de loop van het jaar 1945 kwam in Middelharnis het ontstellende bericht door dat Leen van der Groef jr. al in 1943 ten gevolge van dysenterie op slechts 27-jarige leeftijd in Birma gestorven was .  Hij ligt begraven in Birma op het ereveld van Thanbyuzajat .            

 

    Als schoenmaker verdiende m'n vader in het eerste bevrijdingsjaar weer zijn dagelijkse brood , maar dit werk bracht hem nu wel búiten het eiland Flakkee .  In zijn (Nederlandse) persoonsbewijs uit de oorlogsjaren is later nog bijgetekend dat m'n vader sinds 1 november 1945 in het Zuid-Hollandse Heenvliet (op Voorne-Putten , onder de rook van Rotterdam) woon- en werkzaam was  -  hij moet daar toen enige tijd ingewoond hebben bij een zekere familie Aland (Krijn en Baartje) .

Midden jaren veertig is mijn vader ook nog heel even werkzaam geweest in de Rotterdamse haven als losser , heel even gelukkig maar , want dit was bepaald geen aangenaam en prettig werk te noemen :  zo kon het bijvoorbeeld gebeuren dat je daarbij onverwachts en zeer onvrijwillig bij het lossen van bananen plotsklaps geconfronteerd werd met een zeer grote , zeer levendige , al dan niet gevaarlijke , tropische spin .... die gezellig vanuit een zeer ver land op de bananenboot helemaal was komen meevaren ......  

Gelukkig zou Wim korte tijd later beter , vaster en aangenamer werk vinden als (in chronologische volgorde)  :  fabrieksarbeider , kistenmaker en distillateur in dienst van de firma Rynbende , een van de vele jeneverstokerijen die Schiedam (waar anders ?!) in die jaren nog rijk was .  Wim zou in totaal 18 jaren , van 1947 tot 1965 , op de loonlijst van deze firma blijven staan .

     Op 17 september 1947 trad Wim in de stad Rotterdam in het huwelijk met  Willemina Johanna (Wil) de Roodt , op 14 maart 1925 in Rotterdam geboren .

In de jaren die volgden kregen Wim en Wil twee kinderen :  een zoon (Leendert) en een dochter (Coby) .

 >>>   De oorlog met al z'n verschrikkingen , ellende en menselijk leed had m'n vader nog maar net achter zich neer gelegd , of er dreigde nu een geheel andere , door niemand ooit voorziene , ramp van een totaal andere orde , een catastrofe van ongekende omvang die zijn gelijke in de geschiedenis van Nederland niet kennen zou .......

 

....... de ramp ......

 

Ook al woonde Wim nu al weer enige tijd buiten het eiland Flakkee , zijn beide ouders en vele overige familieleden woonden er nog steeds , en dit betekende natuurlijk dat m'n vader , wanneer het beperkte aantal vrije dagen en de financiele middelen het toelieten , van tijd tot tijd naar het eiland , naar Middelharnis , de woonplaats van z'n ouders toog voor een gezellig familiebezoek .  En nu , begin jaren vijftig , lag er wel een zeer balangrijke familie-mijlpaal in het verschiet :  op 31 januari 1953 waren namelijk Wims ouders 40 jaar met elkaar getrouwd en dát moest natuurlijk herdacht en gevierd (enigermate bedaard en rustig uiteraard , zoals het Flakkeênaars van toen 'betaamde' ) gaan worden , en dus zouden op die heuglijke dag alle kinderen plus aanhang inclusief hún kinderen , 'van heinde en verre' (= Rotterdam en Den Haag) naar Middelharnis komen voor een gezellig samenzijn , waarna de volgende dag , een zondag  (dus dat was toch al een vrije dag) , de familie weer huiswaarts zou kunnen gaan keren , alleen ......... die volgende dag was wél de eerste februari 1953 , de dag van de watersnoodramp .......

Ook al ging het die feestelijke dag van 31 januari 1953 al wel hard waaien , héél hard waaien zelfs , toch was er niemand die op die dag al kon vermoeden welk immens drama zich een etmaal later in het zuidwesten van het land , tengevolge van een buitengemeen ongelukkige samenloop van omstandigheden (springvloed gelijk met zware storm) zou gaan afspelen en van de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 een ongekende rampnacht zou gaan maken ....... 

 

 Mijn vader logeerde die nacht samen met zijn vrouw en zijn toen nog maar vier jaar jonge zoontje Leendert in het huis van zijn ouders in Middelharnis .  Héél Middelharnis kwam die nacht blank te staan , alle inwoners werden door het water bedreigd en iedereen maakte zodoende enige levensbedreigende momenten door , maar gelukkig bevond het ouderlijk huis van mijn vader zich op een verhoudingsgewijs gunstige locatie in het dorp , waardoor het water 'slechts' van één kant op het huis afkwam en zodoende de verwoestende kracht van het water nog enigszins beperkt bleef , máár dit kon zeker niet gezegd worden van Wims broers en zusters die elders in het dorp de rampnacht doorbrachten .........

Zodra het enigszins mogelijk was , is mijn vader toen in de loop van die 1e februari met angst en beven op zoek gegaan naar z'n broers Arend en Cor en z'n beide zusters Ida en Sien die allemaal mét hun echtgenoten én met hun kinderen als ratten in de val leken te zijn in- en opgesloten door het alles en iedereen vernietigende water .......

Hun huizen en al vrijwel hun bezittingen zijn toen volkomen reddeloos verloren gegaan , maar na vele zeer benauwende uren zouden zij gelukkig allemaal dankzij een reddingsoperatie met boten gered kunnen worden .

    En tóch zouden oorlog en ook watersnoodramp uiteindelijk niet zo'n grote invloed op mijn vaders algehele gemoedstoestand gehad blijken te hebben als zijn volledig onvoorziene echtscheiding in het jaar 1958 .......  

Na elf jaar kwam er reeds een einde aan het huwelijk van mijn vader .  De twee kinderen bleven bij hun moeder wonen , en voor mijn vader rees er nu dus onmiddellijk een groot probleem :  waar kan ik woonruimte vinden ??   Na heel even nog ergens in Rotterdam te hebben ingewoond , verliet mijn vader korte tijd later 'voorgoed' de havenstad en verruilde deze als het ware voor die ándere grote stad in de buurt :  Den Haag , de stad waar zijn zuster Sien met haar man Ben en dochter Elly sinds 1946 woonden . In hun Haagse woonhuis vond m'n vader toen tijdelijk onderdak en kwam ook al snel in contact met Riet ten Wolde , de enige zuster van Ben .... en dat regelmatige contact leidde er zelfs toe dat Riet en Wim elkaar op 25 september 1959 , ten overstaan van de ambtenaar van de burgerlijke stand in het stadhuis van de gemeente Den Haag , officieel en plechtig het jawoord zouden geven én een zeer gelukkig huwelijksleven tegemoet zouden kunnen gaan zien van bijna 25 jaar ......

Een jaar later werd er ook nog een zoon geboren , die verdacht veel gelijkenis schijnt te vertonen met de schrijver van dit alles .......  

In alle jaren die volgden op de huwelijksdag behielden Wim en Riet altijd zeer veel contact met Sien , de zus van Wim , en met haar man Ben die dus weer de broer van Riet was .   In karakter leek Ben op zijn zus Riet , en Sien had weer veel weg van haar broer Wim  -  en zodoende zou er in al die jaren ook steeds een zeer goede , vriendschappelijke en zeer hechte band blijven bestaan tussen de twee echtparen  -  en in al die jaren woonden ze ook nooit meer dan één of twee straten van elkaar vandaan !

     Midden jaren zestig had mijn vader ontslag genomen bij de firma Rynbende in Schiedam   -  begin jaren zestig pendelde m'n vader dus steeds dagelijks heen en weer tussen Den Haag en Schiedam en daar kwam nu dus een definitief einde aan , want .... hij trad in 1965 in dienst als magazijnbediende/controleur bij het fotografisch concern Agfa-Gevaert in de gemeente Rijswijk (en dat was nu slechts op fietsafstand verwijderd van z'n woonplaats Den Haag , een hele verbetering dus!)  

Net als bij Rynbende zou het dienstverband van m'n vader bij Agfa-Gevaert ook in totaal precies 18 jaar blijken te gaan duren .  Elke ochtend ging m'n vader op de fiets naar zijn werk in de Rijswijkse Plaspoelpolder  , en zeker voor een enthousiast fotograaf én filmer als mijn vader altijd is geweest , was het werken bij zo'n groot fotografisch concern uiteraard níet onplezierig te noemen !

 

De jaren zestig en zeventig brachten   -  eindelijk dan !   -  enige mate van welvaart in ons aller leven en zodoende konden er ook met enige regelmaat vakantiereizen worden gemaakt  -   aanvankelijk bleven deze nog beperkt tot het Utrechtse Doorn ('De Bonte Vlucht') , maar sinds begin jaren zeventig vertrokken we voor een vakantiereis elk jaar richting Duitsland of Oostenrijk , een vakantiereis die we altijd met z'n vijven (Wim , Riet , Sien , Ben en Wim jr.) en ook altijd in perfecte onderlinge harmonie met elkaar maakten .   

      Midden jaren zeventig werden we in ons woonhuis midden in de nacht opeens geconfronteerd met een wel zeer bijzonder meteorologisch verschijnsel .  In die zomernacht werd ons woonhuis getroffen door een , tot op de dag van vandaag , immer nog niet zeer goed verklaarbaar fenomeen : een bolbliksem .......  

Door het oorverdovend geluid zaten we die nacht van het ene op het andere moment allemaal rechtop in bed , nog niet geheel en al goed beseffend wat er zich nu precies luttele seconden eerder had plaatsgevonden ....

Ons woonhuis stond nog overeind en was gelukkig ook nog volledig intact en ook na een nachtelijke rondgang door het huis leek het alsof er helemaal niets was gebeurd , máár die enorme herrie moest toch haast wel afkomstig geweest zijn van een blikseminslag , of niet ...!?!   

Pas de andere dag bleek wat er zich in die bewuste nacht allemaal had afgespeeld :  de bliksem , die volgens ooggetuigen dus een bolbliksem moet zijn geweest , was ingeslagen in de hoekpunt van het dak met de muur en had daar een gedeelte van de buitenmuur (en gelukkig dus slechts van de búitenmuur ....) helemaal weggeslagen , en moet daarna als het ware zijn doorgerold naar het midden van het dak om te eindigen in de hoge mast van het centrale antennesysteem waar dan ook bijzonder weinig van was overgebleven ......  Gelukig was er niemand gewond geraakt en kon alle schade snel weer hersteld worden , maar we vroegen ons toen natuurlijk wel even af wat er nu gebeurd zou zijn indien die bolbliksem een geheel andere route gevolgd zou hebben in die bewuste nacht na te zijn ingeslagen in ons dak ........

 

   Alhoewel mijn vader vrijwel nooit een dag ziek thuis was geweest , begon zijn gezondheid begin jaren tachtig  -  m'n vader is dan inmiddels de zestig net gepasseerd  -  vrij plotseling te verslechteren .  Na een kort medisch onderzoek , waarin aanvankelijk feitelijk niets concreets naar voren kwam , werd besloten dat hij voor enige tijd nog slechts halve dagen zou gaan werken , om zo te zien of er op deze wijze verlichting van de klachten zou optreden , maar dit gebeurde niet , in tegendeel zelfs .....

Omdat de klachten zelfs verergerden , werd m'n vader op 1 februari 1984 opgenomen in het voormalige Haagse ziekenhuis Bethlehem voor een grondig onderzoek .

Gedurende de eerste periode van het verblijf in het ziekenhuis , hield m'n vader nog een soort van dagboek bij waaruit zeer duidelijk blijkt hoe ingrijpend en belastend al deze onderzoeken voor hem lichamelijk en ook psychisch geweest moeten zijn .

De aantekeningen die m'n vader de eerste dagen maakte , waren opgeschreven in zijn immer heldere handschrift , maar naarmate de dagen verstreken , het aantal medische ingrepen toenamen en zijn algehele conditie duidelijk verslechterde , verdween gaandeweg deze heldere stijl en maakte plaats voor onduidelijke en vage letters , totdat het moment kwam waarop hij helemaal met het maken van aantekeningen stoppen zou .

In die beginperiode hadden we nog wel van dag tot dag kunnen lezen wie er allemaal op bezoek geweest waren bij m'n vader (familie , collega's van de zaak) en dat dit bezoek hem ook daadwerkelijk goed deed , ook al kon het soms wel wat vermoeiend zijn .  

   Toen het uiteindelijke resultaat van alle onderzoekingen aan ons bekend werd gemaakt , waren we ronduit verbijsterd en geshockeerd  ..... 

Wim bleek aan een zeer ernstige , zeer kwaadaardige vorm van lymfklierkanker te lijden , waarbij er nog slechts één lichtpuntje was : deze variant van de ziekte kon worden behandeld en , in het gunstigste geval , ook nog bestreden worden middels een zware medicijnkuur ..... We begrepen wel dit het een lange en zware weg zou gaan worden naar mogelijk , slechts mogelijk , herstel .....

  Na een maand in het ziekenhuis gelegen te hebben , kreeg m'n vader van de behandelend internist toestemming om het ziekenhuis te verlaten , maar al de eerstvolgende dag in de vertrouwde huiselijke omgeving ging het mis : de toch al zeer broze fysieke conditie van m'n vader ging verder achteruit , zo zeer zelfs dat hij al speodig weer naar het ziekenhuis met een ambulance moest worden teruggebracht , waar geconstateerd werd dat er sprake was van een ernstige longontsteking . 

M'n vader zou nooit meer naar huis terugkeren .

Alhoewel hij wel zou weten te herstellen van deze longontsteking , begrepen we terdege dat dit een duidelijk teken was van de enorme aanslag die er door zijn ziekte al op zijn lichamelijke gesteldheid gepleegd was .

De weken die volgden waren verschrikkelijk . Lange tijd verbleef m'n vader in quarantaine en kon je hem alleen maar bezoeken na een grondige omkleedbeurt : elke bezoeker diende speciale medische handschoenen , schoenbeschermers , een monddoekje en jas aan te trekken alvorens naar binnen te kunnen gaan vanwege het grote infectiegevaar waar mijn vader op dat moment aan bloot stond . 

Tot twee maal toe balanceerde m'n vader in die weken op het randje van de dood , en tot twee maal toe hadden we al bijna definitief afscheid van hem genomen .... maar tot twee maal toe wist m'n vader uit dit diepe dal   -  zonder enige twijfel het diepste en meest duistere dal uit zijn gehele bestaan  -  toch weer omhoog te klauteren , langzam , héél langzaam ....

   M'n vader kreeg op een bepaald moment speciale voeding (zgn. astronautenvoeding) aangeboden om zijn ernstig verzwakte fysieke conditie enigermate te kunnen verbeteren , waarna zelfs besloten kon worden om een begin te gaan maken met de zware cytostatica-kuur .

Een drietal kuren heeft mijn vader toen in de loop van meerdere weken gevolgd , die , tot onze opluchting , bij hem geen al te zware bijwerkingen teweegbrachten én ook aan leken te slaan , zodat we na drie loodzware maanden uiteindelijk dan toch nog , voorzichtig , heel voorzichtig enige hoop begonnen te koesteren  , tótdat de dag kwam die aan al die voorzichtig opgebouwde hoop  op wrede en onherroepelijke wijze  een definitief einde zou maken :  in de ochtenduren van donderdag 10 mei 1984 werden we vanuit het ziekenhuis opgebeld met de ontstellende wededeling dat Wim die morgen in een coma was geraakt en dat er gevreesd werd voor zijn leven ....

Na aankomst in het ziekenhuis bleek ons onmiddellijk hoe ernstig de situatie was , zodat op dat moment alle voorzichtig opgebouwde en gekoesterde hoop op toch nog mogelijk erstel volledig  vervloog ....

Wij (= m'n moeder , tante Sien , oom Ben en ik) waren aanwezig toen om tien minuten voor één op die 10e mei m'n vader zijn laatste adem uitblies in een ziekenhuisbed van het Haagse ziekenhuis Bethlehem .  Even later begon het bezoekuur en vulden de gangen en kamers zich met het geroezemoes , het gedrentel en de begroetingen van allerlei bezoekers , terwijl wij , verslagen en verdoofd , ons een weg moesten banen in tegenovergestelde richting ......

Artsen konden niet exact aangeven wat de doodsoorzaak van Wim is geweest .  Vermoedelijk is m'n vader gestorven aan de gevolgen van een darmperforatie , als gevolg van de zeer sterke achteruitgang van zijn algehele lichamelijke conditie . De behandelende internist vertelde dat de uitslag van de derde cytostatica-kuur nog aangaf dat de kankercellen toch duidelijk in remissie waren ...... 

   Mijn vader Willem van der Groef overleed op 63-jarige leeftijd , slechts enkele maanden verwijderd van zijn , helaas nimmer in vervulling gegane , vervroegde pensionering waar hij , na een lang arbeidzaam leven , zeer verdiend en inmiddels ook zeer reikhalzend naar had uitgekeken .....

Vijf dagen later , op 15 mei 1984 vond de uitvaartplechtigheid plaats .  De rouwstoet begon in de binnenstad van Den Haag en ging via ons woonhuis in Moerwijk naar het crematorium Eykelenburg in de buurgemeente Rijswijk .

Juist op het moment waarop de stoet het terrein opreed , vielen er enkele regenspetters duidelijk zichtbaar op de ruiten van de volgauto's , als symbolische tekens van verdriet , rouw en ondersteuning vanuit een hogere sfeer , zo leek het haast wel .......  


 

 

uitstrooiveld , crematorium Eykelenburg , Rijswijk (Z-H)

 

 

 

 

WIILEMPJE VAN DER GROEF  (1897 - 1962) , Begraafplaats , Stad aan 't Haringvliet

kwartierstaat / voorouders van Willempje van der Groef :

http://familietenwolde.com/PGV/pedigree.php?rootid=I8145