»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»







»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»


 

> A K T E S & DOCUMENTEN (II) + LEVENSVERHALEN



* AKTES EN DOCUMENTEN *

II) Aktes en documenten van VDG-verwanten uit iets minder lang vervlogen tijden

 

> geboorteakte van Jacob van der Groef , zoon van Willem van der Groef en Lidia Missel , dd 12 maart 1868 , Nieuwe-Tonge

 

> overlijdensakte van Jacob van der Groef , zoon van Willem van der Groef en Lidia Missel , dd 2 april 1868 , Nieuwe-Tonge

 

> huwelijksakte van Willem van der Groef ( zoon van Jacob van der Groef en Pieternella Donkersloot ) en  Elisabeth Tijl , Nieuwe-Tonge 

 

 HET ZEER UITZONDERLIJKE , DRAMATISCHE LEVENSVERHAAL VAN WILLEM VAN DER GROEF , GEBOREN OP 11 FEBRUARI 1842 IN SOMMELSDIJK EN OVERLEDEN OP 18 OKTOBER 1893 IN ROSARIO , IN DE ARGENTIJNSE REPUBLIEK

 

WILLEM VAN DER GROEF , hoofdpersoon en tragisch middelpunt van deze familiekroniek , kwam ooit op 11 februari 1842 in het Flakkeese Sommelsdijk ter wereld in het arme , protestantse gezin van JACOB VAN DER GROEF en PIETERNELLA DONKERSLOOT - beide ouders waren arbeider van beroep .

Willem was weliswaar het vijfde kind dat binnen dit gezin het levenslicht zag , maar pas het tweede kind dat uiteindelijk de volwassen leeftijd bereiken zou .

Van de elf kinderen die er binnen de drie huwelijken van zijn vader geboren werden , zouden slechts vijf kinderen in staat zijn op te groeien tot volwassen man of vrouw .

Hoe groot de armoede en hoe intens de wens geweest moet zijn om elders , buiten Goeree - Overflakkee , een ander en beter bestaan te vinden , blijkt wel uit het gegeven dat van de vier volwassen geworden zusters van Willem er twee , Cornelia en Johanna Jacoba , zelfstandig , dus zónder echtgenoot (!) , aan het eind van de 19e eeuw , voorgoed vertrokken waren naar het land van de onbegrensde mogelijkheden , naar de Verenigde Staten .......

En ook Willems leven zou aan de andere kant van de Atlantische Oceaan , op het Amerikaanse continent , maar dan op het zuidelijke gedeelte daarvan , op zeker moment en op dramatische wijze een vervolg krijgen en ten einde geraken ........ maar dan lopen we vooruit op alle feiten en dus keren wij thans terug naar Willems jonge jaren .....

*

Willem was de derde zoon van vader Jacob en moeder Pieternella ; twee zonen die jaren vóór Willem in het gezin geboren waren , heetten ook Jacob , maar beide eerder geboren zonen waren in hun babyjaren reeds gestorven .

Het had in de lijn der verwachting gelegen als ook hun derde zoon naar zijn opa , Jacob van der Groef , vernoemd zou worden , maar dát geschiedde - vanwege deze zeer trieste voorgeschiedenis ?! - dus níet : Willem werd vernoemd naar zijn ándere opa , naar opa WILLEM DONKERSLOOT .

Al diegenen die (veel) later in de tijd geboren werden en Willem werden genoemd , zullen hun voornaam dus , indirect , aan deze Willem Donkersloot te danken hebben .

Net als zijn vader was Willem arbeider (bouwknecht = boerenknecht) van beroep - en vanwege de belabberde financiele en sociale omstandigheden van toen zal er voor Willem naar alle waarschijnlijkheid ook geen enkele andere beroepsmogelijkheid , met meer en betere vooruitzichten , indertijd weggelegd zijn geweest .

In militaire dienst heeft Willem nooit gezeten , want in zijn bewaard gebleven militaire paspoort staat het volgende geschreven : " ........ bij loting ten deel gevallen no. 22 dat , buiten oproeping gebleven zijnde , hem tot geen dienst heeft verplicht ......"En daar bofte hij toch maar mee , zo zullen we er zelf dan maar aan toevoegen , want deze verplichte militaire diensttijd duurde in de negentiende eeuw maar liefst vijf jaren !

Onderaan dit paspoort bevindt zich het enig 'zichtbare en tastbare' uit Willems bestaan : zijn handtekening !

In heldere en tamelijk sierlijke letters had Willem rond het jaar 1860 zijn militaire paspoort gesigneerd , zodat hij dus , in tegenstelling tot zijn vader , vermoedelijk wél lezen en schrijven kon , al zal dit dan ongeveer het enige geweest zijn dat níet parallel liep aan het leven van zijn vader , want lees maar hoe het met Willem verder in het leven verging .......

*

Het leven van Willem op Flakkee lijkt welhaast een kopie te zijn geweest van het leven van zijn vader Jacob : evenals zijn vader zou ook Willem drie maal aan een vrouw het jawoord geven en evenals zijn vader zou ook Willem in totaal elf kinderen krijgen én , evenals dat helaas ook geschiedde binnen de gezinnen van zijn vader , zou ook Willem meerdere kinderen vroegtijdig gaan verliezen :  van de elf kinderen van zijn vader werden er uiteindelijk vijf volwassen , van de elf kinderen van Willem bereikten er uiteindelijk zes de volwassen leeftijd ....

Op 25 - jarige leeftijd was Willem voor de eerste keer , hoopvol , verwachtingsvol ...?! , in het huwelijk getreden : Willems eerste bruid heette LIDIA MISSEL - Lidia was dienstbode van broep .

Dit eerste huwelijk verliep desastreus : hun enige kind stierf al binnen drie weken tijd en één jaar nadien kwam er ook al een onafwendbaar einde aan het nog jonge leven van zijn echtgenote : Lidia Missel werd niet ouder dan 27 jaar .

Eind 1869 vond Willems tweede huwelijk plaats : Willem trouwde toen met arbeidster ELISABETH TIJL , en met haar zou Willem in de daarop volgende jaren meerdere kinderen krijgen , maar ook aan dit huwelijks - en gezinsgeluk kwam abrupt een eind toen Elisabeth in de lente van het jaar 1879 , in de lente van haar leven , op 34 - jarige leeftijd overleed .

Anno 1879 had Willem , op dat moment in zijn bestaan toch nog niet ouder dan 35 jaar , inmiddels al vier jong gestorven kinderen en twee echtgenotes ten grave moeten dragen .....

Enkele jaren later trad Willem voor de derde en tevens dus laatste maal in het , voor hem inmiddels zo vertrouwde huwelijksbootje : Willems derde echtgenote heette IDA VAN MAASTRIGT , arbeidster van beroep , protestants van religie en , net als Willem , straatarm ..... want om dit derde huwelijk doorgang te kunnen verlenen ,werd , noodgedwongen , een zogenaamd bewijs van onvermogen afgegeven voor beide echtelieden , vanwege hun beider " behoeftige omstandigheden ........"

Uit het huwelijk van Willem en Ida werden vier kinderen geboren .

Het grootste deel van zijn leven woonde Willem in de Flakkeese plaats NIEUWE - TONGE , hier waren ook , op één na , al zijn kinderen ter wereld gekomen , en hier ook zou hij , in overleg met zijn vrouw , een beslissing gaan nemen die voor hen allen zéér verstrekkende , onvoorziene en zelfs dramatische gevolgen hebben zou ..........

*

Leendert van der Groef , geboren op 27 april 1888 in Nieuwe - Tonge , was het laatste kind van Willem en Ida .

Hoe arm het gezin indertijd geweest moet zijn en hoe groot hun misère , kan duidelijk geïllustreerd worden aan de hand van het volgende voorval uit Leenderts babyjaren : anno 1888 verkeerde het gezin van Willem en Ida nog steeds in zulke armoedige en behoeftige omstandigheden dat zij zelfs het geld ontbeerden om voor hun pasgeborene de voor een baby zo noodzakelijke melk te kopen , en , door de omstandigheden daartoe gedwongen , het jonge ventje daarom maar voedden en grootbrachten met datgene wat wél beschikbbaar was :  met koffie !! Het heeft Leendert er overigens niet van weerhouden om , ondanks deze wat ongezonde levensstart , uiteindelijk de leeftijd van 86 jaar te gaan bereiken ........

Tegen het eind van de 19e eeuw besloten talloze landgenoten aan deze toen heersende grote armoede te ontsnappen door voorgoed afscheid te gaan nemen van Nederland en af te reizen naar het land van de onbegrensde mogelijkheden , naar de Verenigde Staten , om daar , duizenden kilometers van huis , een nieuw en beter bestaan op te bouwen .

In de jaren tachtig van de 19e eeuw vertrokken kort achter elkaar Cornelia van der Groef , Johanna Jacoba van der Groef ( Willems halfzusters ) én Cornelia Tulp , de derde vrouw van Willems vader Jacob , die kort daarvoor weduwe geworden was en de zeventig reeds naderde .....! , en alle drie zónder echtgenoot (!) , naar dit nieuwe 'beloofde land' en zij keerden nooit weerom .........

Door al deze en andere emigrantenverhalen in sterke mate beïnvloed , moeten ook Willem en Ida , na lang of kort beraad , in het jaar 1888 uiteindelijk de knoop hebben doorgehakt en de ónomkeerbare beslissing genomen hebben om min of meer in de voetsporen van al deze mensen te gaan treden , Flakkee definitief vaarwel te gaan zeggen en het levensgeluk dat zij noch in Nieuwe - Tonge , noch in Sommelsdijk , noch in Melissant vinden konden , elders te gaan nastreven , en dus af te reizen naar dat grote Amerikaanse continent , máár ............. niet naar de Verenigde Staten ....................

 

 

D E   A R G E N T I J N S E   J A R E N   < 1889 - 1893 >

Op 24 september 1889 begonnen Willem van der Groef , zijn vrouw Ida van Maastrigt tezamen met de kinderen Daniel , Jacob , Pieternella Anna , Cornelia , Anna , Willem en Leendert aan een onzeker en hachelijk emigratie-avontuur , dat hen allen verlossen moest van honger , gebrek , armoede en misère , maar dat totaal anders verlopen en veel dramatischer en abrupter eindigen zou dan zij zich ooit hadden kunnen voorstellen.........

Op die voor hen allen historische 24e september 1889 vertrok het gezin van Willem , vermoedelijk via de haven van Amsterdam , voor een langdurige bootreis naar "het beloofde land" , het land waar een beter en gelukkiger bestaan voor hen allen in het verschiet zou dienen te liggen : naar ARGENTINIË !!!

Waarom deze (protestantse) mensen eertijds het verre (katholieke) Argentinië als emigratiebestemming hadden uitgekozen , is lange tijd een raadsel voor ons geweest , tótdat we erachter kwamen dat rond deze tijd veel meer landgenoten (ruim 5000) naar Zuid - Amerika vertrokken waren , om op dit zuidelijke continent , met name in Argentinië en in Brazilië , een geheel nieuw bestaan op te bouwen , maar ......... we zijn er ook achter gekomen dat deze mini-volksverhuizing vanuit Nederland richting Zuid - Amerika veelal verre van gelukkig verliep .......

Vele landgenoten keerden na enige tijd volkomen gedesillusioneerd terug naar het oude moederland , óf waren daar al spoedig fysiek niet meer toe in staat .........

Ook het verblijf van het gezin van Willem van der Groef in de Argentijnse Republiek kan in één woord miserabel genoemd worden , zó miserabel zelfs dat we durven stellen dat de vier jaren die hun verblijf in Argentinië duren zou , werkelijk álle ingrediënten in zich dragen voor een lang en dramatisch film-epos !!

 

*

Willem , Ida en de kinderen kwamen eind 1889 in Argentinië terecht in één van de grootste steden van het land : in ROSARIO .

Wij , nazaten van dit echtpaar levend in de huidige tijd , hebben getracht het leven van deze negen mensen in hun nieuwe vaderland zo goed mogelijk te reconstrueren - sommige nazaten wisten over deze bijzondere periode uit het leven van hun voorouders vrijwel niets te vertellen , maar anderen konden aardig wat gegevens toevoegen aan onze familie-geschiedschrijving , die thans dan eindelijk , op deze plaats en op deze wijze zijn uiteindelijke weerslag gevonden heeft .

 

In de grote Argentijnse plaats Rosario zullen Willem , Ida en de zeven kinderen waarschijnlijk een soort van mini-protestantse enclave gevormd hebben binnen een verder vrijwel uitsluitend katholieke omgeving .

Hun protestantse religie , vermoedelijk in combinatie met hun (protestantse) Hollandse , Flakkeese achtergrond en dito gebruiken én hun zeer gebrekkige kennis van de Spaanse taal moeten indertijd in hun nieuwe Argentijnse woonomgeving van meet af aan al voor de nodige spanningen en problemen gezorgd hebben .

Het beeld dat van dit 'Argentijnse avontuur' naar voren komt , is buitengewoon triest en somber te noemen - alle hoop die vader Willem en Ida van deze nieuwe episode in hun leven gekoesterd zullen hebben , zal door al datgene wat zij daar moesten ondergaan , spoedig sterk getemperd en wellicht zelfs vervlogen zijn geraakt .......

Want náást het feit dat zij hier als "vreemde snuiters" en misschien wel als zeer ongewenste "indringers" werden gezien , waren ook de fysieke leefomstandigheden voor het gezin ronduit bar en boos te noemen - er werd door hen zelfs honger geleden ..........

Eén van Willems kinderen , dochter Anna , heeft namelijk later eens verteld dat zij en haar (half-)zusjes in grote ketels waarin toentertijd enorme hoeveelheden suiker vervoerd werden , op zoek gingen naar kleine restanten suiker om zo hun honger enigszins te kunnen stillen .......

Aanvankelijk werd nog gedacht dat dit slechts een kinderspel was , tótdat het besef doordrong dat hier van een 'leuk' kinderspelletje absoluut geen sprake was geweest .....

Willem jr. , het één na jongste kind van Willem en Ida , is in die tijd op zeker moment ernstig ziek geworden , zó ernstig ziek zelfs dat het jonge kind aan de gevolgen van zijn kwaal kwam te overlijden - Willem jr. was geboren in het jaar 1886 en kan dus hooguit een aantal jaren oud geworden zijn .

Het verlies van hun zoon Willem was de eerste zware klap die het gezin in Argentinië te verwerken kreeg - en er zouden er nog meer gaan volgen .......want ook de gezondheidstoestand van moeder Ida - als gevolg van alle beproevingen en ontberingen ??! - liet veel , héél veel te wensen over ........

Op zeker moment gedurende die vier jaren die het verblijf in Rosario duren zou , werd ook Ida namelijk zeer ernstig ziek , zó ziek zelfs dat ziekenhuisopname onvermijdelijk was - maar nu was ze tenminste wél in goede handen , althans zo léék het .........

Eén maal hebben Willem en de kinderen Ida in het ziekenhuis een bezoek kunnen brengen , maar toen zij voor een tweede bezoek in het ziekenhuis aankwamen , kregen zij het ontstellende bericht te horen dat hun geliefde echtgenote en (pleeg-)moeder enige tijd daarvoor overleden was én reeds begraven ..........

Blijkbaar had niemand van het ziekenhuispersoneel de moeite genomen om Willem en zijn kinderen in te lichten over het verscheiden van Ida .

De vraag die zich dan onmiddellijk aandient , is : Waarom niet ??? De verbijstering over deze hele gang van zaken werd zelfs nog groter toen ook later nog bekend werd dat in het ziekenhuis getracht moet zijn om de doodzieke Ida zo ver te krijgen dat zij "het heilig kruis zou kussen ...." Voor een vrouw die haar hele leven tot de hervormde kerk had behoord , was dit vanzelfsprekend onacceptabel , om het slechts mild uit te drukken ......

Was dit nu een oprechte poging geweest om Ida , 'op de valreep nog' , tot het katholieke geloof te bekeren , óf was het een poging geweest om een niet-katholieke vrouw aan het eind van haar leven , vanwege haar "verkeerde religie" , nog min of meer te gaan vervolgen .....?? - wederom zo'n vraag waarop het juiste antwoord niet meer , en te vrezen valt zelfs helemaal nóóit meer , te geven zal zijn ........

Anna , één van Ida's kinderen , heeft later in haar leven meer dan eens de wens te kennen gegeven om nog eens volledige helderheid te verkrijgen over de exacte omstandigheden rondom de ziekte en dood van haar moeder - deze wens is helaas nooit in vervulling gegaan ........... 

 

*

In bewaard gebleven documenten over Willems bestaan staat vermeld dat hij eertijds in Rosario als  s t o k e r  de kost moet hebben verdiend voor zijn hele gezin ; onderdeel van dit werk was het onderhoud van de immens grote ketels die in de suikerindustrie gebruikt werden , een , naar wij aannemen , zwaar , ongezond en zeker ook gevaarlijk werk ......

18 oktober 1893 zou in het bestaan van Willem en zijn kinderen de meest dramatische en ingrijpende dag blijken te zijn die zij ooit in hun leven zouden meemaken , met bovendien zéér verstrekkende gevolgen voor álle betrokkenen .........

De 18e oktober 1893 begon voor Willem zoals alle andere dagen , met opnieuw een zware werkdag in het vooruitzicht , met wederom een groot leeg suikervat waarin hij zou moeten afdalen ....

Deze vaten waren zó groot dat Willem voor deze onderhoudsklus , vermoedelijk langs een ladder , in het vat moest neerdalen , om zo staande op de bodem van het vat een begin te kunnen maken met zijn werkzaamheden .

Menigmaal zal Willem , zo vermoeden wij althans , zich afgevraagd hebben waarom hij helemaal naar dit land afgereisd was om hier nu op deze wijze in zijn (karige) onderhoud en dat van zijn kinderen te moeten voorzien ...

Mar nu was er geen weg meer terug en moest hij er maar het beste van zien te maken , hopende dat de toekomst er voor hem en zijn kinderen rooskleuriger uit zou blijken te zien dat het recente verleden - al zou er van een 'toekomst' voor Willem absoluut geen sprake meer kunnen zijn ..............

Op die tragische , memorabele 18e oktober 1893 , terwijl hij 'in het zweet zijns aanschijns' zijn monotone , zware werk stond te verrichten , moet de een of andere onverlaat c.q. moordenaar ..... het stoomsysteem van het vat geactiveerd hebben , waardoor Willem als het ware door deze kokend hete stoom geschroeid werd en dientengevolge een buitengewoon pijnlijke , jammerlijke en tragische dood gestorven moet zijn .........

En nog diezelfde dag is het ontzielde lichaam van Willem van der Groef in zijn werk- en woonplaats Rosario , gelegen in de deelstaat Santa Fe in Argentinië , op 51 - jarige leeftijd ter aarde besteld .

Dochter Anna , eind 1893 negen jaar oud , kon zich later nog herinneren dat zij die bewuste dag enkele stukken van haar vaders kleren had zien liggen , de gruwelijke bewijsstukken van de onbeschrijfelijke tragedie die korte momenten eerder had plaatsgegrepen .

 

*

De belangrijkste , alles overheersende vraag die nu natuurlijk nog beantwoord dient te worden , is : Was hier nu 'enkel' sprake van een zeer triest ongeval óf werd Willem daadwerkelijk opzettelijk en met voorbedachte rade om het leven gebracht en zo ja , waarom dan wel ???

Het is ons bekend dat er op de jammerlijke dood van Willem in Argentinië een rechtszaak is gevolgd en dat dit strafproces ook geresulteerd moet hebben in veroordeling van de dader of daders , maar ........ het is ons tevens bekend dat de straffen die toentertijd opgelegd zijn , erg laag geweest moeten zijn , zodat we ons nu nog steeds afvragen of de dader(s) veroordeeld zijn vanwege grove onachtzaamheid de dood van een onschuldig mens ten gevolge hebbend , ófwel vanwege opzettelijke levensberoving , moord dus , mogelijkerwijs als gevolg van zeer hoog opgelopen (religieuze) twisten ?!?!

Leendert , de jongste zoon van Willem , is er zijn gehele leven van overtuigd gebleven dat zijn vader het slachtoffer geweest moet zijn van een wrede en lafhartige moordaanslag .

Maar was hier echt wel sprake van een moordaanslag ??

Zou iemand vanwege (religieuze) spanningen en twisten werkelijk zó ver gaan dat hij een eenvoudige , weerloze , hardwerkende man , vader van meerdere kinderen , op een dergelijke brute wijze van het leven zou willen beroven ???

De exacte omstandigheden en drijfveren achter de gebeurtenissen van toen kennen we niet en zullen we ook , naar alle waarschijnlijkheid althans , nooit meer te weten komen , zodat onze slotconclusie zijn moet dat het juiste , ultieme antwoord op deze belangrijke en intrigerende vraag vermoedelijk voor altijd verscholen zal blijven in de mistige nevelen van de eeuwenoude geschiedenis van het leven van onze verre voorvaderen ...........

 

 

M A A R   H O E   N U   V E R D E R ???

Wat was nu het verdere verloop van het leven van Willems zes kinderen ???

Hadden de kinderen korte tijd daarvoor al op tragische wijze hun moeder verloren , nu moesten zij ook , en deze maal zelfs volkomen onverwachts , voorgoed afscheid nemen van hun vader , én waren dus , van de ene op de andere dag , vrijwel volledig verstoken van middelen van bestaan .........

Besloten werd daarom , na kort of ampel beraad , om weer terug te keren naar het oude moederland , naar Nederland dus , terug naar de plaats waar hun aller wiegje ooit had gestaan : naar de plaats Nieuwe - Tonge op het eiland Goeree - Overflakkee ...

Eén van de kinderen , zoon Jacob , besloot echter om in Rosario achter te blijven , alhoewel hij eind 1893 niet ouder was dan 17 jaar !

Zodoende zou hij natuurlijk wel als enige van de familie nog in staat zijn om het komende strafproces in Argentinië bij te gaan wonen .

Eind oktober of begin november in dat gedenkwaardige jaar 1893 moeten Jacob en zijn (half-)broers en - zusters op de kade van de haven van Rosario gestaan hebben , somber en verdrietig gestemd vanwege alle recente gebeurtenissen , maar ook vanwege de onzekere toekomst die er nu voor hen allen in het verschiet lag ....

Het afscheid aan de kade zal zeer zeker emotioneel geweest zijn : Daniel , Pieternella Anna , Cornelia , Anna en Leendert lieten hun 17 - jarige broer achter in dit voor hen zo vijandige land , niet wetend of zij hem ooit nog wel terug zouden zien .

Toen de stoomboot de haven van Rosario verliet , zullen ze hem vermoedelijk allemaal tót aan het allerlaatste moment hebben toegezwaaid ......... en inderdaad zou dit het állerlaatste levende beeld blijken zijn dat zij van hun broer Jacob en Jacob op zijn beurt van zijn broers en zusters te zien zouden krijgen..............

 

 

D E   T E R U G R E I S

Het vijftal begon nu aan een tweede lange bootreis over de Atlantische Oceaan .

Maar ook nu , aan boord van het schip , speelden zich nog minstens twee 'drama's' af .......

Het eerste 'drama' zouden we , met wat overdrijving , een ware kinder-tragedie kunnen noemen ....

Dochter Anna , nog maar negen jaren jong , had een kostbaar en zeer dierbaar bezit : een klein poppetje , dat zij misschien nog wel kort daarvoor als afscheidscadeau van haar broer Jacob gekregen had - vermoedelijk koesterde zij dit eenvoudige stuk speelgoed als ware het een zeer bijzonder kleinood en mogelijkerwijs was dit kleine poppetje zelfs Anna's énige bezit ...... maar wat gebeurde er .....??!

Tijdens de bootreis viel dit poppetje op zeker moment uit de kleine handjes van het meisje en kwam ongelukkigerwijs precies door een openstaande patrijspoort in de hoge golven van de oceaan terecht , waar het onbereikbaar voor het kind langzaam wegzonk in het onmetelijk diepe water van de oceaan ..... en uiteindelijk helemaal uit het zicht verdween .......

Een groter verlies was er op dat moment voor een kind van negen jaar nauwelijks denkbaar ...........

 

Het andere drama dat zich aan boord van het schip afspeelde , was van een geheel andere orde .

Aan boord van het schip bevond zich onder andere een rijk Joods echtpaar dat op weg was naar de Verenigde Staten . < Het schip moet dus vanuit Argentinië eerst naar Amerika zijn gevaren alvorens koers gezet te hebben richting Europa > .

Dit Amerikaanse echtpaar kreeg tijdens de reis ook het zeer trieste relaas te horen van het verblijf van de kinderen in Argentinië , maakte zodoende ook kennis met de kinderen , en moet vooral door de aanblik van het jongste kind , Leendert , toen nog maar vijf jaar oud , zeer getroffen zijn geweest .

Leendert , zeer donker van uiterlijk , moet namelijk als twee druppels water op hun korte tijd daarvoor overleden kind geleken hebben , zó sterk zelfs dat zij op het idee kwamen aan Daniel , toentertijd fungerend als de pater familias van het hele stel , het volgende wel heel bijzondere en tegelijkertijd ook shockerende voorstel te doen ........

Het echtpaar was bereid voor geld , voor véél geld , de jonge Leendert van Daniel te kopen (!) , hem dan als 'hun eigen zoon' de Verenigde Staten 'binnen te loodsen' en hem als ware hij hun eigen , bloedeigen zoon , verder in Amerika groot te gaan brengen ..........

Dit op z'n zachtst gezegd nogal opzienbarende voorstel schéén voor alle betrokken partijen aantrekkelijk te zijn : het echtpaar had toch nog het zo verlangde kind en kon , zonder verdere administratieve 'adoptie-rompslomp' , met dit kind in Amerika voet aan wal gaan zetten ; Leendert zou een rijke en hopelijk ook gelukkige toekomst tegemoet kunnen zien , nu nog te jong om te beseffen dat deze ouders zijn echte ouders niet waren en dat 'Leonard Cohen' of bijv. 'Leonard Rosenthal' zijn echte naam en identiteit helemaal niet waren ; en tenslotte : alhoewel ze nu op weg waren naar een arme leefomgeving , zouden de overige kinderen dankzij dit aangeboden geld dan toch in ieder geval in staat gesteld worden om straks , in Nieuwe - Tonge , over een wat royalere financiele armslag te kunnen beschikken - en dat zou absoluut geen luxe geweest zijn !

Daniel , de 'pater familias' , degene die nu als enige over Leenderts toekomst moest gaan beslissen , moet het voorstel daadwerkelijk enige tijd in overweging genomen hebben en alle voors en tegens ervan tegen elkaar afgewogen hebben , en uiteindelijk dan de knoop doorgehakt hebben ........ door toch maar niet op dit even aantrekkelijke als afstotende voorstel in te gaan , met de volgende redenering : " We zijn vier jaar geleden gezamenlijk vanuit Nederland naar Argentinië vertrokken , we gaan nu ook weer gezamenlijk met elkaar terug naar onze geboortegrond ....." --- en zo geschiedde dus ook , want op 10 december 1893 arriveerden Daan , Pietertje , Anna , Cornelia én de jonge Leendert in de plaats die zij enige jaren daarvoor "voorgoed" achter zich hadden gelaten ...... in Nieuwe - Tonge .....

In Nieuwe - Tonge konden de vijf kinderen niet langer meer bij elkaar en werden daarom ondergebracht in verschillende pleeggezinnen om daar , zo wij stellig hopen , verder liefdevol grootgebracht te worden ........

 

 

E P I L O O G

Hoe is het nu met al deze kinderen verder gegaan in het leven ....??!

DANIEL ( 'DAAN' ) , de oudste , de 'pater familias' dus , ging in Nederland aan de slag als (bouwvak-)arbeider , later als steenkolenwerker en kreeg spoedig verkering met een dorpsgenote met wie hij in 1898 in het huwelijk trad .

Het pas getrouwde paar vestigde zich in Rotterdam , waar ook al hun kinderen geboren zouden worden .

Daan zou uiteindelijk een hoge leeftijd bereiken : hij overleed op bijna 86 - jarige leeftijd , níet op Flakkee of in Rotterdam , maar in de woonplaats van zijn zoon Jacob : in Amsterdam .

Ook zijn kinderen zouden zelf later veelal in het huwelijksbootje stappen en ook kinderen gaan krijgen , zodat er heden ten dage véle nazaten van Daan en zijn vrouw Annetje rondlopen , op Flakkee , in Rotterdam , Amsterdam en ook elders in den lande ........

Ook PIETERNELLA ANNA ( 'PIETERTJE' ) , zuster van Daan , kwam sinds haar huwelijk in 1902 in de grote havenstad te wonen , en in deze stad kwamen ook haar drie kinderen ter wereld : zoon Adrianus ( 'Adri') kreeg later maar liefst 10 kinderen , 24 kleinkinderen en 28 achterkleinkinderen ! < althans dit was de "voorlopige stand der nazaten" anno 2006 .... > , zodat we , zonder enige overdrijving , stellen kunnen dat de hernieuwde aanwezigheid van Pietertje in Nederland zeker níet zonder aanwijsbare en merkbare gevolgen gebleven is .......

Van de vijf kinderen die teruggekeerd waren , kwam Pietertje als enige al vóór de oorlog , in 1936 , te overlijden -  Pieternella Anna van der Groef werd 57 jaar oud .

CORNELIA , eerste kind uit het laatste huwelijk van Willem van der Groef met Ida van Maastrigt , trouwde eveneens , maar haar huwelijk zou kinderloos blijven , al was ze wél , samen met haar echtgenoot , pleegouder over één van de kinderen van haar halfbroer Daan .

Cornelia heeft van alle kinderen de hoogste leeftijd kunnen bereiken : op 91 - jarige leeftijd is zij na een zeer lang verblijf in rusthuis "De Goede Ree" in het Flakkeese Middelharnis overleden .

ANNA , de ruim een jaar jongere zuster van Cornelia , heeft wellicht van alle kinderen het meest avontuurlijke leven geleid : ze is in haar (lange) leven zelfs twee maal geëmigreerd ! - de eerste maal natuurlijk in 1889 , de tweede keer in het jaar 1910 , toen zij naar de Verenigde Staten vertrok , haar grote Flakkeese galiefde achterna , Pieter Hartveld , met wie zij in de plaats Passaic , in de staat New Jersey , officieel in de echt verbonden werd .

Maar het echtpaar vestigde zich definitief helemaal aan de andere kant van het land , in de staat Californië , waar ook hun zes kinderen allemaal het levenslicht zouden zien .

In de jaren zestig van de vorige eeuw zijn Anna en Pieter , na een afwezigheid van 50 jaar (!) , nog eens voor familiebezoek op Flakkee teruggeweest .

Na zóvele jaren moet dit voor alle betrokkenen toch wel een zéér emotioneel weerzien geweest zijn !

Anna is uiteindelijk in Californië , in haar woonplaats Oxnard , op 88 - jarige leeftijd overleden .

De zes kinderen van Anna en Pieter zijn later allemaal in het huwelijk getreden , hebben ook zelf kinderen gekregen , kleinkinderen , achterkleinkinderen ......

Eind 2005 woonden er in Amerika , in Californië en omstreken , in totaal 62 (!) nazaten van dit van origine Flakkkeese echtpaar en ook drie van hun kinderen , van wie de oudste de 90 reeds gepasseerd was , waren toen nog steeds onder ons !

LEENDERT ( 'LEEN' ) , ooit de benjamin in het gezin van Willem en Ida , nam op jonge leeftijd dienst bij de RTM ( = de voormalige Rotterdamsche Tramweg Maatschappij ) en trad op 24 - jarige leeftijd in het huwelijk met zijn dorpsgenote Pieternella van den Tol .

Leen en Pieternel trouwden en woonden evenwel in de 'hoofdstad' van het eiland , in Middelharnis dus , en hier werden ook hun zes kinderen , vier zonen en twee dochters , geboren .

Alle zes kinderen zijn later in het huwelijk getreden en hebben zelf ook weer kinderen en (achter-)kleinkinderen gekregen .

Helaas is thans geen van deze zes kinderen nog in leven , maar wél zijn er op dit moment , aan het begin van een nieuw millennium , zo rond de 25 nazaten , still alive and kicking , die allemaal afstammen van het echtpaar Van der Groef / Van den Tol .

"Aartsvader" van alle deze mensen , Leendert van der Groef , is eind 1974 op 86 - jarige leeftijd in Den Haag overleden , ruim een week na zijn zuster Cornelia ....

*

Hebben we nu echt alle kinderen , inclusief verre nazaten , van Willem van der Groef de revue laten passeren ......???

NEE ...... want er ontbreekt natuurlijk nog één kind :  JACOB ! Willems één na oudste zoon , Jacob , was immers indertijd 'moederziel alleen' in Argentinië achtergebleven .

Hoe zou het hem in het verdere leven vergaan zijn ??!

Is hij getrouwd geweest , heeft hij kinderen gekregen , heeft hij een hoge leeftijd mogen bereiken ???

Vragen die vanuit het verre Nederland rondom de millennium-wisseling natuurlijk niet zo één, twee , drie te beantwoorden schijnen , tot voor kort althans ........

Want dankzij de medewerking van een aantal verre verwanten zijn wij tóch nog , tamelijk onverwachts , in staat gesteld om ook het verdere verloop van Jacobs leven te kunnen volgen .

In een notendop : Jacob was eertijds dus níet met zijn broers en zusters naar Nederland teruggekeerd om het strafproces tegen de mogelijke moordenaar(s) van zijn vader te kunnen bijwonen - zo was het ons verteld - máár waarom Jacob dan niet onmiddellijk na afloop van het proces zijn (schamele) koffers had gepakt om alsnog naar Nederland af te reizen , verbaasde ons nogal ......

Kón hij niet meer weg of wílde hij het land niet meer verlaten ??

Dankzij contact met een aantal verwanten is ons de ware reden voor het permanente verblijf van Jacob in Argentinië heel erg duidelijk geworden : reeds spoedig na het definitieve vertrek van zijn broers en zusters moet Jacob in Argentinië in het huwelijk getreden zijn en kort daarop ook vader geworden zijn van een zoon die hij - hoe kan het ook anders - naar zijn overleden vader Willem liet dopen ; en in de daarop volgende jaren volgden de geboortes van nog vier kinderen , allemaal dochters .

Jacob was in Argentinië , in de plaats Rosario , eind jaren negentig van de 19e eeuw getrouwd met een in de Nederlanse provincie Groningen geboren en getogen vrouw , met de wat bijzondere naam : Trijntje tho Bokholt .

Voor Jacob moet het dus al snel een uitgemaakte zaak geweest zijn dat zíjn toekomst toch echt geheel en al in het Argentijnse Rosario en níet meer in het Flakkeese Nieuwe - Tonge zou liggen !!

Jacob heeft in zijn onderhoud weten te voorzien als electricien en zowel hij als zijn vrouw Trijntje hebben uiteindelijk in hun nieuwe vaderland een hoge leeftijd bereikt .

Tussen Jacob en zijn (half-)broers en -zusters is er over de jaren wel sporadisch schriftelijk contact geweest , maar tot een daadwerkelijke ontmoeting tussen hen allen is het helaas nooit meer gekomen .

Jacobs dochters zijn later verloofd en vermoedelijk ook getrouwd en er zullen dus ook wel de nodige (klein-)kinderen geboren zijn , maar exacte gegevens over hun verdere leven ontbreken op dit moment nog .

Wél is bekend dat Jacobs enige zoon , Willem / Guillermo , op jong-volwassen leeftijd in het huwelijk getreden is en in latere jaren vier zonen gekregen heeft én dat deze vier zonen later ook zélf weer kinderen gekregen hebben enz. enz. , zodat zelfs in het verre Argentinië Jacobs genen nog overal 'ronddwarrelen' binnen de huidige generatie nazaten ..... én de familienaam Van der Groef absoluut nog níet verloren is gegaan !!

*

Maar óók in Nederland is er toch nog wel één Willem van der Groef te vinden die de vere nazaat is van de Willem van der Groef met wie wij dit lange betoog zijn aangevangen , en die ene Nederlandse Willem van der Groef , die zowel zijn voor- als achternaam , indirect , te danken heeft aan deze man die ooit , zeer lang geleden inmiddels , zo'n opmerkelijk en tragisch leven had gekend , eindigt thans toch echt dit bijzondere , tamelijk lange , hopelijk boeiende , en te zelfder tijd tragische en dramatische levensverhaal van zijn overgrootvader met die voor hem zo vertrouwd in het gehoor liggende naam : WILLEM VAN DER GROEF !!! .......

 

                                    

 

 

 

> geboorteakte van Elisabeth Tijl ( dochter van Daniel Tijl en Cornelia Appel ) , latere echtgenote van Willem van der Groef , dd 3 oktober 1844 , Nieuwe-Tonge

 

 

> overlijdensakte van Elisabeth Tijl , echtgenote van Willem van der Groef , dd 10 juni 1879 , Nieuwe-Tonge

 

> geboorteakte van Daniel van der Groef , zoon van Willem van der Groef en Elisabeth Tijl , dd 8 augustus 1870 , Nieuwe-Tonge

 

> overlijdensakte van Daniel van der Groef , geb. 1870 , zoon van Willem van der Groef en Elisabeth Tijl , dd 18 september 1872 , Nieuwe-Tonge 

 

> geboorteakte van Jacob van der Groef , zoon van Willem van der Groef en Elisabeth Tijl , dd 6 juni 1871 , Nieuwe-Tonge

 

> overlijdensakte van Jacob van der Groef , geb. 1871 , zoon van Willem van der Groef en Elisabeth Tijl , dd 30 augustus 1872 , Nieuwe-Tonge

 

> geboorteakte van Daniel van der Groef , zoon van Willem van der Groef en Elisabeth Tijl , dd 24 februari 1873 , Nieuwe-Tonge

 

> extract uit het geboorteregister van Daniel van der Groef , zoon van Willem van der Groef en Elisabeth Tijl , dd 12 februari 1898

 

DANIEL VAN DER GROEF  , geboren op 23 februari 1873 in het Flakkeese Nieuwe-Tonge , N. H. , was de derde zoon van  Willem van der Groef  en van Elisabeth Tijl ,  maar pas de eerste zoon die de volwassen leeftijd bereiken zou .

De leefomstandigheden voor de jonge Daan moeten ronduit slecht en buitengewoon triest geweest zijn  -  het leven kenmerkte zich door armoede en hoge kindersterfte ;  ook de eerste dochter van Willem en Elisabeth , Pieternella Anna , geboren twee jaar na Daan , was geen lang leven beschoren , en de gezinsmisère werd nog in hevige mate versterkt door het heengaan van Elisabeth Tijl op 10 juni 1879 op de jonge leeftijd van 34 jaar .

Reeds op zesjarige leeftijd nam Daan dus al voorgoed afscheid van zijn moeder .

Drie jaren later zou Daans vader opnieuw in het huwelijk treden (dit was overigens al zijn dérde huwelijk ) , en ook uit dit huwelijk zouden nog enkele kinderen geboren worden .

Daan van der Groef groeide verder op met zijn vader Willem , zijn stiefmoeder Ida van Maastrigt en met meerdere (half-)broers en -zusters in het kleine plaatsje Nieuwe-Tonge gelegen op Flakkeese bodem , tót het moment waarop zijn vader en stiefmoeder een beslissing gingen nemen die voor alle leden van het uitgebreide gezin onvoorziene en zeer verstrekkende gevolgen zou blijken te krijgen ......

Als hij 16 jaar oud is , vertrekt Daan samen met alle overige gezinsleden op een boot vanuit de haven van Rotterdam naar een groot land aan de andere kant van de Atlantische Oceaan , naar de Argentijnse Republiek , op een ongewis en hachelijk emigratie-avontuur .....

Het hele gezin liet Nieuwe-Tonge 'voorgoed' achter zich op 24 september 1889  -  vier jaar later , op 10 december 1893 keerde het gezin al weer huiswaarts , maar juister geformuleerd : keerde die gezinsleden weer huiswaarts die op dat moment nog in leven waren ....

Vier jaar eerder waren ze met z'n negenen vanuit Nederland vertrokken , en nu keerden ze slechts met z'n vijven weer terug   -  drie gezinsleden waren in Argentinië overleden , één broer van Daan was in Argentinië achtergebleven .

Aangezien zowel vader Willem als stiefmoeder Ida in Argentinië gestorven waren (onder , tot op de dag van vandaag , nog steeds niet helemaal opgehelderde omstandigheden) en aangezien de meeste kinderen in 1893 nog te jong waren om voor zichzelf te kunnen zorgen , hadden de kinderen eind 1893 het moeilijke besluit moeten nemen om maar weer terug te keren naar het oude vertrouwde , maar immer nog armoedige , moederland .

Daan van der Groef was anno 1893 de oudste van het stel  -  hij was toen al een (bijna) volwassen man van 20 jaar  -  en zal als oudste , nu beide ouders kort achter elkaar waren weggevallen , waarschijnlijk de rol van 'pater familias' vervuld hebben en dus de leiding op zich genomen hebben over de overige kinderen .

Het een na oudste kind , Daans jongere broer Jacob , was eind 1893 nog maar 17 jaar oud , en tóch had hij dus besloten om , als enige , achter te blijven in Rosario , Argentinië  -   Daan en zijn (half-)broers en -zusters zouden Jacob nooit meer terugzien .....

Dat de verantwoordelijkheid die op Daans schouders rustte , behoorlijk groot moet zijn geweest , blijkt wel uit het nu volgende verslag van een zéér opmerkelijk voorval dat plaats vond op het schip van Argentinië naar Nederland .....

Aan boord van het schip bevond zich een niet onbemiddeld Amerikaans echtpaar dat op weg was naar de Verenigde Staten (het schip voer dus vermoedelijk eerst vanuit Argentinië richting de USA , om daarna koers te zetten richting Europa) .

Het kapitaalkrachtige paar was zeer triest gestemd , vanwege het verlies van hun  -  enige ?  -  zoon korte tijd daarvoor .

Toen zij één van de kinderen aan boord van het schip zagen , Daans jongste halfbroer Leendert , waren zij verrast door de opvallende gelijkenis in leeftijd en uiterlijk tussen Leendert en hun pas gestorven kind .

Ze hoorden het trieste relaas aan van de kinderen en moeten daarop Daan (anno 1893 immers fungerend als de pater familias van de kinderen) het volgende hoogst opmerkelijke voorstel gedaan hebben :  de man en de vrouw waren bereid voor geld , voor véél geld , de vijf jaar jonge Leendert van Daan te kopen .....

Het echtpaar zou het kind dat zij zo graag wilden hebben , verder willen grootbrengen , Leendert zou daardoor een vermoedelijk welvarende en wellicht ook liefdevolle toekomst tegemoet kunnen zien , en Daan en de overige kinderen konden zo voorzien worden van een aanzienlijke som geld die zij allen zeer goed gebruiken konden ....

En tja, wat doe je dan in zo'n geval ....???

Daan zal naar wij stellig aannemen , lang , goed en diep nagedacht hebben over dit zowel aantrekkelijke als afstotende aanbod .

Als hij Leendert nu verkocht aan het echtpaar , dan zagen zij elkaar misschien wel nooit terug  ;  en zojuist hadden zij ook al op de kade van Rosario bedroefd afscheid moeten nemen van (half)broer Jacob .

Wellicht na enig wikken en wegen zal Daan tot de slotsom gekomen zijn dat hij toch maar geen gehoor zou dienen te geven aan het bijzondere en tevens weerzinwekkende verzoek , met mogelijkerwijs de volgende woorden : "Ooit waren we gezamenlijk vanuit Nieuwe-Tonge naar Argentinië vertrokken , nú vertrekken we ook weer met z'n allen terug naar ons moederland"  -  oftewel : "Samen uit , samen thuis !"

En wat nu indien Daan indertijd anders had beschikt en Leendert wél aan het paar had verkocht ....?!  Hoe en waar had Leen op jong volwassen leeftijd dan ooit zijn latere vrouw Pieternella van den Tol uit Nieuwe-Tonge moeten leren kennen en waar zouden al hun nazaten anno 2000+ dan wel precies geweest kunnen zijn ....???

*

Na aankomst in Nieuwe-Tonge werd de , tot dan toe hechte , groep kinderen uit elkaar gehaald en werd elk kind in een ander pleeggezin in Nieuwe-Tonge ondergebracht .

Het jongste kind , Leendert , was anno 1893 nog maar vijf jaren jong en was uiteraard nog volledig aangewezen op de zorg en aandacht binnen een (pleeg)gezin , maar de oudste , Daan , was al bijna 21 jaar oud en zal vermoedelijk al snel ergens aan het werk zijn gegaan als loonwerker , bouwvakker en later als steenkolen-werker (dit zijn althans de beroepen van Daan die wij in een aantal aktes vermeld hebben zien staan) , en hij zal ook , indien daarvoor  enige tijd en gelegenheid zal zijn geweest , regelmatig teruggedacht moeten hebben aan die zeer roerige en emotionele tijd die nu nog maar net achter hem lag ...

Daan van der Groef stond nu pas aan de vooravond van zijn leven als volwassen man , maar hij had inmiddels al wel een hoop narigheid meegemaakt :  bittere armoede in Nieuwe-Tonge , een ellendige tijd in Argentinië , het verlies van z'n moeder , z'n halfbroer Willem , het verlies van z'n pleegmoeder onder vreemde omstandigheden en het verlies van z'n vader Willem in Argentinië onder nóg vreemdere omstandigheden .....

Bovendien zal Daan als oudste van de kinderen , na het overlijden van zowel z'n pleegmoeder als zijn vader , wellicht de loodzware last op z'n schouders gevoeld hebben om in een korte tijdsspanne alle belangrijke beslissingen voor hemzelf en z'n (half)broers en -zusters te moeten nemen , waaronder die ene zeer belangrijke , cruciale m.b.t. de verdere toekomst van halfbroer Leendert .

Eind 1893 was Daan nog slechts 20 jaar oud , maar toch hadden hij en al zijn (half)broertjes en -zusjes toen al meer dramatische gebeurtenissen meegemaakt dan de meeste mensen in hun gehele leven ..... 

En nú , in de laatste jaren van de 19e eeuw , bevond hij zich op de drempel van zijn leven als jong volwassen man , een leven dat , misschien wel tegen de verwachting in , nog lang zou voortgaan , maar helaas ook nog de nodige persoonlijke tragedies voor hem in petto zou blijken te hebben .......

 

*

Op 26-jarige leeftijd trad Daan van der Groef in zijn woonplaats Nieuwe-Tonge in het huwelijk met  Annetje van der Vliet ,  op 12 maart 1875 in Nieuwe-Tonge geboren .

Het huwelijk werd voltrokken precies één dag voor Annetje's 23ste verjaardag .

Het pas getrouwde paar vestigde zich in de havenstad Rotterdam .  Hier moeten Daan en Annetje in de loop der jaren (o.a.) gewoond hebben aan de Warmoezierstraat , de Rosestraat (nr.188) en aan de Opazestraat .

In een tijdsbestek van nog geen 13 jaar zouden er binnen dit gezin maar liefst 10 kinderen geboren worden , máár .......het gezinsgeluk raakte menigmaal volledig overschaduwd door de vroegtijdige dood van een pas geborene :  Daan en Annetje verloren hun zonen Johannes en Leendert en hun dochters Pieternella Anna en Cornelia Johanna , alle vier binnen een jaar na hun geboortes .

De meest ingrijpende , dramatische gebeurtenis moest toen evenwel nog plaatsvinden ....

Op 15 december 1911 lag Annetje voor de tiende maal in haar inmiddels 36-jarig bestaan in het kraambed , en ofschoon het ongeboren kind gezond en wel ter wereld zou komen , liep de bevalling toch uit op een onvoorzien drama ....

Die bewuste 15e december kenmerkte zich door zowel leven als dood :  Annetje schonk weliswaar nieuw leven , maar verloor haar eigen leven op trieste en dramatische wijze in het kraambed ..... een echtgenoot en zes nog zeer jonge kinderen zonder moeder achterlatend .... 

Annetje van der Groef , de pas geboren baby , postuum genoemd naar haar overleden moeder Annetje van der Vliet , werd ondergebracht in het kinderloze gezin van Cornelia van der Groef , halfzuster van Daan , en haar echtgenoot Hans Wittekoek .   Cornelia en Hans zouden zowel de zorg als ook de verdere opvoeding van dit kind volledig op zich nemen .

 

*

Enige jaren later , op 21 april 1915 , trad Daan van der Groef opnieuw , maar deze keer in Rotterdam , in het huwelijk .

Daan trouwde die dag in het Rotterdamse stadhuis met  Cornelia van Markensteijn , barbiersdochter , afkomstig uit dezelfde streek op Flakkee waarin ook Daan was groot geworden :  Cornelia was geboren in Oude-Tonge , het buur/tweeling-dorp van Nieuwe-Tonge . 

Zij was hier ooit op 21 april 1872 ter wereld gekomen en trouwde dus  -  toeval of niet , maar het zal vermoedelijk géén toeval geweest zijn  -  precies op haar 43e verjaardag , zodat het dus dubbel feest was op die bijzondere lentedag !

Net als Daan was ook Cornelia eerder getrouwd geweest : zij was de weduwe van Machiel Bruinse en zou uit dit huwelijk ook een zoon gekregen hebben .

 

Eind 1932 verhuisden Daan en zijn echtgenote naar de gemeente Oostvoorne waar ze jaren aan de Rialaan gewoond hebben .

Oostvoorne was , naast Hellevoetsluis , één van de twee plaatsen waar indertijd het 'boemeltje' uit Rotterdam zijn eindhalte had .

Freek Niesveld , kleizoon van Daan (zoon van diens dochter Elizabeth Jannetje (Bets)) kon zich jaren later nog goed de uitstapjes voor de geest halen die hij als kleine jongen samen met zijn ouders naar zijn opa Daan in Oostvoorne maakte .

Het gezin vertrok dan met het stoomtrammetje vanuit de Oranjestraat in Rotterdam of ze gingen , bij mooi weer , met z'n allen op de fiets .

In Oostvoorne was het vanaf het stationnetje naar Daans huis in de Rialaan ongeveer tien minuten lopen over de weg die naar en langs het Sterrebos liep .  Freek wist zich dat later nog zeer goed te herinneren , omdat hij als kleine jongen dan onderweg regelmatig ging bramen plukken  -  een éxtra reden dus voor hem om bij zijn opa op visite te willen gaan .

Daan van der Groef en zijn vrouw moeten daar in Oostvoorne een heel aardige woning bewoond hebben :  het was een vrijstaand huis met voortuin met een waterput erin en achter het huis bevond zich nog een moestuin met een sloot , maar dáár mocht de kleine Freek nooit van zijn opa in de buurt komen , "want" , zo sprak opa Daan z'n jonge kleinzoon dan altijd 'belerend' toe , "daar zaten m o d d e r k o l o n i a l e n   in verstopt ........", en als hij dan het wat verbouwereerde gezicht van z'n kleinzoon zag , dan schoot Daan altijd onbedaarlijk in de lach !

Dat Daan in zijn jaren als volwassen man zwart haar en een volle gitzwarte snor had gehad , kwam z'n kleinzoon Freek niet erg bekend voor , want hij had z'n opa namelijk alleen maar gekend als een oudere , tandenloze en kalende man ...

Ook Sien van der Groef , dochter van Daans halfbroer Leen , had haar oom Daan weleens in Oostvoorne ontmoet .

Zij vertelde over deze eerste , en ook enige , ontmoeting met haar ome Daan , dat zij op een dag in Oostvoorne was geweest en de laan was ingelopen waar haar oom zou wonen  :  in de Rialaan zag zij daar een wat oudere man bij een tuinhekje staan , van wie Sien ogenblikkelijk "wist" dat deze man haar oom Daan zou moeten zijn , alhoewel zij hem tot op dat moment nog nooit had ontmoet  -   Daan bleek namelijk als twee druppels water op Siens vader Leen te lijken !

Maar ook Daan , op zijn beurt , "wist ogenblikkelijk" dat Sien een dochter zijn moest van zijn halfbroer Leen , want ook de gelijkenis tussen Leen en zijn dochter Sien was opvallend te noemen ! 

*

Van 17 augustus 1944 tot 6 juli 1945 woonden Daan en zijn vrouw in Rotterdam op het adres Putschestraat 30 b .

Sinds 6 juli 1945 woonden ze weer in hun eigen woonhuis , op het vetrouwde adres aan de Rialaan A 250 in Oostvoorne . 

Het huwelijk tussen Daan en Cornelia heeft 34 jaar mogen duren :  op 29 juni 1949 overleed Cornelia van Markensteijn in de plaats Rotterdam op 77-jarige leeftijd .

Enkele maanden later verhuisde de toen 76-jarige Daan van Oostvoorne naar Rotterdam , naar het woonadres waar hij en zijn vrouw ook al in het laatste oorlogsjaar hadden gewoond : Putschestraat 30 b . 

Twee jaar later vertrok Daan van der Groef weer naar de plaats waar ooit , al wel érg lang geleden inmiddels ..., zijn wiegje had gestaan :  naar Nieuwe-Tonge (Molendijk 31) .  Op dit adres woonde Daan van eind 1951 t/m 1953 , en dát was zeker niet de allerbeste plek en zeker ook niet de allerbeste tijd om op Flakkee te wonen ...........

Weinig plaatsen zouden zo zeer getroffen gaan worden door de watersnoodramp dan uitgerekend het kleine Nieuwe-Tonge , de plaats waar Daan , niets vermoedend van dit naderend onheil , enige tijd eerder dus was neergestreken .....

Van een kleinzoon hebben we vernomen dat Daans leven op die beruchte eerste februari 1953 ternauwernood nog gered had kunnen worden dankzij een spectaculaire helicopter-actie ;  Daan was al een bejaarde man van bijna 80 jaar , toen hij dus enige zeer angstige momenten moet hebben doorgemaakt , doordat hij , bungelend onderaan een helicopter , nog van het dak van zijn woonhuis gered kon worden van het alles en iedereen verwoestende water ......

Daans huis zal vermoedelijk volledig verwoest en verloren zijn geraakt in het kolkende water , en om die reden zal hij vertrokken moeten zijn naar de hoofdstad van ons land , waar zijn zoon Jacob al sinds jaar en dag woonde .

Daan heeft nog enkele jaren in Amsterdam gewoond op het adres 1e Vogelstraat 15  ;  de allerlaatste maand van zijn leven verbleef hij in Amsterdam echter op het adres Tholenstraat 9 .

Op 28 januari 1959 kwam er op 85-jarige leeftijd een definitief einde aan Daans aardse en unieke bestaan .

*

Uit zijn tweede huwelijk waren geen kinderen geboren , maar uit Daans eerste huwelijk , met Annetje van der Vliet , zeer zeker wel , hoewel er op de achterkant van zijn persoonskaart geen enkel kind te vinden is !

 

 

> ondertrouwakte van Daniel van der Groef (1873 - 1959) (zoon van Willem van der Groef en Elisabeth Tijl)  en Annetje van der Vliet (dochter van Johannes van der Vliet en Jannetje Verweij) , dd 27 februari 1898 , Nieuwe-Tonge