»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»







»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»


 

LEVENSVERHAAL VAN BEN TEN WOLDE



levensverhaal van Ben ten Wolde , zoon van Lena , echtgenoot van Sien , vader van Elly , grootvader van Petra en overgrootvader van Larissa ...

 

  

BERNARDUS TEN WOLDE

 

 

 

BENS JONGE JAREN

 

Bernardus ten Wolde (roepnaam : Ben of Bernard ) zag ooit het levenslicht op de 12e juli van het jaar 1917 in Den Haag , vermoedelijk in de Van der Duijnstraat , in de buurt van het Hollandse Spoor .

Zonder het zelf te beseffen belandde hij die dag niet in een , wat we zouden kunnen noemen , doorsnee-gezin ...

Vr Ben waren in het gezin waarbinnen hij die dag ter wereld kwam al drie jongens geboren en n Ben zou er nog een dochter volgen , maar nimmer in al die jaren zouden Bens ouders de weg naar het stadhuis weten te vinden .

Al die jaren leefden zij dus samen - thans is dit heel normaal , maar in de beginjaren van de 20e eeuw was een dergelijke samenlevingsvorm met meerdere kinderen , op z'n zachtst gezegd , nogal uitzonderlijk te noemen .

Bens vader heette Henk Seijen ten Hoorn ; deze man oefende eertijds een bijzonder en weinig voorkomend beroep uit : Henk werkte in dienst van het koningshuis als palfrenier (= stalknecht in livrei) in de koninklijke stallen bij het paleis Noordeinde .

De naam van Bens moeder was Paulina Leenderika ten Wolde ; Lena werkte in haar jonge jaren als serveerster in het caf van haar vader in de Wilhelminastraat , en zij zou later als nachtwerkvrouw in het toenmalige hotel Central in de Lange Poten de kost moeten gaan verdienen voor haarzelf n haar kinderen , want de relatie tussen Lena en Henk zou niet lang standhouden en kwam zelfs al voor de geboorte van het laatste kind ( dochter Riet in 1918) tot een definitief eind . Henk verliet Lena en de kinderen en zou later nog maar bitter weinig van zich laten horen .

 

oudst bekende foto van Ben(nie) (zittend) en zijn een jaar oudere broertje Lowie(tje) ten Wolde ; op de achtergrond links , met donkere jas , staat nog hun moeder Lena ten Wolde ; deze antieke foto is genomen in de Hekkelaan in de Haagse Rivierenbuurt , vlakbij hun toenmalige woonhuis , in of rond het jaar 1920

Bens geboorte vond plaats middenin de eerste wereldoorlog , de oorlog die , tot grote opluchting van een ieder , aan Nederland was voorbij gegaan , maar die toch , indirect weliswaar , onder andere door schaarste in voedselproducten , tijdelijke opvang van duizenden Belgische vluchtelingen e.d. , een duidelijk stempel heeft gedrukt op het leven van de Nederlanders in die periode .
Gelukkig zou Ben gezond en wel , maar dus znder de aanwezigheid van een vader , opgroeien en groot worden .

Enkele jaren voor de geboorte van Ben had zich in het jaar 1914 binnen het gezin een afschuwelijk drama voltrokken . Bens oudere broertje Henkie was , nog maar twee jaar jong , op zekere dag dag aan de aandacht van zijn moeder ontsnapt , in de omgeving van het ouderlijk huis gaan rondlopen en ergens in de buurt , in het water van een van de singels , terechtgekomen en op jammerlijke en tragische wijze verdronken .

Ben groeide dus verder op met twee oudere broers , maar net met zijn jongere zusje Riet - wederom een bijzonderheid binnen het gezin ..

Aangezien vader Henk het gezin al vr de geboorte van zijn dochter Riet verlaten had , rustte de zorg voor de opvoeding van de kinderen vanaf dat moment geheel en al op moeder Lena's schouders . Lena zag echter geen kans om , naast de drie jongens, ook nog een jonge baby helemaal alleen groot te brengen , en daarom werd het jongste kind al een week na de geboorte ondergebracht in een pleeggezin .

Jarenlang verkeerde Ben in de veronderstelling dat Riet zijn 'nichtje' was dat hij regelmatig ontmoette bij zijn 'oom en tante' . Pas later werd aan Ben en zijn broers verteld hoe de familierelatie werkelijk in elkaar zat , en hadden zij er dus ineens een zusje bij n had dat zusje er van het ene op het andere moment drie broers bij !

 

 

hervormde kleuterschool aan de Oranje Buitensingel (thans : Boomsluiterskade) in de Rivierenbuurt van Den Haag , begin jaren twintig - Ben is het wat ernstig kijkende jongetje in het donker gekleed , zittend rechts van het midden , met naast hem , met wit schortje en strik in het haar , zijn op deze foto eveneens ernstig kijkende zusje Riet

 

Ben groeide op in de Haagse Rivierenbuurt , in de Hekkelaan , met twee oudere broers , zonder vader en met een moeder die hij maar weinig zag , aangezien zij in haar eentje de kost moest verdienen voor het hele gezin . Overdag trof Ben zijn moeder vaak aan , zittend aan de keukentafel , met het hoofd helemaal voorover gebogen , rustend op de armen , in diepe , diepe rust verzonken , na wederom een nacht van hard werken in het hotel Central in de Haagse binnenstad .

Desondanks zou Ben gezond en wel opgroeien , de lagere school doorlopen en daarna een vak gaan leren . Aanvankelijk volgde hij , in de voetsporen tredend van zijn oudste broer Bertus , een opleiding tot electricien , maar het grootste deel van zijn arbeidzame leven zou hij toch werkzaam zijn als lakspuiter , galvaniseur en autospuiter bij (o.a.) de firma's Van der Heem (en Bloemsma) , Bller en het autobedrijf Ford .

 

'Het Blok' begin jaren dertig - Het Blok bestond uit een aantal korte straten die met elkaar verbonden waren (Spaarnestraat , Grebbestraat , Eemstraat) in de Haagse Rivierenbuurt - Ben is de jongeman op deze foto met jasje en stropdas om die midden achterin staat , pal vr de lange jongeman , beiden schuin voor de ingang van de buurtwinkel van J. Slappendel

 

 

 

 

DE TWEEDE WERELDOORLOG

 

De tweede wereldoorlog zou Bens bestaan behoorlijk op zijn kop zetten .

Het was middenin de oorlog , enig zicht op een spoedig eind aan alle misre en vijandelijkheden was er absoluut nog niet , toen Ben al gedwongen werd om samen met een aantal collega's van de firma waar hij in die jaren werkte , in het land van de zo gehate bezetter als dwangarbeider te gaan werken .

Als Ben vele jaren later nog weleens sprak over dit voor hem in zijn jonge jaren zo ingrijpende moment , het moment waarop Duitse militairen onverwachts de zaak binnenstormden en volkomen willekeurig allerlei kaarten uit de prikklokbak trokken , met op n daarvan dus ook de naam van de zo onfortuinlijke Ben , dan bleek deze herinnering overduidelijk nog steeds diepe emoties bij hem teweeg te kunnen brnegen .

De zogeheten Arbeitseinsatz dwong Ben en vele duizenden lotgenoten naar het kloppend hart van Duitsland , naar de hoofdstad Berlijn , de stad die in de loop van de oorlog heviger en heviger onder geallieerd vuur zo komen te liggen ....
Wanneer er in bezet Nederland weer eens berichten binnenkwamen over de verwoestingen en later ook over de zeer hevige strijd rondom de inname van deze stad , dan kon Bens zuster Riet - dit in tegenstelling tot sommigen van haar ziekenhuiscollega's - hierover vanzelfsprekend gn enthousiasme opbrengen .

Toch zou Ben gelukkig zonder al te veel kleerscheuren en psychisch leed door deze angstige , aangrijpende , emotionele en tegelijkertijd ook wel spannende tijd heenkomen .
En maal tijdens die bezettingsjaren kreeg Ben echter wel de schrik van zijn leven .
De etensrantsoenen waarover dwangarbeiders in duitsland toen de beschikking hadden , waren veelal ontoereikend en verre van riant te noemen .
Er werd dan ook regelmatig onder de arbeiders geloot wie er die avond op uit zou moeten trekken om wat extra voedsel dat ergens buiten het kamp opgeslagen lag in een ondergrondse opslagplaats , te gaan "stelen".
Op zekere dag was het Bens beurt - had hij wellicht kort daarvoor het kortste luciferstokje getrokken ? .
Met angst en beven en met kloppend hart was hij die bewuste avond afgedaald in de opslagplaats , toen hij plotseling boven hem een barse Duitse stem hoorde .....
Ben schrok , maar "realiseerde zich" dat het een "grap" moest zijn van n van zijn maten .
Bekomen van de schrik , antwoordde hij dan ook lachend : "Joh , doe niet zo idioot !" - alleen nu werd er wr , luider zelfs , in het Duits tegen hem gesproken : "Was machen Sie dort ?!!"
Ben bleek daadwerkelijk door een Duitse bewaker betrapt te zijn !
In zijn gehele leven zal er nauwelijks een moment geweest zijn waarop hij ooit z geschrokken zal zijn geweest als toen daar , op vijandelijk grondgebied , onder de grond , zonder enige uitweg , in het haast pikkedonker , volkomen onzeker van wat hem nu verder boven het hoofd zou hangen .
Ben werd inderdaad gearresteerd en ook wel bestraft , maar kwam er gelukkig - en dit tot zijn zr grote opluchting - met een korte en ook milde straf vanaf .

Ben (rechts) en zijn broer Wiet op pad - zeer onvrijwillig - in de hoofdstad van het Duitse rijk

 

Ok de anderhalf jaar oudere broer van Ben , Louis of Wiet , zoals hij doorgaans genoemd werd , kwam in de loop van de oorlog in Duitsland terecht , eerst in de plaats Stettin (thans Pools grondgebied) en later , k hij , in het kloppend hart van het land , in Berlijn .

Alhoewel Berlijn toen al een wereldstad van formaat was , inmiddels ontelbare dwangarbeiders huisvestte en het vinden van een bekende in deze metropool bepaald niet eenvoudig kan zijn geweest , zijn de beide , voorheen immer onafscheidelijke , broers elkaar hier tch op een dag tegen het lijf gelopen !

Vanwege de ellendige omstandigheden waarin zij allebei verkeerden , moet deze uitzonderlijke ontmoeting zo ver van huis , in het land van de vijand , voor hen beiden toch wel een buitengewoon emotioneel moment geweest zijn .

En bovendien : vanaf dat ogenblik konden de beide broers elkaar tot steun zijn in de moeilijke tijd die nog in het verschiet lag . Uiteraard bleven de broers contact houden en vanwege hun lotsverbondenheid , net wetend hoe lang het gehate verblijf in deze stad nog duren zou , zal het verdere vervolg van het gedwongen verblijf in Duitsland voor zowel Ben als Wiet hierdoor toch in ieder geval wat draaglijker geworden zijn .

Het bij voortduring bombarderen van de stad Berlijn veroorzaakte ook , hoe vreemd dat ook klinken moge , een zeker gevoel van gewenning ; zo beklommen Ben en Wiet eens tijdens een zwaar bombardement een grote zendmast in de stad om daar , ergens hoog boven in deze toren , op enige afstand naar een op gang zijnde bombardement te kijken , znder zich klaarblijkelijk verder nog te bekommeren om het risico van een mogelijke afzwaaier richting zendmast , en natuurlijk steeds in het besef dat elk bombardement weliswaar verwoestingen aanrichtte en dood en verderf kon zaaien , mr tegelijkertijd hun beider vrijheid en uiteindelijke terugkeer naar hun moederland elke keer weer een stapje dichterbij zou brengen .

En de dag was n dan toch eindelijk aangebroken !!

Ben en Wiet moesten nu alleen nog zonder al te veel kleurscheuren zien thuis te komen , maar ook dt was bepaald gn eenvoudige opgave ..

Het werd een lange tocht , deels lopend , deels een stukje meeliftend op een toevallig passerende wagen , steeds in westelijke richting , op weg naar dat o zo vertrouwde maar te lang gemiste Nederland .

Maar voor al die duizenden , miljoenen ontheemden die kris kras door het land trokken , was er n levensgroot probleem : hoe kom ik aan voedsel ?

Ook Ben en Wiet trokken door het Duitse land met veelal knorrende magen , ttdat ze , ergens onderweg op het platteland een veld zagen met de grootste en sappigste 'meloenen' die ze ooit van hun leven gezien hadden ! - wat zou dt een geweldig feestmaal gaan worden , althans dat dachten ze ....

Enthousiast en verrukt over deze onverwachte vondst , sneden ze snel enkele 'meloenen' los van de grond , namen er zo veel als ze maar dragen konden mee n kregen even later een zware domper te verwerken toen ze er proefondervindelijk achter kwamen dat deze "overheerijke , sappige meloenen" niets anders bleken te zijn dan smakeloze , volkomen oneetbare pompoenen !

Later konden Ben en Wiet nog wel eens om dit voorval lachen , maar op het moment zelf konden ze er de humor echt nog niet van inzien ...

> Uiteindelijk kwam het onafscheidelijke , broederlijke tweetal , weliswaar vervuild en wat verzwakt , maar verder gelukkig lichamelijk ens geestelijk ongehavend en ongebroken , in de loop van 1945 in Nederland aan n ... herkenden op het station in eerste instantie hun bloedeigen moeder geeneens , want z zeer hadden ook de ontberingen in het westen van ons land hun sporen op hun moeder Lena ten Wolde achtergelaten .


Nu wachtte Ben en Wiet nog wel de zeer droeve plicht om aan de moeder van een kameraad met wie zij beiden in Duitsland waren opgetrokken , de zeer trieste mededeling te doen dat haar zoon , Sam Koekenberg geheten , n van de zeer velen was geweest die in Duitsland bij de onophoudelijke beschietingen en bombardementen het leven gelaten had .

In de weken en maanden die nu volgden , knapten Wiet , Ben en alle overige familieleden gelukkig zienderogen op en kon het normale , vertrouwde leven van vr de vijf zware bezettingsjaren weer van voren af aan gaan beginnen .

 

LOVE & MARRIAGE

 

Kort na de oorlog kwam Ben in liefdevol contact met Francina (Sien) van der Groef . Sien was een vriendin van de toekomstige vrouw van n van Bens beste vrienden . Ze was geboren en getogen in het Flakkeese Middelharnis en was voor een kort vakantiereisje samen met haar vriendin naar Den Haag gekomen , niet wetend dat de stad Den Haag haar thuis zou worden voor het grootste deel van haar verdere leven .....

zeer jeugdige Ben en al even jeugdige Sien op een bankje vermoedelijk in het Flakkeese Middelharnis , de woon- en geboorteplaats van Sien

Op 26 juni 1946 gaven Ben en Sien elkaar in het toenmalige stadhuis aan de Laan van Meerdervoort het jawoord en beloofden elkaar trouw - en inderdaad , ze zouden tientallen jaren lang onafscheidelijk blijven !

Sien en Ben ergens in Middelharnis (?) , kort na de oorlog

Op die gedenkwaardige huwelijksdag is zegge en schrijve n zwart-wit foto gemaakt van het gelukkige paar ( het was 1946 en het waren arme tijden ) en bovendien was deze ene foto ook nog tamelijk amateuristisch genomen . De enig zichtbare herinnering aan de heuglijke dag was daardoor jammer genoeg niet om in te lijsten , dit in tegenstelling tot de huwelijksreportage , enkele decennia later , van hun kleindochter . Met alle prachtige kleurenfoto's van hr huwelijk konden zelfs alle bladen van een zeer kloek fotoalbum gevuld gaan worden !
Toch zou het huwelijk van Ben en Sien 45 jaren standhouden en dat van hun kleindochter al na zes jaren stranden ..

Ben en Sien kregen samen n dochter , Elly , die later ook zelf n dochter krijgen zou , Petra , die op haar beurt k weer , in het jaar 2000 , het leven schenken zou aan n dochter , Larissa !

 

Ben , Sien en hun dochter Elly in hun woonhuis aan de Haagse Spaarnestraat , rond het jaar 1950

 

 

DE JAREN VAN DE WEDEROPBOUW

 

Hadden de oorlogsjaren Bens bestaan behoorlijk op zijn kop gezet , de jaren die nu volgden waren weliswaar een stuk rustiger en vreedzamer van aard , maar waren zeker net van gevaar ontbloot - want voor Ben , zijn vrouw en voor zijn jonge dochter hing er naderend onheil in de lucht ...

Alhoewel oorlog en bezetting inmiddels verleden tijd waren , kan niet gesteld worden dat de beurzen van de mensen eind jaren veertig royaal gevuld waren - en dat gold zeer zeker ook voor Ben en Sien . Zo hadden ze voor de inrichting van hun huis toentertijd een "degelijke" tweedehands kolenkachel op de kop weten te tikken - het zou bijna hun ondergang gaan worden ..

Op zekere morgen in n van de jaren kort na de oorlog waren Ben , Sien en hun dochter Elly , alle drie met hoofdpijn ontwaakt .
Ben ging die morgen , zoals elke doordeweekse dag , gewoon naar zijn werk toe en zou al spoedig weer wat opknappen , zich volkomen onbewust van de tragedie die hen allen , als een zwaard van Damocles , boven het hoofd hing .
Zijn vrouw Sien en hun toen nog zeer jonge dochter Elly waren die morgen echter wl thuis gebleven .....

Indien Lena ten Wolde , Bens moeder die even om de hoek woonde , die bewuste morgen net was langs gekomen en indien zij net zo kordaat gehandeld had , dn had die bewuste doordeweekse dag voor hen allen in een ongekend drama kunnen eindigen ....

Op het moment waarop Lena bij het woonhuis in de Spaarnestraat arriveerde en naar binnen keek , zag zij tot haar grote schrik iemand bewegingloos op de grond liggen . Gelukkig was Lena in staat om zelfstandig het woonhuis binnen te gaan , en kreeg daar een ng grotere schrik te verwerken , toen zij zowel Sien als dochter Elly bewusteloos op de grond aantrof ... Snel opende ze deuren en ramen, en gelukkig ... Sien en Elly kwamen beiden gauw weer bij kennis .

Later zou blijken dat , als gevolg van een ernstige lekkage in de kolenkachel , het woonhuis zich langzaam had gevuld met bedwelmend , verstikkend en uiteindelijk ook dodelijk koolmonoxidegas , als een ware sluipmoordenaar .. ...

Welk ongekend drama zou er die dag gebeurd zijn indien Lena net heel even bij Sien en Elly voor een praatje en een kop koffie zou zijn langsgegaan ...?!

Het leven van Sien en Elly , alsmede het levensgeluk van Ben waren die dramatische dag waarlijk door het oog van de naald gekropen .

 

  

 

DE WATERSNOODRAMP

 

Ng een ander drama , van geheel andere aard en omvang , lag er voor hen drien in het verschiet .

Dit tweede drama vond plaats op 1 februari 1953 , ver van huis , op het eiland Goeree - Overflakkee .

Een dag eerder , zaterdag 31 januari , was het exact veertig jaar geleden dat Siens ouders elkaar ooit in Middelharnis eeuwige trouw hadden beloofd .
Om dit heuglijke feit te gedenken en luister bij te zetten , waren Sien , Ben en Elly die dag vanuit Den Haag via Rotterdam naar Flakkee afgereisd - en anno 1953 was dit overigens nog een flinke reis ! En zij niet alleen , want ook alle overige familieleden kwamen die dag tezamen in het Flakkeese Middelharnis Het was de bedoeling de daaropvolgende dag , de eerste februari dus , weer huiswaarts te keren - het zou echter geheel anders uitpakken .....

De eerste februari 1953 staat nog immer in het geheugen gegrift van ontelbare landgenoten die op die zwarte dag het slachtoffer geworden zijn van de watersnoodramp .

In de stormachtige nacht van 31 januari op 1 februari 1953 braken de dijken in het zuidwesten van ons land door en kreeg het alles vernietigende zeewater vrij spel .

Ben , Sien en dochter Elly brachten de nacht door in Middelharnis in het woonhuis van een familielid van Sien . Zonder het in eerste instantie ook maar een moment te beseffen zaten zij daar toen waarlijk als ratten in de val .

Midden in de nacht werd iedereen in het woonhuis onvoorstelbaar ruw uit de slaap ontwaakt . Het water drong de woning binnen en de enig veilige plek - voorlopig althans - was de bovenverdieping , niet wetend wat het verdere verloop zou zijn van dit angstige , levensbedreigende , door niemand voorziene avontuur ..

Zaten ze daar boven wel veilig , zou het water niet verder gaan stijgen , zou het huis wel bestand zijn tegen al dit brute , meedogenloze watergeweld ??

Het huis waar Ben en zijn gezin de nacht doorbrachten was gelegen aan het Voorgors , en het was vooral dt gedeelte van Middelharnis dat nu zo zwaar getroffen werd , z zwaar zelfs dat de landelijke radiozender deze buurt zelfs met naam en toenaam noemde als een van de gebieden die het allerzwaarst getroffen waren .

Al die vroege uren die Ben , Sien , Elly en de overige familieleden daar gezamenlijk in doodsangst , op slechts enkele vierkante meters zeer kwetsbare droge grond , doorbrachten , zullen vremoedelijk voor hen allen de langste van hun hele bestaan geweest zijn . Zou er nog wel redding komen , kn er nog wel redding komen en zou de redding dan niet te laat komen ???

Maar gelukkig ... na alle doorstane angstige uren en levensbedreigende momenten , kwam er uiteindelijk dan toch bevrijdende hulp in de vorm van een aantal schuiten die , onder normale omstandigheden over sloten en rivieren , maar nu langs de huizen van de straten voeren , en de bewoners n voor n en met de nodige voorzichtigheid vanuit de open ramen in de bootjes lieten stappen , waarna de hele familie naar veel drogere en veiliger oorden kon worden weggevoerd .

Van verschillende verwanten waren op die inktzwarte dag have en goed volledig verloren gegaan , maar het allerbelangrijkste , hun leven en gezondheid , hadden zij gelukkig allemaal weten te behouden !

Heelhuids , ongedeerd , maar zwaar aangedaan en geshockeerd , werden ze daarop vervoerd naar een veiliger oord , ver buiten Flakkee .

Tezamen met vele andere Flakkenaars werd de familie vervoerd naar een grote loods , vermoedelijk ergens in West-Brabant , een loods die in allerijl voor alle slachtoffers van de Ramp provisorisch was ingericht . In deze loods , vond ook nog een zeer bijzondere ontmoeting plaats : de toenmalige koningin Juliana bracht een bezoek aan alle getroffenen en passeerde daar toen ook o.a. Ben , Sien en dochter Elly . Elly was op dat moment een jong meisje van zes jaar ; ze werd zelfs even door de koningin op de arm genomen , waarbij de koningin tot de familie ook nog enkele bemoedigende woorden sprak .

Hoe gedenkwaardig een dergelijke ontmoeting met het staatshoofd ook zijn moge , daar , op dat moment en onder die omstandigheden gingen de bemoedigende woorden van de koningin als in een roes aan hen allen voorbijgegaan , z aangedaan waren ze door alle recente afschuwelijke gebeurtenissen .

Ben , Sien en Elly konden na enige tijd weer veilig huiswaarts keren , mr dat gold zeker net voor de meesten van Siens naaste Flakkeese verwanten die al hun bezittingen , inclusief hun huis , aan het water hadden moeten prijsgeven .


Vandaar dat Ben en zijn gezin in het toch al kleine Haagse woonhuis van toen gedurende enkele maanden inwoning hadden van Siens zuster Ida , zwager Leen en neef Wim uit Middelharnis .

 

 

 

 

LEVEN IN RUSTIGER VAARWATER

 

Na deze tamelijk 'stormachtige' naoorlogse voortzetting van zijn leven , kwam Bens leven , evenals dat van zijn vrouw en dochter , gelukkig in wat rustiger vaarwater terecht.

Eind 1967 verhuisde Ben met zijn gezin van de Spaarnestraat naar de Hardenbroekstraat in de Haagse Moerwijk .

Op vrijwel exact dezelfde dag verhuisde k Bens zus Riet met haar gezin van de Eemstraat (zijstraat van de Spaarnestraat) naar de Sandenburgstraat in Moerwijk , en deze straat ligt slechts twee straten van de Hardenbroekstraat af !

Bens enige dochter Elly trouwde in 1968 , kreeg in 1970 een dochter en zou later met man en dochter verhuizen naar het Utrechtse Veenendaal .

De jaarlijkse vakanties brachten Ben en zijn gezin aanvankelijk steevast door in vakantiepark De Bonte Vlucht in Doorn .

vlnr : Wim , Sien , ijsbeer , Riet , Ben en Wimmie 

Toen , na de crisisjaren , na de bezettingsjaren en na de moeizame en magere jaren van wederopbouw , in Nederland dan eindelijk de welvaart steeg , konden ook Ben en Sien daarvan gaan profiteren en gingen vanaf dat moment , immer in het gezelschap van Bens zus Riet en haar gezin , jaarlijkse vakantiereisjes maken naar Duitsland , Oostenrijk of Itali .

Gedurende zijn hele leven is Ben , net als de overige familieleden en zeker ook zijn vrouw Sien , een enthousiast en fervent kaartspeler geweest : klaverjassen , jokeren , zwikken/petoeten en samba-canasta waren wel zijn favoriete kaartspelen - en ook al kon (bij hoge uitzondering weliswaar) met het gokspel zwikken de pot dan weleens hoog oplopen (nu ja , hooguit tot ruim f 25,-) , veel geld heeft hij bij dit kaartspel beslist toch niet verloren , tot grote opluchting van met name zijn vrouw Sien .....

Ben en Sien hebben altijd heel dicht in de buurt gewoond van Bens zus Riet , haar man Wim en hun zoon Wim jr. , en ook altijd , gedurende hun hele leven , hebben zij een bijzonder hechte band met elkaar gehad , ttaan dat definitieve moment , het moment waarop de dood hen onherroepelijk van elkaar scheiden zou .....

Door een buurvrouw werd Ben weleens vergeleken met de komiek Piet Bambergen . Zowel in postuur als wat karakter betreft had Ben inderdaad wat weg van deze indertijd zeer bekende en populaire tv-komiek . Ook Ben was wat klein en gedrongen van postuur n ook Ben had een opgeruimd , veelal vrolijk karakter met een positieve kijk op het leven .
Ben was nimmer humeurig of sikkeneurig , maar juist vrijwel altijd goedgeluimd , ndanks het feit dat zijn gezondheid in de loop van zijn leven duidelijk zeer te wensen overliet .

Wegens maag- en darmproblemen bleef Ben jarenlang onder controle van een specialist ; gelukkig konden deze klachten dankzij nieuwe , moderne medicijnen enigermate onderdrukt worden .
Helaas gold dit in veel mindere mate voor een andere kwaal - want dze kwaal zou uiteindelijk toch wel zijn bittere tol gaan eisen ....

Bens fysieke gesteldheid werd gedurende vele, vele jaren namelijk ook nog geteisterd door de ziekte reuma .
En hoewel de progressie van deze ziekte dankzij goede controle en vooral dankzij langdurig gebruik van zware , genjecteerde medicijnen , gelukkig wel werd afgeremd , gaan we er toch van uit dat met name deze laatste ziekte indirect verantwoordelijk kan worden gesteld voor Bens onverwachte overlijden in de nacht van 29 op 30 september 1991 aan de gevolgen van een onherstelbare hartscheuring .

Ook Ben , net als zijn broer Wiet jaren daarvoor , overleed in de ambulance kort voor aankomst in het ziekenhuis .
Hartmassage , uitgevoerd onmiddellijk na binnenkomst in het ziekenhuis , mocht niet meer baten .

Ben heeft uiteindelijk precies dezelfde leeftijd behaald die ook zijn moeder had bereikt : Ben werd 74 jaar - enige dagen na het overlijden vond de crematie plaats in uitvaartcentrum Eijkelenburg in de gemeente Rijswijk , niet ver van Bens woonhuis in Den Haag vandaan .


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------