»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»







»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»


 

LEVENSVERHAAL VAN WIET TEN WOLDE



 

LODEWIJK CORNELIS TEN WOLDE

bekender onder de roepnaam WIET of  LOWIE ,  kwam ter wereld op 23 januari 1916 in de stad Den Haag , als zoon van  - ongehuwd moeder  -  Paulina Leenderika (Lena) ten Wolde  en van  -  biologische vader  -  Hendricus Cornelis (Henk) Seijen ten Hoorn .

#  Wiet/Lowie was enigszins het buitenbeentje binnen het gezin waarin hij werd grootgebracht  :  niet alleen in uiterlijk , ook in karakter en temperament was Wiet duidelijk anders dan zijn broers en zuster .
Dit werd wellicht nog versterkt door zijn niet al te gemakkelijke jeugd .
Als jonge jongen werd Wiet nogal eens gepest ; daardoor was hij weleens wat opstandig en geneigd om conflicten met medescholieren niet met woorden maar met zijn vuistjes op te lossen ....

Wiet werd noodgedwongen grootgebracht zónder vader , hij lag dus nogal eens in de clinch met z'n medescholieren én hij had de pech niet te kunnen rekenen op enig pedagogisch inzicht van de kant van de onderwijzers en broeders van zijn lagere school ...

En dat bepaald niet iedereen uitblonk in pedagogische vaardigheden en begrip voor de kwetsbare kinderziel in die tijd , blijkt wel uit het volgende voorval uit Wiets kleutertijd : een sinterklaasfeestje werd toen op een dag voor de kleine Wiet tamelijk wreed verstoord toen plotsklaps zwarte Piet ( daartoe ingefluisterd door een 'goede' bekende van Wiet ) met enig duw- en trekwerk probeerde de doodsbenauwde Wiet in de zak te krijgen....met de kennelijke bedoeling hem naar Spanje te verschepen.....
Maar , zeer tot Wiets opluchting en tevredenheid , is daar op het allerlaatste moment dan toch maar van afgezien.....maar was wel meteen zijn sinterklaas-plezier voor altijd verknalt ....  

oudst bekende foto van Lowietje (staand) met zijn broertje Bennie in de Hekkelaan in de Haagse Rivierenbuurt , vlakbij hun woning  -  links op deze foto staat ook nog , in donkere jas , hun moeder Lena ten Wolde


Voor dit alles vond Wiet later een uitlaatklep : de bokssport .
Hij had ook zeker wel talent , maar vanwege wat traag voetenwerk zou hij helaas niet uit kunnen groeien tot een professioneel en succesvol bokser .

Als jong kind was Louis getuige geweest van een zeer tragische en dramatische gebeurtenis .
Samen met een paar vriendjes was hij op een dag aan het 'bootje springen' : de jongens probeerden van het dek van de ene boot op het dek van een naastgelegen bootje te springen - al deze bootjes lagen naast elkaar langs de kade van de gracht aangemeerd .
Eén speelkameraadje sprong , miste de andere boot , kwam in het water terecht ... en kwam ónder water reddeloos vast te zitten ....

De arme jongen is toen die dag voor de ogen van al z'n vriendjes , waaronder ook de kleine Louis , op tragische wijze verdronken ...

Op een dag werd Louis "gelauwerd" met een bijnaam : hij werd de keienkop genoemd ... Deze curieuze bijnaam was ooit op een , zeker voor hem , nogal kwade dag ontstaan vanaf het moment dat Wiet die dag keihard met zijn hoofd tegen een lantaarnpaal gelopen was...en de paal níet van wijken wist...

In zijn kinderjaren deed zich nóg een "dramatisch" voorval voor , maar deze maal wel van een geheel andere , zelfs ludieke aard .....
Toen Wiet op een dag bij bekenden op visite was en daar kon blijven eten , bleek er erwtensoep op het menu te staan - maar dát gerecht kende én lustte de jonge Wiet helemaal niet ! Hij begon zelfs bijna te huilen en schreeuwde plotseling uit : " IK WIL GEEN ERWTENSOEP , IK WIL SNERT.....!!"

Wiet en Ben ten Wolde waren destijds allebei lid van de zogeheten Oranjebond , een activiteitenvereniging voor kinderen  -  op de foto , gemaakt rond 1925 , zit Lowie(tje)  helemaal rechts , met naast hem zijn een jaar jongere broertje Ben(nie)  

 

D U I T S L A N D

De tweede wereldoorlog heeft grote invloed gehad op Wiets leven als jong volwassen man .
Een groot deel van de oorlog verbleef hij , door de omstandigheden daartoe gedwongen , in het land van de bezetter .
Louis kwam terecht in het toen nog Duitse Stettin (thans Pools grondgebied) en later in Berlijn , waar hij - een groot geluk bij een evengroot ongeluk - op zeker moment zijn broer Ben tegen het lijf liep !! Ben was als dwangarbeider naar de Duitse hoofdstad afgevoerd .
Deze onverwachte ontmoeting - hier vele honderden kilometers van huis , in het land van de vijand , in een stad bovendien die zeer regelmatig door de geallieerden onder zwaar vuur genomen werd - moet voor hen beiden toch wel als een zéér bijzonder en emotioneel moment ervaren zijn .
En vanaf dat moment hadden de twee broers natuurlijk ook de mogelijkheid om elkaar wederzijds tot steun te zijn , in de verder uiterst moeilijke omstandigheden waarin zij en ontelbaren met hen toen in verkeerden .

Wiet en zijn broer Ben ten Wolde in Berlijn tijdens WO II 


Met name Wiet is in de oorlog op Duits grondgebied een aantal malen aan de dood ontsnapt geweest .....

Eén maal stond hij , na afloop van een zeer zwaar bombardement , oog in oog met een vrouw die , terwijl ze vlak naast hem stond , in elkaar zakte en aan haar zware verwondingen bezweek  -  Wiet had haar nog net een sigaret kunnen geven , waar ze daadwerkelijk enkele trekken van genomen had , haar allerlaatste dus .....

Het andere moment waarop Wiets leven zeer ernstig gevaar liep , was zelfs nog dramatischer ......
In de oorlog namen de Duitsers regelmatig represaillemaatregelen , waarbij volkomen onschuldige burgers het slachtoffer van konden worden .
Op een dag die voor Louis zeer zeker de laatste van zijn leven hád kunnen zijn , werd hij samen met vele andere dwangarbeiders tegen een muur gezet ........ er vielen enkele schoten ....... de man die pál naast Wiet stond werd dodelijk getroffen...... Wiet zelf bleef gelukkig ongedeerd .....

Dit angstaanjagende voorval op die ene gruwelijke dag middenin de oorlog zal zonder twijfel de meest dramatische gebeurtenis uit Wiets gehele leven geweest zijn ....

Zowel Wiet als Ben kwamen weliswaar vervuild en verzwakt , maar verder gelukkig lichamelijk en geestelijk ongehavend en ongebroken door de oorlogsjaren heen .
In Nederland aangekomen hadden ze wel nog de droeve plicht om aan de moeder van één van hun beste vrienden het trieste bericht door te geven van het overlijden van haar zoon .
Sam Koekenberg , zo heette hun vriend , had samen met Wiet en Ben als krijgsgevangene in Duitsland gezeten en was daar bij één van de vele bombardementen op tragische wijze gesneuveld .

 

N I E U W - Z E E L A N D

De leefomstandigheden in het Nederland van kort na de oorlog waren weliswaar beter dan daarvoor , maar nog verre van ideaal te noemen .
Louis , die toch al wat avontuurlijker van aard was dan zijn broers , besloot begin jaren vijftig zijn geluk te gaan beproeven helemaal aan de andere kant van de aardbol , in Nieuw - Zeeland dus .....

In september 1952 vertrok hij aan boord van een enorm passagiersschip , de Sibayak , voor een tocht van vele weken naar zijn nieuwe thuisland , verwachtings- en hoopvol een onzeker avontuur tegemoet ...

Wiet reisde tamelijk luxueus , té luxueus zelfs , want - zonder het te beseffen - verbleef hij tijdens de hele bootreis in een éérste klas kajuit , waarvoor hij , om financiele redenen , zeker níet geboekt had !!
Hoe kon dit dan gebeuren ??
Dit heeft alles te maken met Wiets achternaam : Ten Wolde .
Wiet bleek namelijk níet de enige Ten Wolde geweest te zijn die deze dag had ingescheept en deze andere Ten Wolde nu had wél geboekt voor een duurdere kajuit , maar aangezien het ook voor hem de eerste keer zal zijn geweest dat hij zo'n lange reis maken zou , had ook híj níet in de gaten dat hij al die tijd in een 'te eenvoudige' hut verbleef !
Pech voor hem , een mazzeltje voor Wiet , die dat zeker wel gebruiken kon , daar zijn verblijf in Nieuw - Zeeland níet dátgene zou gaan opleveren wat hij er kennelijk van verwacht had .......

Wiet is de Engelse taal in Nieuw - Zeeland nooit machtig geworden en mede daardoor lag een glanzende maatschappelijkke carrière in dit verre land voor hem helaas niet in het verschiet .
Bovendien raakte hij vermoedelijk steeds meer door heimwee gekweld , zodat Wiet twee jaar later al besloot om een definitief punt te zetten achter het zgn. Nieuw - Zeeland - avontuur en om terug te keren naar het oude vaderland , Holland ...

De gehele terugreis moest hij deze keer wel volledig uit eigen zak bekostigen - en dát veroorzaakte wel enige problemen ...

Verder dan Italië kon Wiet met de boot niet komen - hier strandde hij , volledig platzak ....
Gelukkig was hij , dankzij steun van het Nederlandse consulaat - dat voor hem o.a. een slaapplaats regelde in een nonnenklooster ! - én dankzij enige financiele steun vanuit Nederland , dan tóch nog in staat gesteld om ook het laatste traject van de lange terugreis richting Nederland , richting Den Haag , goed en wel te volbrengen !

 

S C H E V E N I N G E N

Wiet is het grootste deel van zijn arbeidzame leven werkzaam geweest als metaalslijper en ook na de oorlog vond hij weer emplooi in dit vak in zijn geboortestad Den Haag / Scheveningen (bij de toenmalige firma Jordense , later : Turco) én hij kwam in contact met een lieve Scheveningse vrouw , CATRIEN VINK , met wie hij in het jaar 1957 in het huwelijk zou treden .
Helaas kwam er al binnen acht jaar een eind aan deze echtverbintenis door het vroegtijdig overlijden van zijn vrouw - Catrien Vink is niet ouder geworden dan 52 jaar .

Wiet bleef in Scheveningen wonen en werken als metaalbewerker .

In het jaar 1971 deed er zich voor hem een financieel buitenkansje voor : hij kreeg de mogelijkheid aangeboden om huiseigenaar te worden ....
Het huurhuis waarin hij , aanvankelijk samen met zijn vrouw Catrien , in woonde , kon hij vanaf dat moment kopen van zijn - naar alle waarschijnlijkheid in zeer grote financiele problemen verkerende - huisbaas , voor een bedrag dat hem als koper níet al te zeer afschrok : 8000 gulden ....

Jaren later zou hij echter nog voor de onroerend goed belasting ten onrechte aangeslagen worden voor  t w e e  koophuizen ! En zo betaalde Wiet 'keurig', gedurende enkele jaren veel te veel OZB-belasting , maar gelukkig zou alles later worden rechtgezet en het te veel betaalde bedrag netjes worden teruggestort op zijn rekening .

 

G E Z O N D H E I D   +  Z I E K T E

Over het algemeen verkeerde Wiet altijd in een puike gezondheid .
Wel heeft hij op enig moment - wanneer , hoe en waar is ons niet meer bekend - een ernstig oogletsel opgelopen dat tot permanente beschadiging en een zeer ernstige beperking van het zicht van dat ene oog geresulteerd heeft .
Bovendien bleef het , net zoals bij zijn moeder Lena ten Wolde , altijd enigszins zichtbaar dat Wiet een wat 'vreemd oog' had .

In de loop van 1982 moest Louis een ingrijpende niersteen-operatie ondergaan , die aanvankelijk nog was uitgesteld in verband met de geconstateerde mindere conditie van zijn hart ...

Alhoewel de uiteindelijke operatie zeker goed was verlopen , zou Wiet toch niet meer volledig weten te herstellen van deze , zeker voor hem , zware ingreep .

Op zondag 27 maart 1983 , de dag waarop in dat jaar de zomertijd in werking trad , kwam Wiets leven plotseling tot een eind ....
Hij overleed - terwijl hij op z'n fiets vanuit Scheveningen op weg was naar zijn broer Ben en schoonzuster Sien , wonend aan de andere kant van de stad , in Moerwijk - aan de gevolgen van een acute hartstilstand .

Wiet moet op die , vanwege het ingaan van de zomertijd een uur kortere , tragische zondag om kwart voor drie in de middag gestorven zijn .  


Was het de avond daarvoor misschien wat laat geworden , té laat geworden misschien , én was hij die ochtend wat onaangenaam verrast geweest toen hij zich realiseerde dat het een uur later was dan hij steeds gedacht had ....??
Het is slechts gissen naar zijn laatste gedachten en zieleroerselen .


We weten alleen met zekerheid dat Wiet , kort nadat hij bij z'n voordeur op de fiets was gestapt , ergens op het Frankenslag overvallen moet zijn door een hartinfarct , en daar , midden op de weg , het bewustzijn moet hebben verloren en met fiets en al op het wegdek moet zijn terechtgekomen .
Toevalligerwijs waren Wiets buren als één van de eersten ter plaatse om zich enigszins over hem te kunnen ontfermen .
Later werd verteld dat Wiet nog even geleefd heeft en in de ambulance op weg naar het ziekenhuis , overleden moet zijn .

Zou Wiet de eerste belangrijke reis in zijn leven (van Nederland naar Nieuw-Zeeland) met een ándere Ten Wolde meemaken , ook zijn allerlaatste reis  maakte Wiet níet helemaal alleen , want ook in het uitvaartcentrum stond hij nu opgebaard met een andere , onbekende Ten Wolde ....

Wiet was de eerste in de familie die niet begraven maar gecremeerd werd  -  zijn crematie vond plaats op 1 april 1983 op het terrein van het uitvaartcentrum Eijkelenburg in de gemeente Rijswijk .

Lodewijk Cornelis ten Wolde , beter bekend onder de roepnaam Louis of Wiet , bereikte de leeftijd van 67 jaar .

 

 

CATHARINA MARTINA (CATRIEN) VINK  

kwam ter wereld op 21 juli 1912 in een groot Schevenings gezin , als dochter van een Scheveningse moeder en een Katwijkse visserman .
Uit latere verhalen weten we dat de totstandkoming van het huwelijk van haar Schevenings/Katwijkse ouders zeker niet zonder slag of stoot moet zijn verlopen .....
Aan de Katwijkse óf Scheveningse kant van de familie - we zullen omwille van 'de goede vrede' maar niet vermelden aan welke kant precies ... - , moeten ergens in de hoofden van de verwanten in één van deze twee vissersdorpen   eertijds grote reserves bestaan hebben ten aanzien van dit geplande huwelijk .
Want wáárom moest hij/zij zo nodig trouwen gaan met iemand van dat ándere vissersdorp en wáárom kon zij/hij nu niet iemand vinden uit het eigen vissersdorp ...?!
Het had niet veel gescheeld of het hele huwelijk was van de baan geweest , maar beide geliefden zetten toch door - liefde laat zich noch dwingen noch al te gemakkelijk 'aan de kant schuiven' - én samen zouden ze de rest van hun lange huwelijkse leven in het Scheveningse vissersdorp gaan doorbrengen .

Catrien woonde en werkte in haar jonge jaren gedurende enige tijd in Engeland als kinderjuffrouw (nu zouden we zeggen :  au pair) .
Het moeten voor haar bijzondere , pretttige en interessante jaren geweest zijn - ze heeft toen ook nog een aardig woordje Engels geleerd - maar het oude vissersdorp Scheveningen kon ze toch niet al te lang missen : ze keerde weer terug en ging als dienstbode aan de slag in het grote Haags gemeenteziekenhuis Zuidwal .
Vele , zéér vele patienten hebben haar daar leren kennen , want Catrien heeft al die jaren op zaal gewerkt  in de hoofdvestiging , maar daarnaast ook nog enige tijd in de toenmalige dependances aan de Tapijtweg (kraamafdeling) en in de Stevinstraat .

Catrien trouwde pas op haar 45e , op 26 juli 1957 in Den Haag , met Wiet ten Wolde  -  Catrien had Wiet leren kennen doordat hij de broer was van Riet ten Wolde , één van Catriens collega's en beste vriendinnen uit het ziekenhuis Zuidwal .



Net als een paar van haar zusters ging ook Catrien regelmatig gebukt onder hoofdpijnaanvallen die in hevigheid zouden toenemen .

Rond haar 50e levensjaar werd ze getroffen door een aantal hersenbloedingen die haar steeds slechter deden functioneren .
Zo kreeg Catrien problemen met allerlei alledaagse , simpele dingen , zoals bijvoorbeeld een pannetje op het vuur zetten , klok kijken e.d. .

Wat ernstig gevreesd werd gebeurde ook : op 26 februari 1965 - ze was toen nog maar 52 jaar oud - werd Catrien getroffen door een laatste , fatale beroerte .

Later onderzoek , uitgevoerd door één van haar verontrust geraakte broers , bracht aan het licht dat binnen de ándere tak van de familie ( dus níet binnen de tak waar ooit zoveel trammelant geweest was ten aanzien van het voorgenomen huwelijk van haar ouders ), in het verre verleden verschillende voorouderlijke neven en nichten met elkaar getrouwd waren geweest .
De hersenproblemen waar Catrien en haar zusters onder gebukt gingen , moeten dus het gevolg zijn geweest van inteelt , juist binnen díe tak van de familie die geen enkele moeite had gehad ten aanzien van het 'gemengde' huwelijk ooit van Catriens ouders ...

Catrien Vink en Wiet ten Wolde hadden  geen kinderen gekregen .