»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»







»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»

»


 

FRANCINA VDG



 

     FRANCINA VAN DER GROEF

                 (SIEN)

   

********************

              { the Dutch text is followed by the English translation}

 

            een leven aan een zijden draadje .....

                                   ... tot drie maal toe zelfs ......

 

#  Het leven van FRANCINA VAN DER GROEF , geboren op 20 februari 1919 in het Flakkeese Middelharnis , heeft in haar lange bestaan -  ze overleed uiteindelijk op 84-jarige leeftijd  - d r i e maal aan een , wat we zouden kunnen noemen , zijden levensdraadje gehangen , en de allereerste keer was dit zelfs nog vóór haar geboorte .........

Francina , of Sien zoals ze doorgaans werd genoemd , kende een buitengemeen dramatische levensstart ...

Sien was de dochter van Leendert van der Groef en Pieternella van den Tol .

 

Vóór haar waren binnen dit gezin reeds twee kinderen gezond en wel ter wereld gekomen , máár toen moeder Pieternel voor de derde maal in haar leven in blijde verwachting was , verliep de zwangerschap geheel anders dan verwacht .......

Nederland , inclusief het eiland Goeree - Overflakkee , leefde anno 1918 in een buitengewoon dramatisch jaar .

Dit in de wereldgeschiedenis van de gehele mensheid zo uitzonderlijke jaar kenmerkte zich door t w e e historische gebeurtenissen : 1918 was zowel het laatste en tevens zeer bloedige jaar van de eerste wereldoorlog , alsmede het jaar waarin de gehele wereld met een epidemische ziekte geconfronteerd werd die in de geschiedenis der mensheid zijn weerga nog niet gekend had : de Spaanse griep ......

Ook Goeree - Overflakkee , inclusief Middelharnis , de woonplaats van Leen en Pieternel , kon deze zeer dodelijke ziekte met geen mogelijkheid buiten de eilandsgrenzen houden .....

In de loop van het jaar 1918 , terwijl ze inmiddels enige tijd in verwachting was van haar derde kind , werd moeder Pieternel ziek , héél erg ziek , zó ziek zelfs dat de gealarmeerde arts ernstig voor het leven van de zwangere vrouw én het ongeboren kind begon te vrezen .... want de diagnose die hij na onderzoek stelde , was inderdaad : Spaanse griep .......

Vanwege de grote ernst van de situatie werd nog een andere arts geraadpleegd en deze laatste arts , korte tijd daarvoor nog werkzaam geweest in Rotterdam , moet toen verteld hebben dat het hem vanuit zijn Rotterdamse praktijk ónbekend was dat een zwangere vrouw bij wie Spaanse griep als diagnose was gesteld , deze ziekte overleven kon ...........

De gezondheidstoestand van moeder en kind was dus zonder enige overdrijving zeer alarmerend te noemen - anno 1918 hing hun beider leven aan een dun , aan een zéér dun levensdraadje , máár ..........tóch zouden moeder en ongeboren kind deze zeer zware aanslag op hun gezondheid en op hun fysieke bestaan , op welhaast miraculeuze wijze , te boven weten te komen !!!

Pieternel bereikte uiteindelijk de leeftijd van bijna 80 jaar en dochter Sien werd zelfs nog wat ouder : zij overleed uiteindelijk op 84 - jarige leeftijd , ook al schreef Sien haar veelal kwakkelende gestel gedurende haar lange leven immer - terecht of ten onrechte - toe aan deze buitengewoon ongelukkige levensstart , máár zo'n 'krakende wagen' , zoals wij haar weleens gekscherend noemden , blijkt dan toch in de praktijk altijd maar weer het langst mee te  gaan ......!

 

HIER WAS DE TOEN NOG SLECHTS NÚL-JARIGE SIEN ALS HET WARE DOOR HET OOG VAN DE LEVENSNAALD GEKROPEN ...... EN DÁT GESCHIEDDE ZEKER NÍET VOOR DE ALLERLAATSTE MAAL ........

 

Als jong volwassen vrouw liet Sien het eiland Goeree - Overflakkee achter zich , vertrok naar Den Haag en trad hier kort na de oorlog in het huwelijk met BERNARDUS (BEN) TEN WOLDE , de man met wie zij lief en leed - maar vooral toch het eerste  gelukkig - voor een periode van 45 jaar delen zou ....

 

                   BEN              SIEN            PIETERNEL       LEEN

Tóch had aan deze lange en gelukkige echtverbintenis door twee ingrijpende gebeurtenissen in hun beider leven al spoedig een definitief einde kunnen komen ..........

De leefomstandigheden in het Nederland van kort na de oorlog waren verre van ideaal te noemen ; het land verkeerde nog in de beginfase van de wederopbouw en hoewel vrijheid gelukkig weer herwonnen was , liet welvaart nog wel enige tijd op zich wachten .

Ook Ben en Sien moesten voor henzelf en voor hun pas geboren dochter Elly regelmatig nog de tering naar de nering zetten en zo ook bij de aanschaf van huishoudelijke apparaten ..............

Toen zij op zekere dag een 'nieuwe' kachel moesten aanschaffen ( en uiteraard was dit in die tijd nog een kólenkachel ) , viel de keus op een "degelijk tweedehandsje ....."  -  een keuze met welhaast dramatische gevolgen .........

 

Op een alledaagse , doordeweekse morgen waren zowel Sien , Ben als hun dochter Elly wakker geworden met enkele onverklaarbare klachten , waaronder een vreemd gevoel in het hoofd en gevoelens van misselijkheid ; maar nadat Ben even later , ondanks deze klachten toch maar gewoon naar zijn werk was gegaan , verdwenen deze klachten bij hem als sneeuw voor de zon - bij hém wel ....., maar bij Sien en Elly bleven de klachten aanhouden .......

Indien Lena ten Wolde , de moeder van Ben , die iets verderop om de hoek woonde , diezelfde ochtend niet even bij Sien en Elly op koffievisite was langsgegaan en het woonhuis niet was binnengetreden , dan had deze doodnormale doordeweekse dag in een ongekend drama kunnen eindigen ........

 

Op het moment waarop Lena de woning binnentrad , kreeg zij de schrik van haar leven , want op de grond in de woonkamer trof zij de bewusteloze lichamen van Sien en dochter Elly aan ........

Lena ondernam meteen actie , zette alle ramen van de woning open , zorgde zodoende voor voldoende ventilatie en zag , tot haar grote opluchting , dat zowel Sien als Elly al snel weer bij kennis kwamen ....

Uit medisch onderzoek bleek later dat Sien en Elly het slachtoffer geweest waren van koolmonoxide-vergiftiging die veroorzaakt was door een lekkende kapotte kolenkachel ....

Aan de gruwelijke gedachte bij wat er met moeder en dochter had kunnen gebeuren indien er de gehele verdere dag helemaal niemand over de vloer was gekomen en zij dus pas aan het eind van de werkdag door Ben op de vloer van de woonkamer zouden zijn aangetroffen , zullen we maar niet al te lang stil blijven staan .......

Lena ten Wolde , de reddende engel in nood , heeft die dag naar alle waarschijnlijkheid twee mensen van een wisse dood gered ...........

 

ENKELE JAREN NADIEN VERKEERDEN ZIJ ALLEN VOOR EEN TWEEDE MAAL WEDEROM IN GROOT LEVENSGEVAAR ........

 

 

Op 31 januari 1913 waren Siens ouders in de plaats Middelharnis met elkaar in de echt verbonden en toen begin jaren vijftig het moment naderde waarop zij precies 40 jaar met elkaar getrouwd waren , werden alle kinderen plus aanhang opgetrommeld om in de woonplaats van hun ouders , in Middelharnis , de viering van het bereiken van deze bijzondere mijlpaal in hun aller levens mee te beleven .

En zo vertrokken dus ook Ben , Sien en Elly op die bewuste 31e januari 1953 vanuit Den Haag voor een in die dagen nog tamelijk lange reis , met bus , trein en boot , in de richting van de plaats Middelharnis , op het eiland Goeree - Overflakkee .

Afgesproken werd om dan hier de nacht bij familieleden door te brengen en de volgende dag , zondag 1 februari 1953 , weer huiswaarts te keren .......

In de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 vond er echter in het zuidwesten van Nederland een ongekende ramp plaats...........

In die memorabele winternacht begonnen overal in het zuidwesten van ons land , als gevolg van een zeer zware storm met orkaankracht , tijdens springvloed , de dijken het één voor één te begeven ......en óók het Flakkeese Middelharnis liep in korte tijd volledig onder water .......

En midden in dit onvoorziene en onvoorstelbare natuurgeweld bevond zich nu , door een buitengewoon ongelukkige samenloop van historische omstandigheden , Sien van der Groef tezamen met ál haar naaste verwanten .......

De kracht van het water was gigantisch en was door niemand of niets meer tegen te houden ....

Het koude zeewater stroomde nu ook , ongenaakbaar en met vole kracht , het woonhuis binnen waar Sien en haar gezin de nacht doorbrachten .......en dwong alle familieleden toevlucht te gaan nemen op de bovenetage , de enig overgebleven veilige plek in het huis , máár voor hoelang nog .......??!

Het ergste , het állerergste wat er toen had kunnen gebeuren , bleef gelukkig uit , zodat na meerdere zeer levensbedreigende momenten uiteindelijk middels een reddingsoperatie met boten deze nachtmerrie tot een levensreddend einde kon komen ........

Het woonhuis met alle huisraad ging evenwel reddeloos verloren .

Het totale psychologische effect van de watersnoodramp op alle mensen in het rampgebied zou veel en veel groter blijken te zijn en veel langer blijven duren dan de verhoudingsgewijs korte duur van de ramp zelf .

 

Sien , Ben en hun dochter konden na enige tijd weer huiswaarts keren , maar dit gold zeer zeker niet voor o.a. Siens zuster Ida en haar gezin - zij hadden al hun materiële bezittingen verloren , inclusief hun huis ...... en daarom kreeg dit dramatische 'avontuur' nog een opmerkelijk staartje : Ida en haar gezin woonden vanaf dat moment nog maandenlang in bij Sien , Ben en Elly in hun kleine woning in de Haagse rivierenbuurt , een woning die absoluut níet berekend was op zoveel mensen , maar nu op deze , uit de nood geboren , wijze al deze mensen toch nog in ieder geval een dak boven het hoofd bieden kon .....

 

Het jaar 1953 kan dus met recht een uitzonderlijk en ingrijpend jaar genoemd worden in Siens leven , een jaar dat bovendien onuitwisbare sporen had achtergelaten in haar gedachten en herinneringen én in die van alle direct betrokkenen .

 

 

Ná 1953 zouden zich , gelukkig maar ... , geen levensbedreigende situaties meer voordoen in het leven van Sien van der Groef , tót het moment , veel en veel later in de tijd , waarop zij op 83 - jarige leeftijd getroffen werd door een zeer zwaar herseninfarct ...... en zelfs dáár wist ze zich nog enigermate van te herstellen , zónder te kunnen stellen echter dat hierbij sprake was van een vierde moment van welhaast miraculeus herstel ..... want zowel haar lichaam als haar geest konden deze zeer zware aanslag op haar gestel nooit meer goed te boven komen .....

De laatste 14 maanden van haar bestaan bracht Sien als een kasplantje door , volledig afhankelijk van hulp en ondersteuning van derden , maar gelukkig ook nooit meer in het volle besef van de grote ernst van haar lichamelijke en geestelijke situatie .....

Enkele dagen voor de jaarwisseling van 2003/2004 zou dat nog maar nietige en zwak schijnende levenskaarsje van Francina van der Groef , na 84 jaren , langzaam maar zeker helemaal uitdoven ...........

 

 

 

********************************************************

 

FRANCINA VAN DER GROEF  (1919 - 2003)

                a life hung by a thread ....

                               three times even .....

          

# The life of my dear aunt Francina van der Groef ,  born on February 20 , 1919 in the village of Middelharnis on the former island of Goeree-Overflakkee in the province of Zuid-Holland in the country of the Netherlands , did hang by a thread so to speak for indeed three times during her , what , against the odds , would turn out to become a rather long existence on this earth of more than 84 years ..... and the very first life threatening event even took place before she was born .........

The start of life of my aunt Francina , who was generally called  Sien , can be described as highly dramatical ...

Sien was the daughter of Leendert van der Groef  and of  Pieternella van den Tol .

Before Sien came to this world , already two other children had been born within this family (and after Sien three more children would be born into the world) , bút when mother Pieternella was expecting Sien , the pregnancy would turn out to be quite different and much more difficult than the pregnancy had been and would be of all the other children  ......

    For the entire world , including the Netherlands , and therefore also including the island of Goeree-Overflakkee , the year 1918 was an exceptional and uncommon dramatic year , for two different reasons :  1918 was the last and decisive year of the first world war , and it was also the year in which the globe was confronted with one of the most severe epidemic deceases ever :  the Spanish flu .....

In the course of the year 1918 , while being in expectation of her third child , Pieternella became sick , véry sick , so sick even that the doctor who was consulted started fearing for the life of both mother and unborn child , since Pieternella was diagnosed with ..... Spanish flu ...

Because of the gravity of the situation yet another doctor was consulted and this man , who must have been working in the city of Rotterdam a short time before , could not recollect one single case of a pregnant woman diagnosed with Spanish flu there who had survived ........ 

Without any exageration we can state that health conditions of both mother Pieternella  and unborn child Sien were very alarming back in 1918 and both of their lives were really hanging by a very thin thread then ......... bút both mother and daughter surmounted this immense attack on their lives , completely recovered ánd were bound to live long lives !!   Pieternella would finally pass away shortly before her 80th birthday and my aunt Sien would even reach the age of 84 (though I must add that throughout her life she remained convinced that several health problems she had to endure in her lifetime could be blamed on the fact that the first months of her unborn life had been under so severe and dangerous attack of that horrible decease) 

*  Without having been born yet Sien van der Groef had already gone through the eye of the life-needle ...... and certainly nót for the very last time in her existence ......  

 

Being a young adult woman Sien left the island of Goeree-Overflakkee and moved to the city of The Hague where she , shortly after the war , married  Bernardus (Ben) ten Wolde ,  the man who was the love of her life , the man with whom she would share the coming 45 years , 'in rain and shine' , but most certainly with the emphasis on the latter , fortunately !

But their long and happy matrimonial alliance could have been cruely interrupted as a result of two different events that took place in the years that followed the special and happy day of their marriage ....

In the years shortly after the end of the war , conditions of life in Holland were far from ideal .  It was a time of reconstruction and prosperity wasn't bound to come within the coming years .

When for instance a stove had to be purchased (a coal-stove that is , since we still find ourselves somewhere in the forties ...) a lot of people couldn't effort to buy a new stove , and therefore had to buy a secondhand one , with possible dramatic consequences .....

   Some day , on a ordinairy working-day of the week , Sien , Ben and their young daughter Elly woke up , all three suffering of some unexplainable complaints , like a strange feeling in the head and feelings of nausea .   Though not feeling all that well , Ben decided to go to work and his complaints started disappearing like snow under a hot sun , for hím they did ........ 

Íf Lena ten Wolde , the mother of Ben , who was living in those days just around the corner of the street , hadn't decided to visit Sien and young daughter Elly that morning for a cup of coffee , and hadn't entered the house , thán that ordinairy working-day could very well have turned to a dramatic , sinister and horrible one ........

The moment Lena entered the living-room she was seized with fear when she saw both Sien and Elly in a dead faint lying on the floor of the room .......

Immediately Lena decided to open up all the windows of the room and , to her enormous relief , she witnessed that Sien and daughter Elly soon regained consciousness .  

   When , a short time later , mother and daughter were medically examined , it turned out that they both had been victim of carbon monoxide poisoning , due to a leaking coal-stove .......

What míght have happened to mother and child íf that day not a single visitor would have come to their home , is a horrid thought we all better not stop at for too long .........

* Just a few years later the lives of all three of them were once again under great threat ..... 

 

On January 31 , 1913 the parents of Sien had been married and now , in the early years of the fifties , the day was getting nearer and nearer that they all could commemorate the fortiest year of their marriage , and for this special occasion all of the children with all of their wives , husbands and children were invited to come to the island of Goeree-Overflakkee , to the village of Middelharnis , the place where the parents of Sien were living at the time   -  and so they all came on January 31 , 1953 , when already there was a strong wind blowing ........

But nevertheless Ben , Sien and daughter Elly went and traveled that day by bus , train and boat (it was still quite a complex journey in those days !) , from their hometown The Hague to their final destiny Middelharnis .

Since the following day happened to be a sunday , it was planned that they would all stay overnight in Middelharnis and , in the course of that following day would return homewards , to The Hague and to Rotterdam , the place where my father and his family used to live at the time , bút the next , following day was sunday the first of February in the year 1953 , one of the most notorious days and dates in the entire history of the Netherlands ......... 

   During that night the southwest of the country was struck by an unforseen , unprecedented catastrophy .  Due to a tragic combination of springtide and very heavy storm the dikes one after an other started collapsing and seawater started flooding parts of the country , including almost the entire island of Goeree-Overflakkee ánd the village of Middelharnis ..... 

And there they all were , right in the middle of the catastrophy , and to make things even more horific :  notably that quarter of the village of Middelharnis where Sien , Ben and their daughter spent the night was severely hit by the water .....  

But the worst , the very worst that might have happened to them all , like it happened to so many other fellow-sufferers in that area then , didn't occur , there díd come an end to this awful nightmare , since they ,and also all other members of my family , were finally rescued by means of boats , after many long , many véry long hours of intense life threatening feelings .........   

The houses with all the furniture of several of my familymembers were completely lost in the Flood .... 

The total psychological impact of the Flood on all the people who were right in the disaster area must has been beyond description and must have even lasted for years and years and years ....

Eventually Sien , Ben and Elly could return home , to The Hague , bút Sien's sister Ida and her family for instance , had lost everything , their house and all of their belongings , and where could these people stay now ??   For this reason Ida , her husband and son went along with Sien , Ben and Elly to The Hague and in the rather tiny appartement of Sien they all lived for months to come until new houses had been built in Middelharnis and they could return and settle again on the island .

* The year 1953 was an exceptional and highly dramatic year for most of my close familymembers , including my aunt Sien , her husband Ben  and daughter Elly , leaving behind marks and scars in the minds of oh so many other inhabitants of the country .....

 

After that dramatic year of 1953 there wouldn't occur any life threatening event in the life of my aunt any longer , very fortunately !!

Her daughter Elly got married and had a baby . The happy marriage of Sien and Ben would last for 45 years , and finally ended on that very sad day in the month of September in the year 1991 with the rather sudden death of her husband Ben at he age of 74 .

12 years later my aunt Sien was struck my a very serious stroke , and though there was a slight recovery  -  so one might say that , once again , my aunt had managed to overcome a life threatening event in her life  -  the consequences of that stroke were so severe  that my aunt had to spend the last year of her life in a nursery-home , both fysically and mentally very severely disabled .... 

The light of the candle of her life started shining weaker and weaker , until , a few days before the turning of the year (2003/2004) she passed away , after a long life of 84 years , a life that míght have ended before it had really been started yet ......  

 

~~~  I cherish all my good memories and feelings to both my dear uncle Ben and my dear aunt Sien   -   they will both stay in my mind , thoughts and heart for ever and ever .... ~~~